“Αντίσταση στον ξεπεσμό της Ρόδου” – Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

Στον δρόμο για τις εκλογές ο Μάης είναι κοντά – ανα­ρω­τιέ­μαι πότε, εμείς οι «ιθα­γε­νείς» αυτού του ευλο­γη­μέ­νου τόπου, γεν­ναιό­δωρα προι­κι­σμέ­νου από τους θεούς, θα θυμώ­σουμε^. πότε θα εξω­τε­ρι­κεύ­σουμε την οργή που φωλιά­ζει μέσα μας, πότε θ’ αφυ­πνι­στούν οι κοι­μώ­με­νες συνει­δή­σεις μας;

Έχω γράψει, κατά καιρούς, ότι αυτόν τον τόπο τον χαρα­κτη­ρί­ζει έντονα η έλλειψη ικανού πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού με συνέ­πεια η πολι­τική να είναι ταυ­τό­σημη της απλής, και κατά κανόνα, κακής δια­χεί­ρι­σης της εξου­σίας.

Το φαι­νό­μενο, ιδιαι­τέ­ρως έντονο και κοι­νω­νικά επι­κίν­δυνο, έχει τις κατα­στρο­φι­κές επι­πτώ­σεις του, ειδι­κό­τερα στην τοπική αυτο­διοί­κηση, την οποία ανί­κα­νοι, φαύλοι και ιδιο­τε­λείς απα­τε­ώ­νες της πολι­τι­κής έχουν μεταλ­λά­ξει σε Λερναία Ύδρα σήψης και δια­φθο­ράς, όπως – του­λά­χι­στον – απο­κα­λύ­πτε­ται από έρευνες και εκθέ­σεις της ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Δημό­σιας Διοί­κη­σης, για την πάταξη της δια­φθο­ράς, αλλά και με απο­φά­σεις της Δικαιο­σύ­νης.

Ένα ακραίο, σαρω­τικό φαι­νό­μενο που στιγ­μα­τί­ζει ανε­ξί­τηλα την τοπική πολι­τική ζωή, επί δέκα και πλέον χρόνια, με την παρα­πο­μπή, από τη Δικαιο­σύνη, στο εδώλιο των δικα­στι­κών αιθου­σών, πρώην δημάρ­χων, δημο­τι­κών συμ­βού­λων και υπη­ρε­σια­κών παρα­γό­ντων, για αμαρ­τω­λές και σκαν­δα­λώ­δεις υπο­θέ­σεις κακο­δια­χεί­ρι­σης και δια­σπά­θι­σης του δημο­σίου χρή­μα­τος, σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος, σε δήμους και δημο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Έχει βου­λιά­ξει στον βάλτο, στη σήψη και παρακμή, το άλλοτε «σμα­ρα­γδέ­νιο νησί», από ανί­κα­νους και φαύλους πολι­τι­κά­ντη­δες, απο­λύ­τως εξαρ­τη­μέ­νων από τα παραι­σθη­σιο­γόνα της εξου­σίας.

Όμως, οι ευθύνες για την παρακ­μιακή εικόνα, την ανα­ξιο­πρέ­πεια, την ανυ­πο­λη­ψία και τη μιζέρια του νησιού μας, δεν μπορεί να απο­δο­θούν μόνο στους ανί­κα­νους και φαύλους «ηγε­τί­σκους», που καθο­ρί­ζουν, εν πολλοίς, τις τύχες του τόπου και των ανθρώ­πων του.

Οι ευθύνες, ανα­λο­γικά, ακο­λου­θούν και τις παρα­τά­ξεις της μειο­ψη­φίας οι οποίες, είτε από άγνοια, είτε από αδια­φο­ρία, είτε από αδυ­να­μία, δεν μπό­ρε­σαν να ορθώ­σουν τείχη στο ανήθικο και δυσώδες πολι­τικό «κου­κλο­θέ­α­τρο» που παρα­κο­λου­θούμε – δυστυχώς- με μυθο­λο­γική απάθεια, εγκλη­μα­τική αδρά­νεια.

Και, φυσικά, από τις ευθύνες του δεν μπορεί ν’ απαλ­λα­γεί ο λαός μας, πολ­λά­κις υμνη­θείς για τις, υπο­τι­θέ­με­νες, αρετές του, από τις σει­ρή­νες του εντυ­πω­σιά­ζο­ντος λαϊ­κι­σμού, του ψεύδους, της παρα­πλά­νη­σης.

Γιατί, πίσω από τα ψεύτικα, τα μεγάλα λόγια των απα­τε­ώ­νων της πολι­τι­κής, κρύ­βο­νται δεκάδες χιλιά­δες πολιτών που προ­τί­μη­σαν το ατομικό όφελος, την τακτο­ποί­ηση των δικών τους παιδιών, την ιδιο­τέ­λεια, το ρου­σφέτι, ρίχνο­ντας την ψήφο τους στον βρόμικο κάδο της άθλιας συναλ­λα­γής και των δύσο­σμων «πελα­τεια­κών σχέσεων», με ανε­πάγ­γελ­τους ή άεργους, ανί­α­τους εξου­σιο­λά­γνους, παρα­σι­τι­κώς προ­σπο­ρι­ζό­με­νους.

