Σε αδιέξοδο οι ιδιοκτήτες που… θέλουν να βγάλουν το σπίτι τους στο σφυρί

«Δεν το κα­τα­λα­βαί­νω αυτό που συμ­βαί­νει στα Ει­ρη­νο­δι­κεία. Είναι η δεύ­τε­ρη φορά που προ­σπα­θού­με να εκ­πλει­στη­ριά­σου­με ένα ακί­νη­το και δεν μπο­ρού­με. Κα­τα­λα­βαί­νω τις εν­στά­σεις για την πρώτη κα­τοι­κία, αλλά εδώ το θέμα είναι δια­φο­ρε­τι­κό. Δεν μπο­ρεί να μας παίρ­νει όλους η μπάλα…».

Ιδιο­κτή­της εξ αδιαι­ρέ­του ενός με­γά­λου βιο­μη­χα­νι­κού ακι­νή­του στην Ατ­τι­κή, 980 τ.μ., βρέ­θη­κε για δεύ­τε­ρη φορά στο Ει­ρη­νο­δι­κείο, έχο­ντας στα χέρια του δι­κα­στι­κή από­φα­ση που έκρι­νε ότι το ακί­νη­το δεν είναι δε­κτι­κό δια­νο­μής με τον συ­νι­διο­κτή­τη.

Ετσι, διέ­τα­ξε τη δια­νο­μή του με πώ­λη­ση με δη­μό­σιο πλει­στη­ρια­σμό. Ο άλλος ιδιο­κτή­της δεν μπο­ρού­σε να το αγο­ρά­σει λόγω χρεών, ενώ ο επι­σπεύ­δων επι­θυ­μεί την πώ­λη­ση για να προ­χω­ρή­σει σε μία νέα επέν­δυ­ση, εάν τε­λι­κά πω­λη­θεί το ακί­νη­το, αλλά και για να εξο­φλή­σει χρέη προς το Δη­μό­σιο. Η δια­δι­κα­σία ωστό­σο απέβη άκαρ­πη, αφού η πα­ρου­σία όσων ενα­ντιώ­νο­νται στους πλει­στη­ρια­σμούς πρώ­της κα­τοι­κί­ας απέ­τρε­ψε και αυτόν τον πλει­στη­ρια­σμό, αλλά και όσους αφο­ρού­σαν ιδιω­τι­κές δια­φο­ρές.

«Είναι η δεύ­τε­ρη φορά που πλη­ρώ­νου­με 1.300 ευρώ για να μπού­με στη δια­δι­κα­σία του πλει­στη­ρια­σμού. Και πολύ αμ­φι­βάλ­λω εάν τε­λι­κά θα τα κα­τα­φέ­ρου­με και τον Ια­νουά­ριο, οπότε και θα γίνει νέα προ­σπά­θεια», λέει στο «Εθνος» ο Β.Α., ένας εκ των ιδιο­κτη­τών. «Εάν γι­νό­ταν η δια­δι­κα­σία και δεν εν­δια­φε­ρό­ταν κα­νέ­νας, θα το κα­τα­λά­βαι­να. Αλλά τώρα δεν μας δί­νε­ται καν η δυ­να­τό­τη­τα να προ­σπα­θή­σου­με. Την επό­με­νη φορά φο­βά­μαι ότι το τί­μη­μα θα είναι πολύ χα­μη­λό­τε­ρο», ση­μειώ­νει.

