Στη Ρόδο με αποστολή μνήμης και συνέχειας η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου για τον Χριστόδουλο Κυρτσίδη

• Άφιξη το από­γευμα της Πέμπτης 5 Μαρτίου 2026 και ανα­χώ­ρηση το από­γευμα της Παρα­σκευής 6 Μαρτίου 2026 με δια­δο­χι­κές συνα­ντή­σεις σε 1ο και 2ο βαθμό και με τους Δικη­γο­ρι­κούς Συλ­λό­γους Ρόδου και Κω, στην πιο ανθρώ­πινη στιγμή ενός θεσμού που καλεί­ται να μείνει όρθιος

Η Ρόδος βρέθηκε στο επί­κε­ντρο μιας επί­σκε­ψης που ξεπέ­ρασε τα όρια της θεσμι­κής τυπι­κό­τη­τας και απέ­κτησε σαφές διοι­κη­τικό και συμ­βο­λικό βάρος. Η Πρό­ε­δρος του Αρείου Πάγου κ. Ανα­στα­σία Παπα­δο­πού­λου, έφτασε στο νησί το από­γευμα της Πέμπτης 5 Μαρτίου 2026 και ανα­χώ­ρησε το από­γευμα της Παρα­σκευής 6 Μαρτίου 2026, έχοντας πραγ­μα­το­ποι­ή­σει δια­δο­χι­κές συνα­ντή­σεις με λει­τουρ­γούς της Δικαιο­σύ­νης του 2ου και του 1ου βαθμού των δικα­στη­ρίων της Ρόδου, καθώς και με εκπρο­σώ­πους των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ρόδου και Κω.

Η επί­σκεψη κατα­γρά­φηκε ως παρου­σία ουσίας σε μια περίοδο ευαί­σθητη για τη δικα­στική λει­τουρ­γία στα Δωδε­κά­νησα, καθώς το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου καλεί­ται να δια­τη­ρή­σει σταθερό βημα­τι­σμό μέσα σε κλίμα απώ­λειας και ταυ­τό­χρονα να δια­χει­ρι­στεί πρα­κτι­κές και οργα­νω­τι­κές ανάγκες μιας νησιω­τι­κής περι­φέ­ρειας με αυξη­μέ­νες απαι­τή­σεις.

Αφορμή για την άφιξη της ανώ­τα­της δικα­στι­κής ηγεσίας στη Ρόδο απο­τέ­λεσε ο πρόωρος θάνατος του Προ­έ­δρου Εφετών Δωδε­κα­νή­σου Χρι­στό­δου­λου Κυρ­τσίδη, ένα γεγονός που λει­τούρ­γησε ως τομή για τη δικα­στική κοι­νό­τητα της περιο­χής.

Η απώλεια του Χρι­στό­δου­λου Κυρ­τσίδη δεν περι­γρά­φηκε μόνο ως ένα οδυνηρό γεγονός. Περι­γρά­φηκε ως ένα κενό που γίνεται αισθητό στην πράξη, στον ρυθμό της υπη­ρε­σίας, στο βλέμμα των συνα­δέλ­φων, σε εκείνη τη λεπτή ισορ­ρο­πία που κρατά τους θεσμούς στα­θε­ρούς όταν η ανθρώ­πινη πλευρά τους πλη­γώ­νε­ται.

Ο φόρος τιμής στον Χρι­στό­δουλο Κυρ­τσίδη και η έννοια του δικαστή που εμπνέει

Η Πρό­ε­δρος του Αρείου Πάγου μίλησε με λόγια που δεν έμειναν στον τύπο, γιατί η ίδια η σχέση με τον εκλι­πό­ντα κου­βα­λούσε μνήμη, κοινή δια­δρομή και αμοι­βαίο σεβασμό. Εξήρε το έργο και την προ­σω­πι­κό­τητά του και τόνισε πως επρό­κειτο για έναν δικαστή που ενέπνεε.

Η Πρό­ε­δρος του Αρείου Πάγου συν­δε­ό­ταν, όπως επι­ση­μάν­θηκε, και με προ­σω­πική φιλία με τον εκλι­πό­ντα, έχοντας συνυ­πη­ρε­τή­σει μαζί του στη Θεσ­σα­λο­νίκη, γεγονός που έδωσε στη συγκε­κρι­μένη παρου­σία έναν τόνο που υπερέβη το καθαρά διοι­κη­τικό πλαίσιο.

