Γυναικοκτονίες – Γονείς Τοπαλούδη: Η δολοφονία της κόρης μας ξεκίνησε πιο νωρίς με την ανοχή

Οι γονείς της Ελένης Τοπα­λούδη της οποίας η άγρια δολο­φο­νία απο­τε­λεί άλλο ένα τραύμα στο σώμα της κοι­νω­νίας μας μίλησαν στο ευρω­κοι­νο­βού­λιο στην εκδή­λωση «Γυναι­κο­κτο­νίες: 8+1 ιστο­ρίες», που διορ­γά­νωσε ο Κώστας Αρβα­νί­της και η LEFT.

O Γιάννης Τοπα­λού­δης υπο­στή­ριξε πως η ανα­γνώ­ριση του όρου γυναι­κο­κτο­νία έχει αξία ηθική πρω­τί­στως και η μητέρα του θύματος Κούλα Αρμου­τί­δου υπο­γράμ­μισε την αιτία των γυναι­κο­κτο­νιών που δεν είναι άλλη από την ανοχή στις έμφυλες δια­κρί­σεις.

Γιάννης Τοπα­λού­δης – Πατέρας Ελένης Τοπα­λούδη

Αξιό­τι­μοι Κύριε Πρόεδρε του ευρω­παϊ­κού κοι­νο­βου­λίου,

Αξιό­τιμε διορ­γα­νωτή κύριε Αρβα­νίτη,

Αξιό­τι­μοι βου­λευ­τές του ευρω­παϊ­κού μας κοι­νο­βου­λίου,

Αγαπητέ στελέχη του φορέα γίνε άνθρω­πος,

Ο χρόνος είναι πολύ­τι­μος της συγκε­κρι­μένη εκδή­λωση είναι και χρή­σι­μος ουσια­στι­κός εποι­κο­δο­μη­τι­κός και ελπίζω όσο το δυνατόν πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κός.

Όμως είναι και αμεί­λι­κτος κάθε 10 λεπτά να τον κόσμο δολο­φο­νεί­ται μία γυναίκα για αυτό πρέπει να δρά­σουμε άμεσα από τη θέση και την ιδιό­τητά του εμείς ως γονείς θυμάτων γυναι­κο­κτο­νιών που πρέπει να ευαι­σθη­το­ποιούμε όσο και όπως μπο­ρούμε την ελλη­νική και ευρω­παϊκή κοι­νω­νία και εσείς ως ευρω­βου­λευ­τές αλλά και οι βου­λευ­τές των εθνικών κοι­νο­βου­λίων που πρέπει να νομο­θε­τή­σετε και να πάρετε τις καταλ­λη­λό­τε­ρες απο­φά­σεις για το μέγιστο κοι­νω­νικό θέμα των γυναι­κο­κτο­νιών και της αυξα­νό­με­νες βίας γενι­κό­τερα τόσο στα θέματα των υπουρ­γείων δικαιο­σύ­νης όσο και στην ενί­σχυση στήριξη των οικο­γε­νειών των θυμάτων κυρίως όμως στα μέτρα δράσης πρό­λη­ψης η καθιέ­ρωση του όρου γυναι­κο­κτο­νία όχι σε δια­φο­ρε­τική επιβολή ποινών με τις υπό­λοι­πες δολο­φο­νίες όσο κυρίως ως ζήτημα ηθικό για τις διαρκώς αυξα­νό­με­νες ενέρ­γειες κατά των γυναι­κών εξαι­τίας του φύλου τους

Επι­πλέον η καθιέ­ρωση του όρου οικο­γε­νειο­κτο­νία όπου εδώ να προ­βλέ­πε­ται και ανάλογη ξεχω­ρι­στή από τη δολοφονία- ποινή. Από το σπιτικό μας στο ακρι­τικό Διδυ­μό­τειχο δίπλα στα βόρεια σύνορα με την Τουρκία πέρασαν αρκετοί πολι­τι­κοί αρχηγοί κομ­μά­των, η πρό­ε­δρος της ελλη­νι­κής δημο­κρα­τίας καθώς και ο πρω­θυ­πουρ­γός όλοι τους βέβαια για ευνό­η­τους και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κούς λόγους, Εκτός από τα άδεια δωμάτια πιθανόν να αντι­λή­φθη­καν και τις άδειες ψυχές μας κάθε δωμάτιο και ένας ψυχικός τάφος. Τα σπίτια μας ένα απέ­ρα­ντο νεκρο­τα­φείο ψυχών.

