Απορρίφθκε αγωγή εταιρείας κατά 2 πρώην εργαζομένων για φόρο διαμονής και καταγγελίες διαρροής στοιχείων

• Η αγωγή κρίθηκε ουσία αβάσιμη και η ενά­γουσα κατα­δι­κά­στηκε σε δικα­στικά έξοδα 1.400,00 ευρώ

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου απορ­ρί­φθηκε ως ουσία αβάσιμη αγωγή ανώ­νυ­μης εται­ρείας του ξενο­δο­χεια­κού κλάδου κατά 2 πρώην εργα­ζο­μέ­νων της, οι οποίες είχαν απα­σχο­λη­θεί στην υποδοχή, με την ενά­γουσα να κατα­δι­κά­ζε­ται στα δικα­στικά έξοδα των ενα­γο­μέ­νων ύψους 1.400 ευρώ.

Η ενά­γουσα συνέ­δεσε τους ισχυ­ρι­σμούς της με τρία βασικά πεδία, την απόδοση του φόρου δια­μο­νής, την καταγ­γε­λία για διαρροή προ­σω­πι­κών στοι­χείων πελατών και την επί­κληση οικο­νο­μι­κής ζημίας, την οποία συσχέ­τισε με τη διακοπή συνερ­γα­σίας από του­ρι­στικό πρα­κτο­ρείο.

Το δικα­στή­ριο, όπως προ­κύ­πτει από το σκε­πτικό, στάθ­μισε το απο­δει­κτικό υλικό και κατέ­ληξε ότι οι κρί­σι­μοι ισχυ­ρι­σμοί δεν απο­δεί­χθη­καν με τρόπο που να θεμε­λιώ­νει ευθύνη των ενα­γο­μέ­νων.

Οι ισχυ­ρι­σμοί για φόρο δια­μο­νής και το κρίσιμο ζήτημα της από­δει­ξης

Στην αγωγή απο­δό­θηκε στις ενα­γό­με­νες πλημ­με­λής εκτέ­λεση καθη­κό­ντων και έγινε επί­κληση ότι τον Σεπτέμ­βριο 2019 δεν απο­δό­θηκε ο φόρος δια­μο­νής που είχε επι­βλη­θεί στους πελάτες, με απο­τέ­λε­σμα, κατά τον ισχυ­ρι­σμό της ενά­γου­σας, να υπο­χρε­ω­θεί να τον κατα­βά­λει από ίδια κεφά­λαια και να υποστεί ζημία που στην αγωγή ανα­φέ­ρε­ται ως 7.731,00 ευρώ.

Στο σκε­πτικό, ωστόσο, κατα­γρά­φε­ται ότι ο φόρος δια­μο­νής για ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα 4 αστέρων ήταν 3,00 ευρώ ημε­ρη­σίως και ότι, κατά την εκτί­μηση του δικα­στη­ρίου, το συνο­λικό ποσό για τον Σεπτέμ­βριο 2019 ανήλθε σε 7.713,00 ευρώ. Παράλ­ληλα σημειώ­νε­ται ότι ο ισχυ­ρι­σμός της ενά­γου­σας, ότι οι ενα­γό­με­νες παρέ­λει­ψαν να της απο­δώ­σουν το ποσό αυτό, δεν κρίθηκε πει­στι­κός.

Από την πλευρά τους, οι ενα­γό­με­νες προ­έ­βα­λαν ότι στην επι­χεί­ρηση υπήρχε σύστημα μηχα­νο­γρά­φη­σης, μέσω του οποίου ο φόρος δια­μο­νής υπο­λο­γι­ζό­ταν αυτό­ματα ανάλογα με τις ημέρες δια­μο­νής και η είσπραξη κατα­χω­ρι­ζό­ταν στο σύστημα είτε μέσω κάρτας είτε με μετρητά.

Η καταγ­γε­λία για διαρροή προ­σω­πι­κών στοι­χείων και η επί­κληση ζημίας 60.000 ευρώ

Δεύ­τε­ρος πυλώνας της αγωγής ήταν η καταγ­γε­λία ότι οι ενα­γό­με­νες διέρ­ρευ­σαν με πρόθεση προ­σω­πικά στοι­χεία πελατών, εκτυ­πώ­νο­ντάς τα στην πίσω όψη ενη­με­ρω­τι­κών φυλ­λα­δίων του ξενο­δο­χείου. Η ενά­γουσα υπο­στή­ριξε ότι εξαι­τίας αυτής της συμπε­ρι­φο­ράς του­ρι­στικό πρα­κτο­ρείο, μέσω του οποίου είχαν γίνει κρα­τή­σεις, διέκοψε ορι­στικά τη συνερ­γα­σία, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κλη­θεί ζημία 60.000 ευρώ.

Στο τελικό απο­τέ­λε­σμα της κρίσης, το δικα­στή­ριο δεν υιο­θέ­τησε ως απο­δε­δειγ­μένη την αλυσίδα ισχυ­ρι­σμών που θα συνέδεε με επάρ­κεια τα καταγ­γελ­λό­μενα περι­στα­τικά με συγκε­κρι­μένη και απο­δει­κτέα ζημία, όπως αυτή προ­βλή­θηκε. Αυτό, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται στο δια­τα­κτικό, οδήγησε στην απόρ­ριψη της αγωγής ως ουσία αβάσιμη.

Παρα­σκή­νιο και χρονική αφε­τη­ρία της σύγκρου­σης

Το υπό­βα­θρο της αντι­δι­κίας συν­δέ­ε­ται με εργα­σιακή εξέλιξη το 2019. Η ενά­γουσα υπο­στή­ριξε ότι λόγω της φερό­με­νης πλημ­με­λούς εκτέ­λε­σης των καθη­κό­ντων τους κατήγ­γειλε τις συμ­βά­σεις εργα­σίας των ενα­γο­μέ­νων στις 08.10.2019, επι­κα­λού­μενη σπου­δαίο λόγο.

Η αναφορά αυτή απο­τυ­πώ­νει το σημείο στο οποίο, σύμφωνα με την αγωγή, η εργα­σιακή σχέση μετα­τρά­πηκε σε δικα­στική αντι­πα­ρά­θεση, με επίδικο πλέον όχι μόνο το εργα­σιακό πλαίσιο, αλλά και αξιώ­σεις απο­ζη­μί­ω­σης που θεμε­λιώ­θη­καν σε καταγ­γελ­λό­με­νες πράξεις και παρα­λεί­ψεις.

Την ενά­γουσα εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Αθα­νά­σιος Στέ­φα­νος Δου­ρου­κλά­κης και τις ενα­γό­με­νες η δικη­γό­ρος κ. Μαρία Καρα­ο­λάνη.