Οι ισραηλινοί κομάντος, τα κουνούπια και η μυστική αποστολή στη Ρόδο

Από­στρα­τος στρα­τη­γός από το Ισραήλ περι­γρά­φει μια μυστική απο­στολή βιο­λο­γι­κού πολέμου κοντά στο ελλη­νικό νησί.

Μια περί­εργη μυστική απο­στολή ισραη­λι­νών κομά­ντος με «σακίδια γεμάτα κου­νού­πια», που έγινε πριν από πολλά χρόνια «στην κατεύ­θυνση της Ρόδου», απο­κά­λυψε ο ισραη­λι­νός από­στρα­τος στρα­τη­γός Dov Tamari, γεν­νώ­ντας εύλογα ερω­τη­μα­τικά για αυτή την επι­χεί­ρηση καθώς και για μια σειρά από άλλες, τις οποίες περιέ­γραψε ακρο­θι­γώς στην εφη­με­ρίδα Haaretz και αρνή­θηκε να δώσει λεπτο­μέ­ρειες.

Σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα, η μυστική απο­στολή φαί­νε­ται πως συν­δε­ό­ταν με ένα «σχέδιο βιο­λο­γι­κού πολέμου» το οποίο παρα­μέ­νει απόρ­ρητο ενώ ο 88χρονος στρα­τη­γός κάνει λόγο και για μια άλλη επι­χεί­ρηση που παρ΄ο­λίγο να εκτε­λε­στεί το 1967 και αφο­ρούσε πυρη­νικά όπλα. Πιστεύ­ε­ται ότι την ίδια χρονιά το Ισραήλ απέ­κτησε τα πρώτα πυρη­νικά όπλα του, τα οποία όμως δεν χρη­σι­μο­ποί­ησε κατά των Αράβων στον Πόλεμο των Έξι Ημερών.

Βετε­ρά­νος των πολέμων του 1956, του 1967, του 1973 καθώς και δεκάδων μυστι­κών επι­χει­ρή­σεων πίσω από τις εχθρι­κές γραμμές, ο στρα­τη­γός Tamari υπη­ρέ­τησε στην επί­λε­κτη μονάδα των αλε­ξι­πτω­τι­στών Sayeret Matkal μετά την ίδρυσή της, την περίοδο 1963-1967, πρώτα ως υπο­διοι­κη­τής, κατόπιν ως διοι­κη­τής.

Σύμφωνα με την κεντρο­α­ρι­στερή ισραη­λινή εφη­με­ρίδα Haaretz, «την εποχή που διοι­κούσε τη Sayeret Matkal, ο Tamari έμαθε για κάποιες περί­ερ­γες ιδέες της ανώ­τε­ρης στρα­τιω­τι­κής ηγεσίας. Ορι­σμέ­νες από αυτές αφο­ρού­σαν το πυρη­νικό ζήτημα και τον πυρη­νικό αντι­δρα­στήρα στη Ντιμόνα.

Σε μια περί­πτωση, καθώς κατα­λάμ­βανε πανικός το Ισραήλ την παρα­μονή του Πολέμου των Έξι Ημερών και υπήρχε φόβος ότι η χώρα θα κατα­στρε­φό­ταν, ο Tamari δια­τά­χθηκε να παρου­σια­στεί στο αρχη­γείο και να ετοι­μά­σει τους στρα­τιώ­τες του για μια μυστική επι­χεί­ρηση που θα προ­κα­λούσε ένα άνευ προη­γου­μέ­νου γεγονός μετά τον Δεύτερο Παγκό­σμιο Πόλεμο. Ευτυχώς επα­νήλθε γρήγορα η λογική σε εκεί­νους που έπαιρ­ναν τις απο­φά­σεις, και η επι­χεί­ρηση ακυ­ρώ­θηκε.

