Καζίνο Ρόδου ΑΕ: Μερική δικαίωση του Δημοσίου για τα εισιτήρια τιμής ένεκεν με σαφές μήνυμα προς την αγορά ψυχαγωγίας

• Νέα απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας (1487/2025) κρίνει εκπε­στέο μόνο το τμήμα που απο­δί­δε­ται στο Δημόσιο και απορ­ρί­πτει ως μη δαπάνη το ποσοστό που παρα­κρα­τεί η επι­χεί­ρηση, ανα­μορ­φώ­νο­ντας τον φορο­λο­γη­τέο τρόπο υπο­λο­γι­σμού κερδών

Η απόφαση 1487/ 2025 του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας κλείνει οκταετή εκκρε­μό­τητα ανάμεσα στην Ανε­ξάρ­τητη Αρχή Δημο­σίων Εσόδων και μεγάλη επι­χεί­ρηση καζίνου, δίνο­ντας απά­ντηση σε ζήτημα με πρα­κτι­κές και δημο­σιο­νο­μι­κές απο­λή­ξεις για όλη την αγορά τυχερών παι­γνίων. Το ανώτατο διοι­κη­τικό δικα­στή­ριο έκανε δεκτή εν μέρει την αίτηση του Δημο­σίου και ξεκα­θά­ρισε ότι το 80 τοις εκατό της αξίας των εισι­τη­ρίων εισόδου που απο­δί­δε­ται στο Δημόσιο είναι εκπε­στέο μόνο εφόσον πράγ­ματι κατα­βάλ­λε­ται, αλλά το υπό­λοιπο 20 τοις εκατό που παρα­κρα­τεί η επι­χεί­ρηση δεν απο­τε­λεί πραγ­μα­το­ποι­η­θείσα δαπάνη και δεν εκπί­πτει. Η κρίση ήρθε να βάλει τάξη σε μια πρα­κτική προ­ω­θη­τι­κών ενερ­γειών με εισι­τή­ρια τιμής ένεκεν που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν συστη­μα­τικά όλα τα προη­γού­μενα χρόνια.

Η αναι­ρε­σεί­ουσα ήταν η ΑΑΔΕ και η αναι­ρε­σί­βλητη ανώνυμη εται­ρεία που εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται το καζίνο της Ρόδου και συνα­φείς δρα­στη­ριό­τη­τες εστί­α­σης και ξενο­δο­χείου. Η υπόθεση ξεκί­νησε από τακτικό φορο­λο­γικό έλεγχο στις χρήσεις 2007 έως 2011 και κατέ­ληξε στη μη ανα­γνώ­ριση σειράς δαπανών μεταξύ των οποίων και των εξόδων δωρεάν εισι­τη­ρίων πελατών, με επα­κό­λουθο τον προσ­διο­ρι­σμό πρό­σθε­του φόρου και επι­βα­ρύν­σεων. Η εται­ρεία προ­σέ­φυγε πρώτα στη ΔΕΔ χωρίς απο­τέ­λε­σμα και στη συνέ­χεια στο Διοι­κη­τικό Εφετείο Αθηνών που εν μέρει τη δικαί­ωσε με την 5779/2017, απόφαση που τώρα αναι­ρεί­ται εν μέρει.

Από το 1995 οι εκμε­ταλ­λευ­τές καζίνων υπο­χρε­ού­νται να εκδί­δουν εισι­τή­ριο εισόδου για κάθε πελάτη, με ενιαία αξία αρχικά σε δραχμές και στη συνέ­χεια σε δεκα­πέ­ντε ευρώ. Η ίδια υπουρ­γική απόφαση προ­βλέ­πει ότι για λόγους επαγ­γελ­μα­τι­κής προ­βο­λής ή κοι­νω­νι­κής υπο­χρέ­ω­σης μπορούν να εκδί­δο­νται ειδικά εισι­τή­ρια με την ένδειξη τιμής ένεκεν, τα οποία αθροί­ζο­νται κανο­νικά στη βάση από­δο­σης του δικαιώ­μα­τος του Δημο­σίου. Από τη συνο­λική αξία κάθε εισι­τη­ρίου το 20 τοις εκατό παρα­κρα­τεί­ται από την επι­χεί­ρηση ως δικαί­ωμα διά­θε­σης και κάλυψης δαπανών στο οποίο εμπε­ριέ­χε­ται και ο ΦΠΑ ενώ το υπό­λοιπο 80 τοις εκατό απο­τε­λεί δικαί­ωμα του Δημο­σίου και απο­δί­δε­ται μηνιαίως.