Θα δια­πρά­ξει ο λαός το ίδιο λάθος; Ή θα επι­λέ­ξει τον δύσκολο δρόμο της αντί­στα­σης στον ξεπεσμό τής, πάλαι ποτέ, ακτι­νο­βο­λού­σας «νύμφης του Ηλίου;»

Οι κάλπες του Μάη θα δείξουν…

Τολμώ, ωστόσο, να πω ότι η παρούσα δημο­τική αρχή, μ’ επι­κε­φα­λής τον Φώτη Χατζη­διάκο, είναι η χει­ρό­τερη όλων, από τη μετα­πο­λί­τευση έως σήμερα, και αν δεν ηττηθεί κατά κράτος, ο κατή­φο­ρος του «σμα­ρα­γδέ­νιου νησιού» δεν πρό­κει­ται ν’ ανα­κο­πεί. Λένε αρκετοί ότι όποιος δήμαρ­χος και αν εκλεγεί «δεν πρό­κει­ται τίποτα ν’ αλλάξει». Δεν υπάρχει χει­ρό­τερη μορφή απά­θειας, κοι­νω­νι­κής απο­στρο­φής, μοι­ρο­λα­τρίας.

Πρό­κει­ται για αντί­ληψη και στάση ισο­δύ­να­μης ή ταυ­τό­ση­μης με την «παρά­δοση της πόλης άνευ όρων.»

Προ­σω­πικά δεν τρέφω καμιάν αυτα­πάτη^. ο νυν δήμαρ­χος και οι υπο­τα­κτι­κοί του θα πολε­μή­σουν με νύχια και με δόντια για να κρα­τη­θούν στην εξουσία, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον.

Αλλά, πιστεύω, ο λαός του νησιού δεν θα δια­πρά­ξει δις το ίδιο λάθος, δεν θα βάλει με την ψήφο του την υπο­γραφή του στην ορι­στική και αμε­τά­κλητη κατα­δίκη της Ρόδου με την τρι­σχι­λιετή ιστορία, τη μονα­δική πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά, τα ανε­κτί­μητα Μνημεία παγκό­σμιας ακτι­νο­βο­λίας και σεβα­σμού.

Πλαι­σιω­μέ­νος από «επαγ­γελ­μα­τίες της πολι­τι­κής» με ιδιο­τελή κίνητρα, κρα­τι­κο­δί­αι­τους, εν πολλοίς, μανού­λες στις πελα­τεια­κές σχέσεις, ακόμα και από άτομα που διώ­κο­νται από την Δικαιο­σύνη για ατι­μω­τικά κακουρ­γη­μα­τικά αδι­κή­ματα, επι­βε­βαιώ­νει καθη­με­ρινά το δόγμα του μακια­βε­λι­κού κυνι­σμού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», όπου η ηθική δεν έχει θέση στην πολι­τική.

Και για να είμαι δίκαιος, οφείλω να ξεχω­ρίσω, από τους συνερ­γά­τες και αυλι­κούς του, εκεί­νους – ελά­χι­στους βέβαια – οι οποίοι, ταπεινά και με συνέ­πεια, πασχί­ζουν να παρά­ξουν κάποιο έργο, στον τομέα που τους έχει ανα­τε­θεί, τιμώ­ντας την ψήφο των πολιτών που τους επέ­λε­ξαν.

Ανι­στό­ρη­τος, συνάμα, αλερ­γι­κός ως προς τον πολι­τι­σμό της «αιώνιας πόλης», παντε­λώς ξένος ως προς τα μνημεία και της βαριάς πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς μας, παρα­μέ­νει απλός θεατής του μαρα­σμού, του ξεπε­σμού της.

Το γεγονός ότι τα τείχη, (και ολό­κληρη η Μεσαιω­νική Πόλη) καταρ­ρέ­ουν, όπως προ­βάλ­λε­ται, με πηχιαί­ους τίτλους, από τα τοπικά   μέσα ενη­μέ­ρω­σης, δεν ξενίζει πια κανέναν.

Και όμως, ο Φώτης Χατζη­διά­κος, ο «δήμαρ­χος των πανη­γυ­ριών», με σημαίες του την έπαρση, την αλα­ζο­νεία, και ενίοτε τις ύβρεις και χυδαιό­τητα, επαί­ρε­ται για το …αόρατο έργο του.

Η Ρόδος, «το χαμό­γελο στο καλύ­τερο πρόσωπο της Ελλάδας», όπως την χαρα­κτη­ρί­ζει ο υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Αντώνης Καμπου­ρά­κης, μαρα­ζώ­νει, πνέει τα λοίσθια.

Και για να ζήσει χρειά­ζε­ται οξυγόνο^. πότε θα το αντι­λη­φθούν εκείνοι που βάζουν το ατομικό τους συμ­φέ­ρον πάνω από το συμ­φέ­ρον του τόπου και της κοι­νω­νίας;

Στις μαύρες μέρες που βιώνει, στην κατα­χνιά μας, είναι παρή­γορο και ελπι­δο­φόρο, που, δύο νέοι υπο­ψή­φιοι δήμαρ­χοι δίνουν το δικό τους δια­φο­ρε­τικό στίγμα δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης, είναι προ­φα­νές, με την υπο­ψη­φιό­τητά του επι­χει­ρεί να ηγηθεί ενός «τοπικού, πατριω­τι­κού κινή­μα­τος» για την ανάταση του «ευλο­γη­μέ­νου τόπου», ενός κινή­μα­τος αντί­στα­σης στον ξεπεσμό του.

Και ο Δημή­τρης Κρη­τι­κός με τον δικό του κώδικα «αξιών και αρχών» δίνει το στίγμα μιας δια­κυ­βέρ­νη­σης ηθικής, ελευ­θε­ρίας, δημο­κρα­τίας, απαλ­λαγ­μέ­νης από το καρ­κί­νωμα των πελα­τεια­κών σχέσεων.

Αντι­στα­θείτε, φίλοι μου!