Και μετά η ψυχική δολο­φο­νία των οικο­γε­νειών των θυμάτων μέσα στις δικα­στι­κές αίθου­σες από τους δικη­γό­ρους των δολο­φό­νων χωρίς κανέναν περιο­ρι­σμό από τους δικα­στές χωρίς καμία επιβολή ποινής για προ­σβολή μνήμης νεκρού. Συνε­χείς ανα­βο­λές από τη μεριά των δικη­γό­ρων των δολο­φό­νων με προ­φα­σι­σμέ­νες δικαιο­λο­γίες ώστε να εξο­ντώ­σουν την οικο­γέ­νεια του θύματος και ψυχικά και οικο­νο­μικά στην περί­πτωση της ελένης μας 45 δίκες μέχρι τον άρειο πάγο 45 * 20 χιλιό­με­τρα Διδυ­μό­τειχο έως Αθήνα και πάλι πίσω Διδυ­μό­τειχο = 90.000 χιλιό­με­τρα σαν να κάναμε δύο φορές το γύρο της γης χωρίς κανένας υπουρ­γείο δικαιο­σύ­νης κράτος να ενδια­φέ­ρε­ται ούτε για τα έξοδα των συνεχών αυτών μετα­κι­νή­σεων και δια­μο­νής ούτε όμως και για τα υπό­λοιπα δικα­στικά έξοδα και παρά­βολα.

Χρεια­ζό­μα­στε μία πραγ­μα­τικά ανε­ξάρ­τητη δικαιο­σύνη όχι δικαιο­σύνη της πολι­τι­κής και των πολι­τι­κών μία δικαιο­σύνη ακη­δε­μό­νευτη όχι να λει­τουρ­γεί κάθε φορά κατά το δοκούν και να εκτρο­χιά­ζε­ται. Η δικαιο­σύνη δεν έχει πόδια όλοι εμείς πρέπει να τη σηκώ­σουμε στους ώμους μας όπως έγραψε και ο μεγάλος συγ­γρα­φέας Νίκος Καζαν­τζά­κης.

Όσο για το σωφρο­νι­στικό σύστημα για τέτοια ειδεχθή εγκλή­ματα το σύστημα πρέπει να είναι και να λέγεται τιμω­ρη­τικό και να μην πιστεύει κανένας ότι αυτά τα τέρατα όταν θα εκτί­σουν την ποινή τους και βγούνε έξω θα έχουν σωφρο­νι­στεί.

Θα ήθελε κάποιος από εσάς όπως είχαμε όλοι οι γονείς ρωτήσει και τον πρω­θυ­πουργό και φυσικά δεν πήραμε απά­ντηση να έχει αυτούς τους σωφρο­νι­σθέ­ντες για γεί­το­νες τα παιδιά σας ή τα εγγόνια σας θα θέλατε να κάνουν με αυτούς ; Iσόβια πραγ­μα­τικά για αυτές τις δολο­φο­νίες.

Επι­πλέον χρειά­ζε­ται μηχα­νι­σμός στή­ρι­ξης στον οικο­γε­νεών των θυμάτων και ανά­πτυ­ξης προ­λη­πτι­κών δράσεων αντι­με­τώ­πι­σης της εμφυλης βίας και της βίας γενι­κό­τερο τόσο σε ευρω­παϊκό επίπεδο όσο και σε ξεχω­ρι­στό εθνικό επίπεδο. Η Ελένη μας θα ήταν ακόμα άταφη αν δεν μας έδινε χρήματα η γιαγιά Ελένη που τα μάζευε για το γάμο της εγγονής της και τα έδωσε για την κηδεία της.

Τα τελευ­ταία λόγια του παιδιού μας, της Ελένης μας, πριν την πετά­ξουν στη θάλασσα ήταν «θα σας βρει ο πατέρας μου». Ποιος γονιός θα μπο­ρούσε να ζήσει αν κάθε μέρα κάθε ώρα κάθε στιγμή είχε τη σκέψεις του τα τελευ­ταία αυτά λόγια του παιδιού του;

Προ­σπα­θή­στε έστω και για λίγο να μπείτε στη θέση μου. Ας προ­σπα­θή­σει κάθε γονιός ή και μελ­λο­ντι­κός γονιός να μπει για λίγες στιγμές στη θέση ενός χαρο­κα­μέ­νου πατέρα. Ας προ­σπα­θή­σουμε να μάθουμε στα παιδιά μας να μπαί­νουν πρώτα στη θέση του άλλου πριν πουν ή κάνουν κάτι εις βάρος του. Ας βάλουμε όλοι μας παιδιά, γονείς, πολι­τι­κοί, μέσα μαζικής ενη­μέ­ρω­σης στον τρόπο σκέψης και λει­τουρ­γίας μας στην ενσυ­ναί­σθηση.

