Στη Ρόδο με αποστολή μνήμης και συνέχειας η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου για τον Χριστόδουλο Κυρτσίδη

• Άφιξη το από­γευ­μα της Πέμ­πτης 5 Μαρ­τί­ου 2026 και ανα­χώ­ρη­ση το από­γευ­μα της Πα­ρα­σκευ­ής 6 Μαρ­τί­ου 2026 με δια­δο­χι­κές συ­να­ντή­σεις σε 1ο και 2ο βαθμό και με τους Δι­κη­γο­ρι­κούς Συλ­λό­γους Ρόδου και Κω, στην πιο αν­θρώ­πι­νη στιγ­μή ενός θε­σμού που κα­λεί­ται να μεί­νει όρ­θιος

Η Ρόδος βρέ­θη­κε στο επί­κε­ντρο μιας επί­σκε­ψης που ξε­πέ­ρα­σε τα όρια της θε­σμι­κής τυ­πι­κό­τη­τας και απέ­κτη­σε σαφές διοι­κη­τι­κό και συμ­βο­λι­κό βάρος. Η Πρό­ε­δρος του Αρεί­ου Πάγου κ. Ανα­στα­σία Πα­πα­δο­πού­λου, έφτα­σε στο νησί το από­γευ­μα της Πέμ­πτης 5 Μαρ­τί­ου 2026 και ανα­χώ­ρη­σε το από­γευ­μα της Πα­ρα­σκευ­ής 6 Μαρ­τί­ου 2026, έχο­ντας πραγ­μα­το­ποι­ή­σει δια­δο­χι­κές συ­να­ντή­σεις με λει­τουρ­γούς της Δι­καιο­σύ­νης του 2ου και του 1ου βαθ­μού των δι­κα­στη­ρί­ων της Ρόδου, καθώς και με εκ­προ­σώ­πους των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ρόδου και Κω.

Η επί­σκε­ψη κα­τα­γρά­φη­κε ως πα­ρου­σία ου­σί­ας σε μια πε­ρί­ο­δο ευαί­σθη­τη για τη δι­κα­στι­κή λει­τουρ­γία στα Δω­δε­κά­νη­σα, καθώς το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου κα­λεί­ται να δια­τη­ρή­σει στα­θε­ρό βη­μα­τι­σμό μέσα σε κλίμα απώ­λειας και ταυ­τό­χρο­να να δια­χει­ρι­στεί πρα­κτι­κές και ορ­γα­νω­τι­κές ανά­γκες μιας νη­σιω­τι­κής πε­ρι­φέ­ρειας με αυ­ξη­μέ­νες απαι­τή­σεις.

Αφορ­μή για την άφιξη της ανώ­τα­της δι­κα­στι­κής ηγε­σί­ας στη Ρόδο απο­τέ­λε­σε ο πρό­ω­ρος θά­να­τος του Προ­έ­δρου Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου Χρι­στό­δου­λου Κυρ­τσί­δη, ένα γε­γο­νός που λει­τούρ­γη­σε ως τομή για τη δι­κα­στι­κή κοι­νό­τη­τα της πε­ριο­χής.

Η απώ­λεια του Χρι­στό­δου­λου Κυρ­τσί­δη δεν πε­ρι­γρά­φη­κε μόνο ως ένα οδυ­νη­ρό γε­γο­νός. Πε­ρι­γρά­φη­κε ως ένα κενό που γί­νε­ται αι­σθη­τό στην πράξη, στον ρυθμό της υπη­ρε­σί­ας, στο βλέμ­μα των συ­να­δέλ­φων, σε εκεί­νη τη λεπτή ισορ­ρο­πία που κρατά τους θε­σμούς στα­θε­ρούς όταν η αν­θρώ­πι­νη πλευ­ρά τους πλη­γώ­νε­ται.

