Απόφαση «σταθμός» για εκποιήσεις ακινήτων από εταιρείες διαχείρισης δανείων

Με από­φα­σή του το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου δέ­χτη­κε ότι πά­σχει ακυ­ρό­τη­τας σύμ­βα­ση δια­χεί­ρι­σης με βάση την οποία επι­χεί­ρη­σε η Intrum να εκ­ποι­ή­σει σε πλει­στη­ρια­σμό προ­νο­μια­κό ακι­νη­το στην Ρόδο!

Κρί­θη­κε ει­δι­κό­τε­ρα ότι δεν τη­ρή­θη­κε ο ελά­χι­στος ου­σιώ­δης συ­στα­τι­κός τύπος της σύμ­βα­σης σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του Ν. 4351/2015 και ει­δι­κό­τε­ρα διότι στη σύμ­βα­ση δεν ανα­φέ­ρο­νται οι προς δια­χεί­ρι­ση απαι­τή­σεις και το στά­διο μη εξυ­πη­ρέ­τη­σης της κάθε σύμ­βα­σης και δεν γί­νε­ται ευ­θέ­ως ανα­φο­ρά στις απαι­τή­σεις που με­τα­βι­βά­σθη­καν.

Η από­φα­ση αυτή είναι από τις ελά­χι­στες που έχουν εκ­δο­θεί με την πα­ρα­δο­χή αυτής της ακυ­ρό­τη­τας των συμ­βά­σε­ων δια­χεί­ρι­σης και ου­σια­στι­κά το δι­κα­στή­ριο δε­χό­με­νο την ακυ­ρό­τη­τα της σύμ­βα­σης δια­χεί­ρι­σης, αφαι­ρεί από την εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης το δι­καί­ω­μα να ενερ­γή­σει για την εί­σπρα­ξη της απαί­τη­σης.

Οι ακυ­ρό­τη­τες αυτές της σύμ­βα­σης ανα­φέ­ρο­νται και στις λοι­πές δα­νεια­κές συμ­βά­σεις άλλων δα­νειο­λη­πτών που έχουν με­τα­βι­βα­σθεί στην Intrum, οπότε η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πη με μια από­φα­ση που δέ­χε­ται ότι είναι άκυρη στο σύ­νο­λό της η σύμ­βα­ση, όχι μόνο για την απαί­τη­ση αυτή για την οποία επι­χεί­ρη­σε πλει­στη­ρια­σμό, αλλά για όλες τις απαι­τή­σεις που της με­τα­βι­βά­σθη­καν με την εν λόγω σύμ­βα­ση που εξέ­τα­σε το δι­κα­στή­ριο.

Ανα­κό­πτου­σα ήταν ει­δι­κό­τε­ρα μια ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία που εδρεύ­ει στην Ρόδο οι οφει­λές της οποί­ας με βάση δια­τα­γή πλη­ρω­μής του 2016 ανέρ­χο­νται στα 2.579.202,99 ευρώ, ενώ με βάση των από 24.1.2022 επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή επι­τά­χθη­κε να κα­τα­βά­λει το ποσό των 3.291.361,41 ευρώ.

Το σκε­πτι­κό της υπό­θε­σης στην οποία οδη­γή­θη­κε στην προη­γού­με­νη από­φα­ση το δι­κα­στή­ριο έχει ως εξής:

«Από την πε­ρί­λη­ψη της σύμ­βα­σης που η αντί­δι­κος επι­δί­δει σε αντί­στοι­χες πε­ρι­πτώ­σεις απο­δει­κνύ­ε­ται (ευ­θέ­ως) ότι δεν ανα­φέ­ρο­νται στη σύμ­βα­ση δια­χεί­ρι­σης οι προς δια­χεί­ρι­ση απαι­τή­σεις και το τυχόν στά­διο μη εξυ­πη­ρέ­τη­σης κάθε απαί­τη­σης το οποίο θα έπρε­πε να ανα­φέ­ρε­ται στο χωρίο της πε­ρί­λη­ψής «στ. λοι­ποί ου­σιώ­δεις όροι», αν στη σύμ­βα­ση πε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν κα­τά­λο­γος.

Η ως άνω πα­ρά­λει­ψη συ­νι­στά μη τή­ρη­ση του νό­μι­μου συ­στα­τι­κού τύπου ως προς το ου­σιώ­δες ελά­χι­στο -πε­ριε­χό­με­νο της σύμ­βα­σης δια­χεί­ρι­σης, για την οποία τυγ­χά­νει ευ­θεί­ας εφαρ­μο­γής τα άρθρο 2 ν. 4354/2015, η παρ. 2 του οποί­ου ορί­ζει ότι η σύμ­βα­ση ανά­θε­σης δια­χεί­ρι­σης προς τις ΕΔΑΔΠ (Εται­ρεί­ες Δια­χεί­ρι­σης Απαι­τή­σε­ων από Δά­νεια και Πι­στώ­σεις) υπό­κει­ται σε συ­στα­τι­κό έγ­γρα­φο τύπο και πε­ρι­λαμ­βά­νει, κατ ελά­χι­στο πε­ριε­χό­με­νο: (α) τις προς δια­χεί­ρι­ση απαι­τή­σεις και το τυχόν στά­διο μη εξυ­πη­ρέ­τη­σης κάθε απαί­τη­σης (β) τις πρά­ξεις της δια­χεί­ρι­σης και (γ) την κα­τα­βλη­τέα αμοι­βή δια­χεί­ρι­σης».

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Στέρ­γος Λε­βέ­ντης.