Όπως είπε ο μεγάλος έλληνας ποιητής Οδυσ­σέας Ελύτης «της δικαιο­σύ­νης ήλιε νοητέ» όμως … «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

Σε αυτό τον κοι­νω­νικό αγώνα ενάντια στις γυναι­κο­κτο­νίες στην εμφυλη αλλά και κάθε είδους βία είμαστε και θα είμαστε όλοι παρό­ντες. Τα μόνα απόντα θα είναι τα δολο­φο­νη­μένα μας παιδιά. Και αυτά όμως θα ζουν πάντα μέσα από τέτοιες εκδη­λώ­σεις και δράσεις ενη­μέ­ρω­σης ευαι­σθη­το­ποί­η­σης πρό­λη­ψης και λήψης τέτοιου είδους μέτρων και απο­φά­σεων.

Ας δημιουρ­γή­σουμε όλοι μαζί ένα ασφα­λέ­στερο περι­βάλ­λον για τα παιδιά μας ας βάλει ο καθένας μας ένα λιθα­ράκι για να χτί­σουμε αυτό το προ­στα­τευ­τικό τοίχος για τις μελ­λο­ντι­κές γενιές.

Ευχα­ρι­στούμε από τα βάθη της καρδιάς μας στον Κων­στα­ντίνο Αρβα­νίτη, τον φορέα Γίνε Άνθρω­πος, όλους εσάς αγα­πη­τές και αγα­πη­τοί Ευρω­βου­λευ­τές,

Σας αισθα­νό­μα­στε όλους συνο­δοι­πό­ρους σε αυτό το μακρύ ταξίδι για μία καλύ­τερη κοι­νω­νία και ένα ασφα­λέ­στερο περι­βάλ­λον που αξίζουν τα παιδιά μας.

Κούλα Αρμου­τί­δου – Μητέρα Ελένης Τοπα­λούδη

Αξιό­τιμε κύριε Αρβα­νίτη,

κυρίες και κύριοι ευρω­βου­λευ­τές,

Σας ευχα­ρι­στούμε για την πρό­σκληση και για τον χώρο που μας δίνετε σήμερα εδώ, στο Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο.

Για εμάς, αυτή η στιγμή δεν είναι ούτε τιμη­τική ούτε συμ­βο­λική. Είναι στιγμή βαριάς ευθύνης. Και είναι ανα­γκαία.

Είμαστε οι γονείς της Ελένης Τοπα­λούδη.

Η Ελένη ήταν η κόρη μας.

Ήταν μια νέα γυναίκα. Φοι­τή­τρια. Ένα παιδί που έφυγε από το σπίτι του για να σπου­δά­σει, να ζήσει, να ονει­ρευ­τεί.

Ήταν ένα παιδί που μεγά­λωσε με αξίες, με ευαι­σθη­σία, με εμπι­στο­σύνη στη ζωή και στους ανθρώ­πους.

Αυτή η εμπι­στο­σύνη ήταν το πρώτο πράγμα που της στέ­ρη­σαν.

Στις 28 Νοεμ­βρίου του 2018, η Ελένη δεν δολο­φο­νή­θηκε απλώς.

Η Ελένη βασα­νί­στηκε.

Υπέστη σεξουα­λική βία.

Υπέστη σωμα­τική κακο­ποί­ηση.

Υπέστη ψυχο­λο­γικό εξευ­τε­λι­σμό.

Και στο τέλος, της αφαί­ρε­σαν τη ζωή.

Η κόρη μας υπέστη όλες τις μορφές βίας.

Και αυτό δεν το λέμε για να σοκά­ρουμε.

Το λέμε γιατί αυτή η αλήθεια συχνά κόβεται σε κομ­μά­τια για να αντέ­χε­ται.

Όταν όμως κόβεις την αλήθεια, χάνεις την ουσία.

Η υπόθεση της Ελένης δεν ήταν ένα «ακραίο περι­στα­τικό».

Ήταν η κατά­ληξη μιας βίας που η κοι­νω­νία μας δεν ξέρει να βλέπει ως ενιαία, ως κλι­μα­κού­μενη, ως θανά­σιμη.

Καμία μορφή βίας κατά των γυναι­κών δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως άμεσος κίν­δυ­νος για τη ζωή τους.

Ούτε η σεξουα­λική.

Ούτε η σωμα­τική.

Ούτε η ψυχο­λο­γική.

Αντι­με­τω­πί­ζο­νται απο­σπα­σμα­τικά, σαν μεμο­νω­μένα περι­στα­τικά.

Και έτσι η βία κλι­μα­κώ­νε­ται μέχρι να είναι πια αργά. Αυτή η νοο­τρο­πία σκο­τώ­νει.

Γιατί η γυναι­κο­κτο­νία δεν ξεκινά τη στιγμή του θανάτου.

Ξεκινά πολύ νωρί­τερα – στη σιωπή, στην ανοχή.

Μετά τη δολο­φο­νία της Ελένης, για εμάς ξεκί­νησε μια άλλη, αθέατη τρα­γω­δία.

Αυτό που έχουμε ονο­μά­σει οικο­γε­νειο­κτο­νία.