Σε μια από τις πιο ουσια­στι­κές απο­στρο­φές της, έδωσε νόημα σε μια φράση που μέσα στις αίθου­σες των δικα­στη­ρίων σπάνια λέγεται έτσι, τόσο καθαρά. Υπο­γράμ­μισε ότι σκοπός των δικα­στών δεν είναι να τιμω­ρούν αλλά να εμπνέ­ουν και ότι όσο προ­ά­γο­νται σε μεγα­λύ­τε­ρες βαθ­μί­δες της Δικαιο­σύ­νης η ανάγκη αυτή καθί­στα­ται ακόμη μεγα­λύ­τερη και σπου­δαιό­τε­ρης σημα­σίας.

Τα λόγια αυτά ακού­στη­καν σαν μια ήρεμη, σταθερή υπεν­θύ­μιση του τι είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα η Δικαιο­σύνη όταν υπη­ρε­τεί­ται με κύρος και μέτρο. Και, ταυ­τό­χρονα, σαν μια τιμη­τική σφρα­γίδα για τον άνθρωπο που δεν βρί­σκε­ται πια, αλλά παρα­μέ­νει παρών μέσα από το απο­τύ­πωμα της δια­δρο­μής του.

Η ίδια τόνισε επίσης ότι οι δικα­στές δεν είναι δια­κε­κομ­μέ­νοι από την κοι­νω­νία και πως οφεί­λουν να την αφου­γκρά­ζο­νται. Η αναφορά αυτή δεν ήταν γενική. Συν­δέ­θηκε άμεσα με τη μεγάλη προ­σπά­θεια που έκανε ο Χρι­στό­δου­λος Κυρ­τσί­δης, έχοντας πετύχει τον απόλυτο σεβασμό των πολιτών της περιο­χής μας στον θεσμό.

Σε μια περιοχή όπως τα Δωδε­κά­νησα, όπου οι πολίτες συνα­ντούν τη Δικαιο­σύνη πιο άμεσα και πιο συχνά, ο σεβα­σμός δεν κερ­δί­ζε­ται με απο­φά­σεις μόνο, αλλά με στάση, συνέ­πεια, παρου­σία, με τον τρόπο που ένας δικα­στής στέ­κε­ται απέ­να­ντι στην ευθύνη του.

Δια­δο­χι­κές συνα­ντή­σεις με 2ο και 1ο βαθμό και με τους Δικη­γο­ρι­κούς Συλ­λό­γους Ρόδου και Κω

Μέσα στις λίγες ώρες της παρα­μο­νής της, η Πρό­ε­δρος του Αρείου Πάγου επέλεξε να δει δια­δο­χικά λει­τουρ­γούς της Δικαιο­σύ­νης του 2ου και του 1ου βαθμού στη Ρόδο, σε επαφές που στό­χευ­σαν να απο­τυ­πω­θεί η πραγ­μα­τική εικόνα της λει­τουρ­γίας των δικα­στη­ρίων και να ακου­στούν, χωρίς φίλτρα, οι ανάγκες και τα σημεία πίεσης.

Στο ίδιο πλαίσιο εντά­χθη­καν και οι συνα­ντή­σεις με εκπρο­σώ­πους των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ρόδου και Κω, ώστε να κατα­γρα­φεί και η εμπει­ρία εκείνων που κινού­νται καθη­με­ρινά ανάμεσα στα γραφεία, στις δια­δι­κα­σίες, στα ακρο­α­τή­ρια, στις καθυ­στε­ρή­σεις και στις πρα­κτι­κές δυσκο­λίες που η νησιω­τι­κό­τητα κάνει εντο­νό­τε­ρες.

Ήταν ένας κύκλος επαφών που δεν έμεινε σε δια­τυ­πώ­σεις. Άγγιξε την καθη­με­ρι­νό­τητα της απο­νο­μής δικαιο­σύ­νης στα νησιά, εκεί όπου κάθε έλλειψη προ­σω­πι­κού και κάθε υποδομή που δεν αντέχει, μετα­τρέ­πε­ται σε πρό­βλημα πραγ­μα­τικό για πολίτες, δικη­γό­ρους, δικα­στές και υπαλ­λή­λους.

Η δέσμευση για να μη λυγίσει ο ρυθμός του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου

Μέσα στη συγκυ­ρία της απώ­λειας, η Πρό­ε­δρος κατέ­στησε σαφές ότι έχουν ήδη ληφθεί πρω­το­βου­λίες ώστε να λει­τουρ­γή­σει χωρίς πρό­βλημα το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου. Η δια­τύ­πωση αυτή έφερε ανα­κού­φιση σε ένα περι­βάλ­λον που, πέρα από το πένθος, καλεί­ται να δια­σφα­λί­σει και τη συνέ­χεια.