Σε μια άλλη περί­πτωση, υπήρχε ένα σχέδιο βιο­λο­γι­κού πολέμου. Ο Tamari και πολλοί από τους στρα­τιώ­τες του πέταξαν πάνω από τη Μεσό­γειο στην κατεύ­θυνση του ελλη­νι­κού νησιού της Ρόδου με ένα γαλ­λι­κής κατα­σκευής στρα­τιω­τικό μετα­γω­γικό αερο­σκά­φος Nord (Noratlas), εξο­πλι­σμέ­νοι με σακίδια που περιεί­χαν κου­νού­πια. Κατά την επι­στροφή τους έπεσαν με αλε­ξί­πτωτα στο Ισραήλ, περ­πά­τη­σαν πολλά χιλιό­με­τρα και απί­θω­σαν τα σακίδια τους κοντά στους φράχτες της αερο­πο­ρι­κής βάσης Hatzor. Πιλότοι της πολε­μι­κής αερο­πο­ρίας, που δεν γνώ­ρι­ζαν για τη μυστική επι­χεί­ρηση, δέχθη­καν τσι­μπή­ματα. Ο Tamari αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά να πει ποιος ήταν ο σκοπός της επι­χεί­ρη­σης», σημειώ­νε­ται στο δημο­σί­ευμα. (Η επι­χεί­ρηση αυτή προ­φα­νώς είναι δια­φο­ρε­τική από εκείνη με την κωδική ονο­μα­σία «Rhodes» την οποία εκτέ­λε­σαν Ισραη­λι­νοί κομά­ντος με ελι­κό­πτερα σε αιγυ­πτιακό νησί στην είσοδο του κόλπου του Σουέζ, τον Ιανουά­ριο του 1970).

Σε άλλο σημείο της συνέ­ντευ­ξης, ο 88χρονος στρα­τη­γός περιέ­γραψε πώς η μονάδα του τοπο­θε­τούσε συσκευές παρα­κο­λού­θη­σης μέσα στη Συρία (στα Υψίπεδα του Γκολάν) και στην Αίγυπτο (στη Χερ­σό­νησο του Σινά). Ανέφερε μάλιστα ότι το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα ήταν πως εξα­ντλού­νταν γρήγορα οι μπα­τα­ρίες, όμως και αυτό αντι­με­τω­πί­στηκε με τη βοήθεια ενός αμε­ρι­κα­νο­ε­βραίου επι­στή­μονα, ο οποίος εργα­ζό­ταν στην επε­ξερ­γα­σία ουρα­νίου και τους έστειλε «πυρη­νι­κές μπα­τα­ρίες» με τον κίνδυνο να συλ­λη­φθεί και να περάσει χρόνια στις φυλακές των ΗΠΑ. Χάρις σε αυτούς τους «αισθη­τή­ρες», λέει, ο ισραη­λι­νός στρατός έμαθε τις κινή­σεις των εχθρών και κατά­φερε να τους νικήσει το 1967, κατα­στρέ­φο­ντας μέσα σε μισή μέρα τη συριακή αερο­πο­ρία.

Για τον τωρινό πόλεμο στη Γάζα ο από­στρα­τος ισραη­λι­νός στρα­τη­γός λέει ότι η ηγεσία των ενόπλων δυνά­μεων θα έπρεπε να πει στην πολι­τική ηγεσία να μην εμπλέ­κε­ται στη δια­χεί­ρισή του. Όταν ο δημο­σιο­γρά­φος Yossi Melman του επι­ση­μαί­νει πως στις δημο­κρα­τίες ο στρατός υπα­κούει στην εκλεγ­μένη πολι­τική ηγεσία, ο Dov Tamari απαντά ότι αυτό είναι σωστό, όμως σημειώ­νει πως πριν από μερικά χρόνια οι επι­κε­φα­λής του στρατού και των υπη­ρε­σιών ασφα­λείας (IDF, Mossad και Sin Bet) έκοψαν τη φόρα του πρω­θυ­πουρ­γού Νετα­νιά­χου που σχε­δί­αζε να επι­τε­θεί στο Ιράν, αξιώ­νο­ντας να τους δώσει γραπτώς τις εντολές, κάτι που εκείνος δεν έκανε και τελικά υπα­να­χώ­ρησε.

Ο Dov Tamari έχει γράφει αρκετά βιβλία, το τελευ­ταίο με τίτλο «Ζωή στον Πόλεμο» απο­τε­λεί τη από­σταγμα των εμπει­ριών και των πεποι­θή­σεών του, γράφει η εφη­με­ρίδα. Το Ισραήλ είναι μια χώρα που πάντοτε νικά στο πεδίο της μάχης αλλά μετά το 1967 δεν έχει κερ­δί­σει κανέναν πόλεμο, λέει. Για τον πόλεμο στη Γάζα ο στρα­τη­γός εκτιμά πως το παλαι­στι­νιακό/αραβικό/μου­σουλ­μα­νικό αφήγημα κερ­δί­ζει έδαφος και είναι περισ­σό­τερο απο­δε­κτό στον κόσμο από εκείνο του Ισραήλ ενώ στο ερώτημα κατά πόσον θα παρα­μεί­νει ενωμένη η ισραη­λινή κοι­νω­νία απαντά ότι είναι «συγκρα­τη­μένα απαι­σιό­δο­ξος».

Πηγή tovima.gr