Οταν τα παιδιά μας ξεπερνάνε! Tέσσερα νέα παιδιά καθάρισαν με δική τους πρωτοβουλία το πάρκο στο Pοδίνι

Μια δράση, που -αν μη τι άλλο- γεννά ελ­πί­δα απο­τύ­πω­σε με τον φω­το­γρα­φι­κό της φακό η δι­κη­γό­ρος κ. Ελ­πί­δα Κυρ­μπά­ση, όταν σε βόλτα της στο πάρκο Ρο­δί­νι συ­νά­ντη­σε μια παρέα νε­α­ρών παι­διών που απο­φά­σι­σαν να αφιε­ρώ­σουν την Κυ­ρια­κή τους στον κα­θα­ρι­σμό του!

Το ακόμα πιο εντυ­πω­σια­κό είναι πως δεν επρό­κει­το για ορ­γα­νω­μέ­νη δράση από κά­ποιον φορέα ή σύλ­λο­γο, αλλά από μια παρέα νε­α­ρών Ρό­διων, που επέ­λε­ξαν την ηλιό­λου­στη Κυ­ρια­κή να την αφιε­ρώ­σουν σε μια εθε­λο­ντι­κή πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή δράση.

Η πρω­το­βου­λία τους προ­κά­λε­σε το εν­δια­φέ­ρον της κ. Ελ. Κυρ­μπά­ση αλλά και πολ­λών Ρό­διων, που ανα­πα­ρή­γα­γαν την ανάρ­τη­σή της στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, για να επαι­νέ­σουν την προ­σπά­θεια των νε­α­ρών.

Ει­δι­κό­τε­ρα, στην ανάρ­τη­σή της η κ. Κυρ­μπά­ση ανα­φέ­ρει:

Οταν τα παι­διά μας ξε­περ­νά­νε:

Περ­πα­τού­σα, λοι­πόν, στο ρέμα που κα­τα­λή­γει στο πάρκο του Ρο­δι­νιού. Απο την μια θαύ­μα­ζα το πα­νέ­μορ­φο τοπίο και από την άλλη στε­νο­χω­ριό­μουν με τα σκου­πί­δια που το νερό κα­τέ­βα­σε.

Στε­νο­χω­ρή­θη­κα πιο πολύ όταν σε μια λι­μνού­λα, είδα τον πιο τε­ρά­στιο πο­τα­μί­σιο κά­βου­ρα που συ­νά­ντη­σα έως τώρα (Potamon Potamius) πα­λαιό­τε­ρα άφθο­νο και ήδη εξα­φα­νι­σμέ­νο από πολ­λές πε­ριο­χές της ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, όπου εν­δη­μεί. Και εκεί που μουρ­μου­ρού­σα “κά­ποια στιγ­μή να φέρω καμία σα­κού­λα να μα­ζέ­ψω τί­πο­τα”, βλέπω στην αρχή του πο­τα­μιού, στον μικρό κα­ταρ­ρά­κτη, 4 πα­λι­κά­ρια με γά­ντια και μαύ­ρες σα­κού­λες σκου­πι­διών να τσα­λα­βου­τά­νε και να μα­ζεύ­ουν σκου­πί­δια. Δεν άντε­ξα, ρώ­τη­σα.

Ναι, μά­ζευαν τα σκου­πί­δια. Εθε­λο­ντι­κά. Όχι, μόνοι τους ήρθαν, δεν είναι από κά­ποια ορ­γά­νω­ση. Αντί να πί­νουν καφέ, να αρά­ζουν, Κυ­ρια­κή με­ση­μέ­ρι μά­ζευαν τα σκου­πί­δια μας. Ησυχα και δια­κρι­τι­κά. Είμαι πάρα πολύ πε­ρή­φα­νη γι αυτά τα παι­διά.

Πολύ χαί­ρο­μαι γιατί η επό­με­νη γενιά θα πε­τύ­χει εκεί που εμείς απο­τύ­χα­με. Όχι, δεν έχω φόβο για το μέλ­λον. Δεν ξέρω ποιοι είναι οι γο­νείς τους αλλά τα συγ­χα­ρη­τή­ρια μου, ΠΟΛΥ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ.

Η φω­το­γρα­φία με την ρητή συ­ναί­νε­σή τους, αν και από σε­μνό­τη­τα δεν γύ­ρι­σαν στον φακό».