Όπως έγινε γνωστό, έχει απο­φα­σι­στεί η άμεση από­σπαση στο Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου του Προ­έ­δρου Εφετών Αθηνών κ. Κων­στα­ντί­νου Κου­τσο­γε­ώρ­γου. Παράλ­ληλα, ελήφθη μέριμνα να ενι­σχυ­θεί με ακόμη ένα Εφέτη το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου και εξε­τά­ζε­ται ανάλογη ενί­σχυση και του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Πίσω από τις απο­φά­σεις αυτές υπάρχει το πρα­κτικό ζητού­μενο, να μην υπάρξει κενό στη λει­τουρ­γία, να μην χαθεί χρόνος, να μην επι­βα­ρυν­θεί ακόμη περισ­σό­τερο μια περι­φέ­ρεια που ήδη δου­λεύει με υψηλές απαι­τή­σεις. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, ένα σαφές μήνυμα προς το εσω­τε­ρικό της υπη­ρε­σίας ότι η συνέ­χεια δεν είναι απλή λέξη, είναι ευθύνη που γίνεται πράξη.

Το Δικα­στικό Μέγαρο Ρόδου, η παρα­κα­τα­θήκη και η μάχη της  χρη­μα­το­δό­τη­σης

Ξεχω­ρι­στή θέση στις ανα­φο­ρές που έγιναν, είχε και το ζήτημα του Δικα­στι­κού Μεγάρου Ρόδου και οι μελέτες απο­κα­τά­στα­σής του, ένα θέμα που για τους ανθρώ­πους της Δικαιο­σύ­νης δεν είναι δευ­τε­ρεύον, γιατί αφορά τις συν­θή­κες μέσα στις οποίες απο­νέ­με­ται η δικαιο­σύνη.

Η Πρό­ε­δρος τόνισε ότι ο εκλιπών Πρό­ε­δρος άφησε μια παρα­κα­τα­θήκη που δεν θα μείνει ανεκ­με­τάλ­λευτη. Με τη φράση αυτή, έδωσε περιε­χό­μενο σε μια προ­σπά­θεια που, όπως ανα­γνω­ρί­στηκε, είχε ήδη γίνει και δεν μπορεί να χαθεί. Δήλωσε ότι η ίδια θα ανα­λά­βει πρω­το­βου­λίες, συνε­πι­κου­ρώ­ντας τους λει­τουρ­γούς της Δικαιο­σύ­νης στη Ρόδο, για να εξα­σφα­λι­στεί η χρη­μα­το­δό­τηση αρμο­δίως από το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης.

Ταυ­τό­χρονα, εξέ­φρασε την άποψη ότι χάθηκε μια μεγάλη ευκαι­ρία για να εξα­σφα­λι­στεί χρη­μα­το­δό­τηση από το Ταμείο Ανά­καμ­ψης, μια επι­σή­μανση που δείχνει πόσο κρί­σι­μος είναι ο χρόνος και πόσο δύσκολο είναι να ανα­κτη­θεί μια χαμένη συγκυ­ρία όταν το θέμα αφορά υπο­δο­μές και δια­δι­κα­σίες.

Η πιο βαριά κλη­ρο­νο­μιά, να μείνει ζωντανό αυτό που ενέ­πνευσε

Στη Ρόδο, μέσα σε αυτές τις 2 μέρες, ακού­στη­καν διοι­κη­τι­κές απο­φά­σεις, τέθηκαν ανάγκες, συζη­τή­θη­καν προ­βλή­ματα και εκκρε­μό­τη­τες. Όμως το πιο ισχυρό στοι­χείο της επί­σκε­ψης έμεινε στην αίσθηση ότι η παρου­σία αυτή ήρθε για να πει, με τρόπο καθαρό, πως η Δικαιο­σύνη δεν είναι μόνο δια­δι­κα­σία. Είναι και μνήμη. Είναι και άνθρω­ποι. Είναι και εκείνη η αθόρυβη αξιο­πρέ­πεια με την οποία ένας θεσμός απο­χαι­ρετά έναν λει­τουργό του και την ίδια στιγμή συνε­χί­ζει, για να μην προ­δώ­σει την απο­στολή του.

Ο Χρι­στό­δου­λος Κυρ­τσί­δης τιμή­θηκε ως δικα­στής που ενέπνεε. Και μέσα από αυτή την τιμή, η Ρόδος άκουσε κάτι που δεν αφορά μόνο τους δικα­στές, αλλά ολό­κληρη την κοι­νω­νία. Ότι οι θεσμοί αντέ­χουν όταν οι άνθρω­ποι που τους υπη­ρε­τούν αφήνουν πίσω τους παρα­κα­τα­θή­κες, όχι μόνο σε έγγραφα και μελέτες, αλλά σε εμπι­στο­σύνη, σε κύρος, σε μια σιωπηλή βεβαιό­τητα ότι η Δικαιο­σύνη μπορεί να είναι αυστηρή, αλλά οφείλει να παρα­μέ­νει ανθρώ­πινη.