Ο φόρος τιμής στον Χρι­στό­δου­λο Κυρ­τσί­δη και η έν­νοια του δι­κα­στή που εμπνέ­ει

Η Πρό­ε­δρος του Αρεί­ου Πάγου μί­λη­σε με λόγια που δεν έμει­ναν στον τύπο, γιατί η ίδια η σχέση με τον εκλι­πό­ντα κου­βα­λού­σε μνήμη, κοινή δια­δρο­μή και αμοι­βαίο σε­βα­σμό. Εξήρε το έργο και την προ­σω­πι­κό­τη­τά του και τό­νι­σε πως επρό­κει­το για έναν δι­κα­στή που ενέ­πνεε.

Η Πρό­ε­δρος του Αρεί­ου Πάγου συν­δε­ό­ταν, όπως επι­ση­μάν­θη­κε, και με προ­σω­πι­κή φιλία με τον εκλι­πό­ντα, έχο­ντας συ­νυ­πη­ρε­τή­σει μαζί του στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, γε­γο­νός που έδωσε στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πα­ρου­σία έναν τόνο που υπε­ρέ­βη το κα­θα­ρά διοι­κη­τι­κό πλαί­σιο.

Σε μια από τις πιο ου­σια­στι­κές απο­στρο­φές της, έδωσε νόημα σε μια φράση που μέσα στις αί­θου­σες των δι­κα­στη­ρί­ων σπά­νια λέ­γε­ται έτσι, τόσο κα­θα­ρά. Υπο­γράμ­μι­σε ότι σκο­πός των δι­κα­στών δεν είναι να τι­μω­ρούν αλλά να εμπνέ­ουν και ότι όσο προ­ά­γο­νται σε με­γα­λύ­τε­ρες βαθ­μί­δες της Δι­καιο­σύ­νης η ανά­γκη αυτή κα­θί­στα­ται ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη και σπου­δαιό­τε­ρης ση­μα­σί­ας.

Τα λόγια αυτά ακού­στη­καν σαν μια ήρεμη, στα­θε­ρή υπεν­θύ­μι­ση του τι είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η Δι­καιο­σύ­νη όταν υπη­ρε­τεί­ται με κύρος και μέτρο. Και, ταυ­τό­χρο­να, σαν μια τι­μη­τι­κή σφρα­γί­δα για τον άν­θρω­πο που δεν βρί­σκε­ται πια, αλλά πα­ρα­μέ­νει παρών μέσα από το απο­τύ­πω­μα της δια­δρο­μής του.

Η ίδια τό­νι­σε επί­σης ότι οι δι­κα­στές δεν είναι δια­κε­κομ­μέ­νοι από την κοι­νω­νία και πως οφεί­λουν να την αφου­γκρά­ζο­νται. Η ανα­φο­ρά αυτή δεν ήταν γε­νι­κή. Συν­δέ­θη­κε άμεσα με τη με­γά­λη προ­σπά­θεια που έκανε ο Χρι­στό­δου­λος Κυρ­τσί­δης, έχο­ντας πε­τύ­χει τον από­λυ­το σε­βα­σμό των πο­λι­τών της πε­ριο­χής μας στον θεσμό.

Σε μια πε­ριο­χή όπως τα Δω­δε­κά­νη­σα, όπου οι πο­λί­τες συ­να­ντούν τη Δι­καιο­σύ­νη πιο άμεσα και πιο συχνά, ο σε­βα­σμός δεν κερ­δί­ζε­ται με απο­φά­σεις μόνο, αλλά με στάση, συ­νέ­πεια, πα­ρου­σία, με τον τρόπο που ένας δι­κα­στής στέ­κε­ται απέ­να­ντι στην ευ­θύ­νη του.

