Στο κακουργιοδικείο υπόθεση πλαστογράφησης διαθήκης 91χρονης

Στο εδώ­λιο του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των, κα­τη­γο­ρού­με­νη για χρήση πλα­στού εγ­γρά­φου κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση και για απάτη επί δι­κα­στη­ρίω, τε­τε­λε­σμέ­νη και σε από­πει­ρα, θα κα­θί­σει την 20η Σε­πτεμ­βρί­ου 2018 μια κά­τοι­κος της Ρόδου, που κα­ταγ­γέλ­θη­κε για πλα­στο­γρά­φη­ση της ιδιό­χει­ρης δια­θή­κης μιας 91χρο­νης, άκλη­ρης, πρώην τρα­πε­ζι­κής υπαλ­λή­λου από έναν εκ των εξα­δέλ­φων της τε­λευ­ταί­ας, τέως αστυ­νο­μι­κό.

Η υπό­θε­ση έχει απα­σχο­λή­σει ήδη το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, που ανέ­στει­λε την έκ­δο­ση από­φα­σης για την ακύ­ρω­ση της δια­θή­κης, μέχρι την έκ­δο­ση αμε­τα­κλή­του κρί­σε­ως επί του ποι­νι­κού σκέ­λους της υπό­θε­σης.

Σύμ­φω­να με την κα­ταγ­γε­λία, η 91χρονη, πρώην τρα­πε­ζι­κή υπάλ­λη­λος, άκλη­ρη και κά­το­χος με­γά­λης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας αλλά και ρευ­στού σε τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς, τα οποία απέ­κτη­σε και δια κλη­ρο­νο­μί­ας των αδελ­φών της, βρέ­θη­κε, καθώς αντι­με­τώ­πι­ζε σο­βα­ρά καρ­δια­κά προ­βλή­μα­τα, τρεις μέρες πριν το θά­να­τό της εκτός της κα­τοι­κί­ας της.

Προη­γου­μέ­νως η κα­ταγ­γελ­λό­με­νη, που είχε ανα­πτύ­ξει σχέ­σεις συ­μπά­θειας με την υπε­ρή­λι­κη, φέ­ρε­ται να είχε απο­μο­νώ­σει από το πε­ρι­βάλ­λον της, τη σύ­ζυ­γο του βα­πτι­στι­κού της, που τη φρό­ντι­ζε.

Σύμ­φω­να πάντα με τη μή­νυ­ση συγ­γε­νής της εκλι­πού­σης ενη­με­ρώ­θη­κε από την τρά­πε­ζα, όπου δια­τη­ρού­σε τους λο­γα­ρια­σμούς της ότι κά­ποια κυρία άγνω­στη στον διευ­θυ­ντή, εν­δια­φέρ­θη­κε για τους λο­γα­ρια­σμούς της και προ­σπά­θη­σε να απο­σπά­σει πλη­ρο­φο­ρί­ες, επι­κα­λού­με­νη ότι είχε προς τούτο εξου­σιο­δό­τη­ση.

Η υπε­ρή­λι­κη απε­βί­ω­σε τον Μάιο του 2010 και λίγες μέρες μετά το θά­να­τό της πα­ρου­σιά­στη­κε ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη με την οποία κα­θι­στού­σε την κα­ταγ­γελ­λό­με­νη ως απο­κλει­στι­κή κλη­ρο­νό­μο της πε­ριου­σί­ας της, που πε­ρι­λαμ­βά­νει πέραν των τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών δύο κα­τοι­κί­ες στο κέ­ντρο της πόλης της Ρόδου, συ­νο­λι­κού εμ­βα­δού άνω των 200 τ.μ., ένα προ­νο­μια­κό ακί­νη­το σε πα­νο­ρα­μι­κή πλα­γιά στις πα­ρυ­φές της πό­λε­ως Ρόδου και μια ακόμη κα­τοι­κία σε μια από τις κε­ντρι­κό­τε­ρες συ­νοι­κί­ες της Αθή­νας.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει ο εξά­δελ­φος της απο­θα­νού­σης, αφού πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε για την ύπαρ­ξη της ιδιό­χει­ρης δια­θή­κης προ­χώ­ρη­σε σε σχε­τι­κό έλεγ­χο και δια­τεί­νε­ται ότι τόσο ο γρα­φι­κός χα­ρα­κτή­ρας με τον οποίο έχει γρα­φεί όσο και η υπο­γρα­φή που έχει τεθεί είναι εξ’ ολο­κλή­ρου πλα­στοί.