Το Δικα­στή­ριο ακο­λού­θησε τη νομο­λο­γιακή γραμμή που θέλει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις έκπτω­σης δαπανών να τίθε­νται από τον Κώδικα Φορο­λο­γίας Εισο­δή­μα­τος και όχι από μη φορο­λο­γι­κούς κανόνες. Με αυτή τη βάση έκρινε ότι ορθώς ανα­γνω­ρί­ζε­ται ως εκπε­στέα η δαπάνη που αντι­στοι­χεί στο 80 τοις εκατό της αξίας των εισι­τη­ρίων όταν αυτή απο­δί­δε­ται πράγ­ματι στο Δημόσιο αφού πρό­κει­ται για ποσό που κατα­βάλ­λε­ται και βαρύνει την επι­χεί­ρηση. Αντι­θέ­τως το 20 τοις εκατό της ονο­μα­στι­κής αξίας που παρα­κρα­τεί η επι­χεί­ρηση δεν συνιστά δαπάνη, διότι δεν υπάρχει εκτα­μί­ευση, άρα δεν μπορεί να εκπέσει από τα ακα­θά­ρι­στα έσοδα. Η διά­κριση αυτή είναι το κεντρικό σκε­πτικό με το οποίο το ΣτΕ έκανε εν μέρει δεκτή την αίτηση της ΑΑΔΕ.

Τι έγινε με τα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα και τους αριθ­μούς

Στις επί­μα­χες χρήσεις, η εται­ρεία είχε κατα­χω­ρί­σει στον λογα­ρια­σμό εξόδων δωρεάν εισι­τη­ρίων ποσά που κυμάν­θη­καν από περίπου εξα­κό­σιες δεκα­εν­νέα έως οκτα­κό­σιες πενήντα έξι χιλιά­δες ευρώ ανά έτος, τα οποία η φορο­λο­γική αρχή πρό­σθεσε ως λογι­στική διαφορά. Το Διοι­κη­τικό Εφετείο είχε ανα­γνω­ρί­σει συνο­λικά την παρα­γω­γι­κό­τητα της δαπάνης, στη­ρι­ζό­μενο σε εμπο­ρική πολι­τική με στό­χευση κυρίως σε πελάτες εξω­τε­ρι­κού υψηλής επι­σκε­ψι­μό­τη­τας και συμ­με­το­χής στα παίγνια, καθώς και στο γεγονός ότι είχε απο­δο­θεί στο Δημόσιο το ανα­λο­γούν ποσοστό. Το ΣτΕ όμως ξεχώ­ρισε το μέρος της δαπάνης που πράγ­ματι πλη­ρώ­θηκε από εκείνο που λογι­στικά εμφα­νί­στηκε χωρίς εκτα­μί­ευση και ανα­μόρ­φωσε ανάλογα τον φορο­λο­γη­τέο υπο­λο­γι­σμό για τα οικο­νο­μικά έτη 2008 έως 2012.

Με ρητή διάταξη δια­τα­κτι­κού το Δικα­στή­ριο αναιρεί εν μέρει την απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου και κρατά την υπόθεση, απορ­ρί­πτο­ντας την προ­σφυγή της εται­ρείας κατά το μέρος που αφορά στην έκπτωση του 20 τοις εκατό της αξίας των δωρεάν δια­τε­θέ­ντων εισι­τη­ρίων. Παράλ­ληλα δια­τάσ­σει την κατά­πτωση του ημίσεος του παρα­βό­λου υπέρ του Δημο­σίου και συμ­ψη­φί­ζει τα δικα­στικά έξοδα των δια­δί­κων. Η τελική κρίση εκδό­θηκε σε δημόσια συνε­δρί­αση στις 25 Αυγού­στου 2025 έπειτα από διά­σκεψη που ολο­κλη­ρώ­θηκε στις 14 Ιουνίου 2024.