Γιατί όταν δολο­φο­νεί­ται μια γυναίκα, δεν πεθαί­νει μόνο εκείνη.

Πεθαί­νει η οικο­γέ­νειά της λίγο-λίγο.

Κάθε μέρα.

Χωρίς τέλος.

Χωρίς δικαί­ωμα ανά­παυ­σης.

Και εδώ αρχίζει η δεύτερη, τερά­στια απο­τυ­χία του κράτους.

Μετά το έγκλημα, δεν υπήρξε τίποτα.

Ούτε ψυχο­λό­γος.

Ούτε ψυχί­α­τρος.

Ούτε κοι­νω­νι­κός λει­τουρ­γός.

Ούτε κρατική μέριμνα.

Κανείς δεν μας καθο­δή­γησε.

Κανείς δεν μας στήριξε.

Κανείς δεν μας είπε: «δεν είστε μόνοι».

Η ζωή μας κατέρ­ρευσε και το κράτος απου­σί­αζε.

Δεν υπήρξε καμία οικο­νο­μική στήριξη.

Καμία πρό­βλεψη για το πώς ζει μια οικο­γέ­νεια που δεν μπορεί πια να λει­τουρ­γή­σει.

Καμία ανα­γνώ­ριση ότι αυτό που ζούμε δεν είναι “πένθος”, αλλά διάλυση.

Αυτό δεν είναι αμέλεια.

Είναι εγκα­τά­λειψη.

Μιλάμε συχνά δημόσια και για κάτι που πολλοί δυσκο­λεύ­ο­νται να ακού­σουν:

τα ισόβια να είναι ισόβια.

Δεν το λέμε από εκδί­κηση.

Το λέμε γιατί γνω­ρί­ζουμε τι σημαί­νει σήμερα “ισόβια”.

Σημαί­νει ότι σε οκτώ ή δέκα χρόνια αρχίζει η συζή­τηση για απο­φυ­λά­κιση.

Σημαί­νει ότι το σύστημα αφήνει χώρο στη λήθη.

Σημαί­νει ότι το πιο ακραίο έγκλημα μπορεί, με τον χρόνο, να ξεθω­ριά­σει.

Και το λέμε γιατί γνω­ρί­ζουμε επίσης ότι δεν υπάρχει σωφρο­νι­σμός.

Δεν υπάρχει ουσια­στική μετα­μέ­λεια.

Δεν υπάρχει επα­νεκ­παί­δευση.

Δεν υπάρχει κοι­νω­νική επα­νέ­νταξη.

Υπάρχει μόνο η ψευ­δαί­σθηση ότι ο χρόνος θερα­πεύει τα πάντα.

Ο χρόνος δεν θερα­πεύει τη βία.

Την κανο­νι­κο­ποιεί.

Η υπόθεση της Ελένης δείχνει με οδυνηρή καθα­ρό­τητα ότι το κράτος απέτυχε πριν – γιατί δεν έμαθε να βλέπει τη βία ως προει­δο­ποί­ηση.

Απέτυχε μετά – γιατί δεν στάθηκε καθαρά απέ­να­ντι στο έγκλημα.

Και απέτυχε ξανά – γιατί εγκα­τέ­λειψε τις οικο­γέ­νειες.

Στε­κό­μα­στε σήμερα εδώ, στο Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο, όχι για να ζητή­σουμε συμπό­νια.

Στε­κό­μα­στε για να κατα­θέ­σουμε ευθύνη.

Σας ρωτάμε:

πώς είναι δυνατόν, σε ευρω­παϊ­κές κοι­νω­νίες, μια γυναίκα να υποστεί όλες τις μορφές βίας και το σύστημα να μην έχει καμία ολο­κλη­ρω­μένη απά­ντηση;

Πώς είναι δυνατόν η οικο­γέ­νεια να βιώνει έναν αργό, ψυχικό θάνατο χωρίς καμία κρατική φρο­ντίδα;

Και πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, όταν η γυναι­κο­κτο­νία αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως εξαί­ρεση και όχι ως απο­τυ­χία προ­στα­σίας;

Η Ελένη δεν ήταν εξαί­ρεση.

Ήταν προει­δο­ποί­ηση.

Και αν δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος που το κράτος και η Ευρώπη αντι­με­τω­πί­ζουν τη βία κατά των γυναι­κών – πριν, κατά τη διάρ­κεια και μετά –

τότε θα συνε­χί­σουμε να μετράμε όχι μόνο δολο­φο­νη­μέ­νες γυναί­κες, αλλά και οικο­γέ­νειες που δεν έμαθαν ποτέ πώς να ξανα­ζούν.

Αυτό είναι το βάρος που κου­βα­λάμε.

Και αυτό είναι το βάρος που αφή­νουμε σήμερα εδώ.

Σας ευχα­ρι­στούμε.

Πηγή: tvxs.gr