Το πρόβλημα: Γέφυρα Χαράκι – Δεν δικαιολογούνται οι άναρθρες κραυγές

Από μία προ­σε­κτική, ουσια­στική, υπεύ­θυνη και αντι­κει­με­νική αυτοψία στη γέφυρα του Χαρα­κίου, κάτω από την οποίαν διέρ­χο­νται τρεις ποταμοί και συγκε­κρι­μένα ο Μάκ­κα­ρης, ο Πλα­τα­νε­ρός και ο Χας (η γέφυρα του οποίου αντι­με­τω­πί­ζει επίσης προ­βλή­ματα) καθώς και στις πέριξ οδούς (περι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των “παρα­καμ­πτη­ρίων”, προ­κύ­πτει ότι ενήρ­γη­σαν άμεσα και σωστά τα αντα­να­κλα­στικά της Περι­φέ­ρειας και ελή­φθη­σαν τα προ­σή­κο­ντα μέτρα για την διέ­λευση και ασφά­λεια οδηγών και οχη­μά­των, με πυκνή σήμανση και εγκα­τά­σταση φωτει­νών σημα­το­δο­τών σε επί­καιρα σημεία.

Η κατά­σταση, ωστόσο, της γέφυρας ούτε τόσο “τραγική” δείχνει να είναι, όσο φημο­λο­γεί­ται, αλλ’ ούτε και τόσο “ανώδυνη” ώστε να συνε­χί­ζει να εφη­συ­χά­ζει κανείς.

Πιο ανη­συ­χη­τική δείχνει να είναι η κατά­σταση κάτω από τη γέφυρα, όπου λάθη του παρελ­θό­ντος και αδρά­νεια οδηγούν στην υπό­σκαψη των θεμε­λίων, δια­βρώ­νουν το έδαφος σε μεγάλη έκταση και απο­τε­λούν “μήνυμα” ότι “κάτι το τραγικό μπορεί να συμβεί”, αν δεν προ­λη­φθεί.

Με συντο­νι­σμέ­νες, μελε­τη­μέ­νες, προ­σε­κτι­κές και ελεγ­χό­με­νες παρεμ­βά­σεις τόσο η γέφυρα, όσο και οι κολώνες που την στη­ρί­ζουν και οι οποίες έχουν δια­βρω­θεί, μπορούν να “σταθούν όρθιες” επί μακρόν, του­λά­χι­στον μέχρι να κατα­σκευα­στεί η προ­γραμ­μα­τι­ζό­μενη “παράλ­ληλη γέφυρα” η οποία θα απαι­τή­σει μακρύ χρόνο.

Μέχρι τότε η κίνηση θα μπορεί να διε­ξά­γε­ται όντως, μέσω των παρα­καμ­πτη­ρίων οδών που ανα­κοι­νώ­θη­καν, το ζητού­μενο όμως είναι να υπάρξει η μέγιστη δυνατή ασφά­λεια οδηγών και οχη­μά­των και η ελά­χι­στη δυνατή όχληση των οικι­σμών όπου θα προ­κα­λεί­ται συνεχώς συμ­φό­ρηση και μη ανεκτά αδιέ­ξοδα.

Το ίδιο θα συμβεί εάν η κύρια κυκλο­φο­ρία διο­χε­τευ­θεί μέσω της ιρλαν­δι­κής διά­βα­σης του Χαρα­κίου, όπου, σε περί­πτωση που ο ποταμός κατε­βά­ζει πολύ νερό και πρέπει να κλείσει (με ολο­νύ­κτια αστυ­νό­μευσή της) η είσοδος και έξοδος των οχη­μά­των λόγω εγκλω­βι­σμού τους, θα είναι κάτι παρα­πάνω από προ­βλη­μα­τική.

Μια νέα αυτοψία από έμπει­ρους μηχα­νι­κούς και καλούς γνώστες της περιο­χής θα κατα­δεί­ξει ότι υπάρ­χουν κι άλλες λύσεις ολι­γό­τε­ρον επι­βλα­βείς και περισ­σό­τε­ρον ελεγ­χό­με­νες μέσω π.χ. της κατα­σκευής “ιρλαν­δι­κής διά­βα­σης” (στο πλαίσιο της αγρο­τι­κής οδο­ποι­ίας) κατά μήκος του άνω μέρους του ποταμού, αρχο­μένη λίγο πριν την δια­σταύ­ρωση με το Χαράκι και λήγουσα λίγο μετά το τέρμα της γέφυρας.

Η ορθό­τητα της προ­τά­σεως και η ευδο­κί­μησή της είναι φυσικά έργο των μηχα­νι­κών, απόφαση που θα ληφθεί όμως με νηφα­λιό­τητα και όχι κάτω από την πίεση του άγχους και του χρόνου.

Οι φώτος δεί­χνουν την πραγ­μα­τικά τραγική κατά­σταση που επι­κρα­τεί στον χώρο πριν από την γέφυρα, όπου κάποτε (επί Μαχαι­ρίδη, αν ενθυ­μού­μα­στε καλώς) τοπο­θε­τή­θη­καν ογκό­λι­θοι για να κρα­τή­σουν την ορμή των νερών, αντί να κατα­σκευα­στούν σοβαρά έργα από μπετόν και να στη­ρι­χθούν, ομοίως με μπετόν, οι κολώνες του γεφυ­ριού.

Απο­τέ­λε­σμα όμως αυτής της βια­σύ­νης και της προ­χει­ρό­τη­τας ήταν να σχη­μα­τι­στούν ολό­κλη­ροι κρα­τή­ρες, κατά μήκος του ποταμού, ιδίως στα άκρα, με απο­τέ­λε­σμα αργά μεν, σταθερά δε, να υπο­σκά­πτο­νται τα θεμέλια (παρό­μοια λάθη είχαν γίνει τότε και στον Μάκκαρη ποταμό [Μαλώνα] και στον ποταμό “Σκα­του­λιάρη” που παρα­σύρ­θη­καν από τα ορμη­τικά νερά διάρ­κειας μάλιστα ολίγων ωρών).

Επί­λο­γος: Σε περι­πτώ­σεις θεο­μη­νιών και απρό­βλε­πτων κιν­δύ­νων δεν έχουν θέση ούτε κραυγές, ούτε ανοη­σίες, ούτε και “αντι­πο­λί­τευση” χάριν της αντι­πο­λί­τευ­σης, το περιε­χό­μενο και το είδος της οποίας προ­κα­λεί συνήθως από γέλωτες μέχρι οργή. Χρειά­ζε­ται ενότητα και συνερ­γα­σία, ώστε τέτοιου είδους προ­βλή­ματα να αντι­με­τω­πί­ζο­νται από κοινού και με την μέγιστη δυνατή σύνεση και μετριο­πά­θεια.