Δια­δο­χι­κές συ­να­ντή­σεις με 2ο και 1ο βαθμό και με τους Δι­κη­γο­ρι­κούς Συλ­λό­γους Ρόδου και Κω

Μέσα στις λίγες ώρες της πα­ρα­μο­νής της, η Πρό­ε­δρος του Αρεί­ου Πάγου επέ­λε­ξε να δει δια­δο­χι­κά λει­τουρ­γούς της Δι­καιο­σύ­νης του 2ου και του 1ου βαθ­μού στη Ρόδο, σε επα­φές που στό­χευ­σαν να απο­τυ­πω­θεί η πραγ­μα­τι­κή ει­κό­να της λει­τουρ­γί­ας των δι­κα­στη­ρί­ων και να ακου­στούν, χωρίς φίλ­τρα, οι ανά­γκες και τα ση­μεία πί­ε­σης.

Στο ίδιο πλαί­σιο εντά­χθη­καν και οι συ­να­ντή­σεις με εκ­προ­σώ­πους των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ρόδου και Κω, ώστε να κα­τα­γρα­φεί και η εμπει­ρία εκεί­νων που κι­νού­νται κα­θη­με­ρι­νά ανά­με­σα στα γρα­φεία, στις δια­δι­κα­σί­ες, στα ακρο­α­τή­ρια, στις κα­θυ­στε­ρή­σεις και στις πρα­κτι­κές δυ­σκο­λί­ες που η νη­σιω­τι­κό­τη­τα κάνει εντο­νό­τε­ρες.

Ήταν ένας κύ­κλος επα­φών που δεν έμει­νε σε δια­τυ­πώ­σεις. Άγ­γι­ξε την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης στα νησιά, εκεί όπου κάθε έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού και κάθε υπο­δο­μή που δεν αντέ­χει, με­τα­τρέ­πε­ται σε πρό­βλη­μα πραγ­μα­τι­κό για πο­λί­τες, δι­κη­γό­ρους, δι­κα­στές και υπαλ­λή­λους.

Η δέ­σμευ­ση για να μη λυ­γί­σει ο ρυθ­μός του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου

Μέσα στη συ­γκυ­ρία της απώ­λειας, η Πρό­ε­δρος κα­τέ­στη­σε σαφές ότι έχουν ήδη λη­φθεί πρω­το­βου­λί­ες ώστε να λει­τουρ­γή­σει χωρίς πρό­βλη­μα το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου. Η δια­τύ­πω­ση αυτή έφερε ανα­κού­φι­ση σε ένα πε­ρι­βάλ­λον που, πέρα από το πέν­θος, κα­λεί­ται να δια­σφα­λί­σει και τη συ­νέ­χεια.

Όπως έγινε γνω­στό, έχει απο­φα­σι­στεί η άμεση από­σπα­ση στο Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου του Προ­έ­δρου Εφε­τών Αθη­νών κ. Κων­στα­ντί­νου Κου­τσο­γε­ώρ­γου. Πα­ράλ­λη­λα, ελή­φθη μέ­ρι­μνα να ενι­σχυ­θεί με ακόμη ένα Εφέτη το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου και εξε­τά­ζε­ται ανά­λο­γη ενί­σχυ­ση και του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Πίσω από τις απο­φά­σεις αυτές υπάρ­χει το πρα­κτι­κό ζη­τού­με­νο, να μην υπάρ­ξει κενό στη λει­τουρ­γία, να μην χαθεί χρό­νος, να μην επι­βα­ρυν­θεί ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο μια πε­ρι­φέ­ρεια που ήδη δου­λεύ­ει με υψη­λές απαι­τή­σεις. Υπάρ­χει όμως και κάτι άλλο, ένα σαφές μή­νυ­μα προς το εσω­τε­ρι­κό της υπη­ρε­σί­ας ότι η συ­νέ­χεια δεν είναι απλή λέξη, είναι ευ­θύ­νη που γί­νε­ται πράξη.

Το Δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο Ρόδου, η πα­ρα­κα­τα­θή­κη και η μάχη της  χρη­μα­το­δό­τη­σης

Ξε­χω­ρι­στή θέση στις ανα­φο­ρές που έγι­ναν, είχε και το ζή­τη­μα του Δι­κα­στι­κού Με­γά­ρου Ρόδου και οι με­λέ­τες απο­κα­τά­στα­σής του, ένα θέμα που για τους αν­θρώ­πους της Δι­καιο­σύ­νης δεν είναι δευ­τε­ρεύ­ον, γιατί αφορά τις συν­θή­κες μέσα στις οποί­ες απο­νέ­με­ται η δι­καιο­σύ­νη.