Στους λί­γους ενα­πο­μεί­να­ντες συγ­γε­νείς της υπε­ρή­λι­κης προ­κά­λε­σε πρό­σθε­τη αί­σθη­ση αλλά και εκνευ­ρι­σμό το γε­γο­νός ότι η φε­ρό­με­νη ως απο­κλει­στι­κή κλη­ρο­νό­μος δεν εμ­φα­νί­στη­κε καν στην κη­δεία της.

Επι­ση­μαί­νε­ται εξάλ­λου στην ίδια ανα­φο­ρά ότι δεν ανέ­λα­βε καν τα έξοδα της κη­δεί­ας τα οποία πλη­ρώ­θη­καν από την τρά­πε­ζα και τον ίδιο.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, που έχει επι­λη­φθεί της υπο­θέ­σε­ως, έχει διο­ρί­σει τους δύο οι­κεί­ους της εκλι­πού­σης ως με­σεγ­γυού­χους 4 ακι­νή­των της.

Τους πα­ρεί­χε την άδεια να ενερ­γή­σουν τυχόν επεί­γου­σες δια­χει­ρι­στι­κές πρά­ξεις προς απο­τρο­πή της μεί­ω­σης της αξίας των κλη­ρο­νο­μιαί­ων και ταυ­τό­χρο­να απα­γό­ρευ­σε προ­σω­ρι­νά την ανά­λη­ψη από τον οποιον­δή­πο­τε χρη­μά­των από 4 τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς της. Το δι­κα­στή­ριο πέραν των άλλων είχε πι­θα­νο­λο­γή­σει ότι το έτος 2007 η θα­νού­σα δεν είχε κά­ποια ιδιαί­τε­ρη σχέση με την κα­ταγ­γελ­λό­με­νη, ώστε να δι­καιο­λο­γεί­ται η ενέρ­γειά της να της αφή­σει όλη την πε­ριου­σία της «γιατί ήταν πάντα δίπλα της και τη φρό­ντι­ζε», καθώς στη συ­γκε­κρι­μέ­νη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο την φρό­ντι­ζε η σύ­ζυ­γος του βα­πτι­στι­κού της.

Πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε πε­ραι­τέ­ρω ότι η κα­ταγ­γελ­λό­με­νη αμέ­σως μετά την έκ­δο­ση του κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου, προ­έ­βη σε ανα­λή­ψεις με­τρη­τών από τους λο­γα­ρια­σμούς που δια­τη­ρού­σε στην Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος η εκλι­πού­σα, ενώ έχει κα­τα­λά­βει την μέχρι πρό­τι­νος οικία της τε­λευ­ταί­ας στην οποία το­πο­θέ­τη­σε νέες κλει­δα­ριές.

Η γνη­σιό­τη­τα της δια­θή­κης απο­τέ­λε­σε αντι­κεί­με­νο πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, ει­δι­κού γρα­φο­λό­γου.

Η γρα­φο­λο­γι­κή εξέ­τα­ση που διε­νερ­γή­θη­κε κα­τα­λή­γει στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι υπάρ­χουν εν­δεί­ξεις ότι η γραφή και η ημε­ρο­μη­νία επί της δια­θή­κης δεν έχουν γρα­φεί από την ίδια, ενώ το­νί­ζε­ται ότι για λό­γους επι­στη­μο­νι­κής δε­ο­ντο­λο­γί­ας το συ­μπέ­ρα­σμα αυτό εξά­γε­ται με την επι­φύ­λα­ξη εξέ­τα­σης πο­σο­τι­κά κα­τάλ­λη­λων πρω­το­τύ­πων εγ­γρά­φων με αδιαμ­φι­σβή­τη­της γνη­σιό­τη­τας γραφή της εκλι­πού­σης, ενώ τη­ρεί­ται και επι­φύ­λα­ξη εξέ­τα­σης και του πρω­το­τύ­που μιας εξου­σιο­δό­τη­σης. Κρί­θη­κε ωστό­σο ότι η υπο­γρα­φή στη δια­θή­κη είναι γνή­σια.

Η πλευ­ρά της κα­τη­γο­ρού­με­νης εξέ­θε­σε με επί­κλη­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης τε­χνι­κού της συμ­βού­λου, ότι και το κεί­με­νο της δια­θή­κης έχει γρα­φεί από την 91χρονη.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη υπο­στή­ρι­ξε εξάλ­λου ότι όσα κα­τα­μαρ­τυ­ρού­νται σε βάρος της δεν είναι αληθή και ότι δεν είχε καμία σχέση με την σύ­ντα­ξη της δια­θή­κης.