«Η δια­δι­κα­σία του εκού­σιου πλει­στη­ρια­σμού ακι­νή­του απο­τε­λεί στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ανα­γκα­στι­κή πώ­λη­ση μέσω δι­κα­στι­κής από­φα­σης και υπό τις κρα­τού­σες οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες η πρα­κτι­κή αυτή απο­τε­λεί τη μο­να­δι­κή λύση για όσους έχουν εγκλω­βι­στεί σε εξ αδιαι­ρέ­του ιδιο­κτη­σί­ες», εξη­γεί ο δι­κη­γό­ρος Μ. Τρού­λης, σχο­λιά­ζο­ντας τις… πα­ρά­πλευ­ρες απώ­λειες της κα­τάρ­γη­σης ανε­ξαι­ρέ­τως όλων των πλει­στη­ρια­σμών και των προ­βλη­μά­των που προ­κα­λούν στο να ανα­πνεύ­σει η οι­κο­νο­μία. «Συ­νε­πώς, εκεί­νοι που, δι­καί­ως ή αδί­κως, ενα­ντιώ­νο­νται αδια­κρί­τως στους πλει­στη­ρια­σμούς, εμπο­δί­ζουν και αυ­τούς τους συ­μπο­λί­τες τους να επι­βιώ­σουν, αφού τους στε­ρούν τη δυ­να­τό­τη­τα να εξο­φλή­σουν τα χρέη τους προς το Δη­μό­σιο από το τί­μη­μα του πλει­στη­ρια­σμού», κα­τα­λή­γει. Πριν από λίγες εβδο­μά­δες, μία εται­ρεία έβγα­λε στον πλει­στη­ρια­σμό ένα ακί­νη­το, αξίας 13,5 εκατ. ευρώ, αλλά η δια­δι­κα­σία έπεσε στο κενό. Το ίδιο συμ­βαί­νει και με αξιώ­σεις ιδιω­τών απέ­να­ντι σε ιδιώ­τες. Ενα ακί­νη­το αξίας 150.000 ευρώ έφτα­σε να εκ­πλει­στη­ρια­στεί τε­λι­κά στην τιμή των 40.000 με όλες τις πλευ­ρές να είναι χα­μέ­νες. Και του ιδιο­κτή­τη αλλά και εκεί­νου στον οποίο όφει­λε και επέ­σπευ­σε τον πλει­στη­ρια­σμό. Και αυτό γιατί λόγω των πολ­λών μα­ταιώ­σε­ων, το τί­μη­μα έπεσε…

Γε­νι­κή ανα­βο­λή

Σύμ­φω­να με τους συμ­βο­λαιο­γρά­φους που πα­ρί­στα­νται στους πλει­στη­ρια­σμούς, αλλά δεν συμ­με­τέ­χουν σε εκεί­νους που αφο­ρούν στην πρώτη κα­τοι­κία με επι­σπεύ­δο­ντα τρά­πε­ζες, Δη­μό­σιο και ασφα­λι­στι­κά τα­μεία, τους τε­λευ­ταί­ους μήνες ανα­βάλ­λο­νται -λόγω των δια­μαρ­τυ­ριών στα με­γά­λα Ει­ρη­νο­δι­κεία- όλοι οι πλει­στη­ρια­σμοί.

Εκού­σιοι, εκεί­νοι που έχουν αντι­κεί­με­νο τις διεκ­δι­κή­σεις από δια­τρο­φές, μι­σθούς ερ­γα­ζο­μέ­νων, ευ­πα­θών προ­ϊ­ό­ντων που κιν­δυ­νεύ­ουν να κα­τα­στρα­φούν, επαγ­γελ­μα­τι­κών κτι­ρί­ων, βιο­μη­χα­νι­κών ή βιο­τε­χνι­κών χώρων. Και θέ­τουν τα ερω­τή­μα­τα: Για ποια αστι­κή Δι­καιο­σύ­νη μι­λά­με όταν υπάρ­χει δι­κα­στι­κή από­φα­ση και δεν μπο­ρεί να εκτε­λε­στεί; Με αυτήν τη λο­γι­κή ποιος επι­χει­ρη­μα­τί­ας ή επεν­δυ­τής θα δα­νεί­σει και θα πάρει το ρίσκο εάν ξέρει ότι δεν θα μπο­ρεί να εκτε­λέ­σει μία δι­κα­στι­κή από­φα­ση για χρή­μα­τα που του οφεί­λο­νται; Και γιατί ένας ερ­γα­ζό­με­νος να μην μπο­ρεί να στρα­φεί σε βάρος του ερ­γο­δό­τη του για δε­δου­λευ­μέ­να;