Η Πρό­ε­δρος τό­νι­σε ότι ο εκλι­πών Πρό­ε­δρος άφησε μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη που δεν θα μεί­νει ανεκ­με­τάλ­λευ­τη. Με τη φράση αυτή, έδωσε πε­ριε­χό­με­νο σε μια προ­σπά­θεια που, όπως ανα­γνω­ρί­στη­κε, είχε ήδη γίνει και δεν μπο­ρεί να χαθεί. Δή­λω­σε ότι η ίδια θα ανα­λά­βει πρω­το­βου­λί­ες, συ­νε­πι­κου­ρώ­ντας τους λει­τουρ­γούς της Δι­καιο­σύ­νης στη Ρόδο, για να εξα­σφα­λι­στεί η χρη­μα­το­δό­τη­ση αρ­μο­δί­ως από το Υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης.

Ταυ­τό­χρο­να, εξέ­φρα­σε την άποψη ότι χά­θη­κε μια με­γά­λη ευ­και­ρία για να εξα­σφα­λι­στεί χρη­μα­το­δό­τη­ση από το Τα­μείο Ανά­καμ­ψης, μια επι­σή­μαν­ση που δεί­χνει πόσο κρί­σι­μος είναι ο χρό­νος και πόσο δύ­σκο­λο είναι να ανα­κτη­θεί μια χα­μέ­νη συ­γκυ­ρία όταν το θέμα αφορά υπο­δο­μές και δια­δι­κα­σί­ες.

Η πιο βαριά κλη­ρο­νο­μιά, να μεί­νει ζω­ντα­νό αυτό που ενέ­πνευ­σε

Στη Ρόδο, μέσα σε αυτές τις 2 μέρες, ακού­στη­καν διοι­κη­τι­κές απο­φά­σεις, τέ­θη­καν ανά­γκες, συ­ζη­τή­θη­καν προ­βλή­μα­τα και εκ­κρε­μό­τη­τες. Όμως το πιο ισχυ­ρό στοι­χείο της επί­σκε­ψης έμει­νε στην αί­σθη­ση ότι η πα­ρου­σία αυτή ήρθε για να πει, με τρόπο κα­θα­ρό, πως η Δι­καιο­σύ­νη δεν είναι μόνο δια­δι­κα­σία. Είναι και μνήμη. Είναι και άν­θρω­ποι. Είναι και εκεί­νη η αθό­ρυ­βη αξιο­πρέ­πεια με την οποία ένας θε­σμός απο­χαι­ρε­τά έναν λει­τουρ­γό του και την ίδια στιγ­μή συ­νε­χί­ζει, για να μην προ­δώ­σει την απο­στο­λή του.

Ο Χρι­στό­δου­λος Κυρ­τσί­δης τι­μή­θη­κε ως δι­κα­στής που ενέ­πνεε. Και μέσα από αυτή την τιμή, η Ρόδος άκου­σε κάτι που δεν αφορά μόνο τους δι­κα­στές, αλλά ολό­κλη­ρη την κοι­νω­νία. Ότι οι θε­σμοί αντέ­χουν όταν οι άν­θρω­ποι που τους υπη­ρε­τούν αφή­νουν πίσω τους πα­ρα­κα­τα­θή­κες, όχι μόνο σε έγ­γρα­φα και με­λέ­τες, αλλά σε εμπι­στο­σύ­νη, σε κύρος, σε μια σιω­πη­λή βε­βαιό­τη­τα ότι η Δι­καιο­σύ­νη μπο­ρεί να είναι αυ­στη­ρή, αλλά οφεί­λει να πα­ρα­μέ­νει αν­θρώ­πι­νη.