«Η μη απο­νο­μή αστι­κής Δι­καιο­σύ­νης με τη δια­δι­κα­σία του πλει­στη­ρια­σμού, η οποία είναι εκτός των άλλων το έσχα­το μέτρο ικα­νο­ποί­η­σης απαι­τή­σε­ων που στη­ρί­ζο­νται σε τε­λε­σί­δι­κες απο­φά­σεις, απο­τε­λεί εκτός των άλλων και ανα­σταλ­τι­κό πα­ρά­γο­ντα για τη δη­μιουρ­γία θε­τι­κού οι­κο­νο­μι­κού κλί­μα­τος, με την έν­νοια ότι αυτός που γνω­ρί­ζει ότι δεν θα ει­σπρά­ξει τα χρή­μα­τά του, ακόμη και εάν έχει στα χέρια του δι­κα­στι­κή από­φα­ση, ποτέ δεν θα επεν­δύ­σει ή θα διευ­κο­λύ­νει οποιον­δή­πο­τε» λέει ο πρό­ε­δρος του συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κού συλ­λό­γου Γ. Ρού­σκας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι υπάρ­χουν ακί­νη­τα που εν­δια­φέ­ρουν επεν­δυ­τές, οι οποί­οι θέ­λουν να τα απο­κτή­σουν σε εμπο­ρι­κές τιμές, αλλά δεν μπο­ρούν.

Την ίδια ώρα, κα­τα­κό­ρυ­φη άνοδο εμ­φα­νί­ζουν τα συμ­βό­λαια πώ­λη­σης ακι­νή­των που γί­νο­νται μόνο και μόνο για να εξο­φλη­θούν οι οφει­λές προς την Εφο­ρία ή προς τις τρά­πε­ζες. Οι συμ­βο­λαιο­γρά­φοι γί­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά μάρ­τυ­ρες αυτής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, με τους ιδιο­κτή­τες ακι­νή­των να προ­σφεύ­γουν στη λύση της πώ­λη­σης για να «ξε­χρε­ώ­σουν». Για να επι­τύ­χουν όμως τον στόχο τους, εάν οφεί­λουν στο Δη­μό­σιο, έχουν μπρο­στά τους ένα εμπό­διο: Τη φο­ρο­λο­γι­κή ενη­με­ρό­τη­τα, αφού δεν μπο­ρούν να που­λή­σουν εάν δεν έχουν στα χέρια τους το πο­λυ­πό­θη­το έγ­γρα­φο. Ετσι, παίρ­νουν ενη­με­ρό­τη­τα, υπό αί­ρε­ση, αφού αμέ­σως μόλις γίνει η πώ­λη­ση, ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να κα­τα­βά­λει το τί­μη­μα στο δη­μό­σιο τα­μείο και οι πω­λη­τές να πά­ρουν ό,τι απο­μεί­νει.

ΑΝΑ­ΓΚΑ­ΣΤΙ­ΚΟ ΞΕ­ΠΟΥ­ΛΗ­ΜΑ

Ο πρό­ε­δρος της ένω­σης ιδιο­κτη­τών ακι­νή­των Σ. Πα­ρα­διάς υπο­στη­ρί­ζει ότι συχνό είναι το φαι­νό­με­νο ιδιο­κτή­τες να πω­λούν για να κα­λυ­φθούν βα­σι­κές ανά­γκες. «Δεν είναι μόνο άν­θρω­ποι που πήραν δά­νεια πέραν των δυ­να­το­τή­των τους, αλλά και εκεί­νοι που ξε­νι­τεύ­τη­καν, θα­λασ­σο­δάρ­θη­καν, στε­ρή­θη­καν. Και τώρα ανα­γκά­ζο­νται να… ξε­που­λή­σουν» κα­τα­λή­γει.

ΣΟΦΙΑ ΦΑ­ΣΟΥ­ΛΑ­ΚΗ-ΕΘΝΟΣ