Σημαντικές «παρενέργειες» από την κατάργηση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Ο κίν­δυ­νος να βρε­θούν υπό­λο­γοι εντε­ταλ­μέ­νοι για την εί­σπρα­ξη του δη­μο­τι­κού φόρου υπάλ­λη­λοι για σο­βα­ρά ποι­νι­κά αδι­κή­μα­τα ελ­λο­χεύ­ει μετά την έκ­δο­ση των δύο απο­φά­σε­ων της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, που έκρι­νε το φόρο αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό!

Τη διά­στα­ση αυτή δίνει με μια άκρως απο­κα­λυ­πτι­κή γνω­μο­δό­τη­σή του ο έγκρι­τος δι­κη­γό­ρος κ. Πα­ντε­λής Απο­στο­λάς, που εκ­φρά­ζει επι­πλέ­ον την άποψη ότι δύ­να­νται συ­γκε­κρι­μέ­νες κα­τη­γο­ρί­ες επι­τη­δευ­μα­τιών να διεκ­δι­κή­σουν την επι­στρο­φή των κα­τα­βλη­θέ­ντων φόρων σε βάθος 5 ετίας!

Στη γνω­μο­δό­τη­ση του κ. Απο­στο­λά ανα­φέ­ρο­νται συ­γκε­κρι­μέ­να τα εξής:

«ΠΟΙΑ ΤΑ ΔΙ­ΚΑΙΩ­ΜΑ­ΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙ­ΤΗ­ΔΕΥ­ΜΑ­ΤΙΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟ­ΦΑ­ΣΗ ΓΙΑ ΑΝΤΙ­ΣΥ­ΝΤΑΓ­ΜΑ­ΤΙ­ΚΟ­ΤΗ­ΤΑ ΤΟΥ ΔΗ­ΜΟ­ΤΙ­ΚΟΥ ΦΟΡΟΥ

Μετά την έκ­δο­ση των απο­φά­σε­ων 4504/2014 και 4505/2014 της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας (σε συ­νέ­χεια ομοί­ων απο­φά­σε­ων τμη­μά­των του με αριθ­μούς 3930/2013 και 3931/2013), με τις οποί­ες κρί­θη­κε αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός ο ν. 2214/1994 (άρθρο 60), ο οποί­ος επέ­βα­λε, υπέρ των Ο.Τ.Α., φόρο με την ονο­μα­σία “Δη­μο­τι­κός Φόρος Δω­δε­κα­νή­σου” (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.),  τί­θε­νται επί τά­πη­τος οι «πα­ρε­νέρ­γειές» τους και ήδη αρ­κε­τοί επι­τη­δευ­μα­τί­ες υπο­βάλ­λουν εύ­λο­γα ερω­τή­μα­τα και απαι­τούν απα­ντή­σεις.

Τι θα γίνει τε­λι­κά με όλα τα χρη­μα­τι­κά ποσά που έχουν κα­τα­βά­λει; Μπο­ρούν να αξιώ­σουν την επι­στρο­φή τους;

Εκτός από την επι­στρο­φή των χρη­μά­των που κα­τέ­βα­λαν, διέ­πρα­ξαν τα όρ­γα­να του Δήμου αδι­κο­πρα­ξί­ες ή αξιό­ποι­νες πρά­ξεις;

Έχουν κατά του Δήμου αξιώ­σεις απο­ζη­μιώ­σε­ως για την κάθε εί­δους ζημία που υπέ­στη­σαν από τις επι­βλη­θεί­σες ανα­γκα­στι­κές κα­τα­σχέ­σεις, από την μη έκ­δο­ση πι­στο­ποι­η­τι­κών φο­ρο­λο­γι­κής ενη­με­ρό­τη­τας κλπ;

Σε απά­ντη­ση αυτών των ερω­τη­μά­των, επι­ση­μαί­νω τα ακό­λου­θα:

1].-     Οι δια­τά­ξεις που αφο­ρούν την πα­ρα­γρα­φή απαι­τή­σε­ων κατά του Δη­μο­σί­ου (και εφαρ­μό­ζο­νται και για τους Ο.Τ.Α.) είναι προ­νο­μια­κές και επο­μέ­νως πε­ριο­ρί­ζε­ται χρο­νι­κά (κατά τα κα­τω­τέ­ρω εκτι­θέ­με­να) η διεκ­δί­κη­ση των κα­τα­βλη­θέ­ντων ποσών.

Σύμ­φω­να με τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 140 του Ν. 4270/2014: Αρχές δη­μο­σιο­νο­μι­κής δια­χεί­ρι­σης- επο­πτεί­ας (Οδηγ. 2011/85) ΔΗ­ΜΟ­ΣΙΟ ΛΟ­ΓΙ­ΣΤΙ­ΚΟ κλπ

1. Οποια­δή­πο­τε απαί­τη­ση κατά του Δη­μο­σί­ου, πλην εκεί­νων για τις οποί­ες εφαρ­μό­ζο­νται οι δια­τά­ξεις του Κώ­δι­κα Φο­ρο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σί­ας (ν. 4174/2013, Α΄ 170), πα­ρα­γρά­φε­ται μετά την πα­ρέ­λευ­ση πε­ντα­ε­τί­ας, εφό­σον από άλλη γε­νι­κή ή ει­δι­κή διά­τα­ξη δεν ορί­ζε­ται βρα­χύ­τε­ρος χρό­νος πα­ρα­γρα­φής αυτής.

2. Η κατά του Δη­μο­σί­ου απαί­τη­ση προς επι­στρο­φή αχρε­ω­στή­τως ή παρά το νόμο κα­τα­βλη­θέ­ντος σ’ αυτό χρη­μα­τι­κού ποσού πα­ρα­γρά­φε­ται μετά τρία (3) έτη, από την κα­τα­βο­λή. Για τα τε­λω­νεια­κά έσοδα ισχύ­ουν οι ει­δι­κές δια­τά­ξεις του άρ­θρου 32 του Τε­λω­νεια­κού Κώ­δι­κα (ν.2960/2001).

Με τις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 141 έως 144 κα­θο­ρί­ζο­νται τα θέ­μα­τα έναρ­ξης, ανα­στο­λής και δια­κο­πής της πα­ρα­γρα­φής.

Με τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 183 γ του άνω νόμου ορί­ζε­ται χρό­νος ισχύ­ος της άνω διά­τα­ξης του άρ­θρου 140 από 1-1-2015.

Όμως και με το άρθρο 90 του Ν. 2362/1995 (ΔΗ­ΜΟ­ΣΙΟ ΛΟ­ΓΙ­ΣΤΙ­ΚΟ- ΕΛΕΓ­ΧΟΣ ΔΗ­ΜΟ­ΣΙΩΝ ΔΑ­ΠΑ­ΝΩΝ κλπ) υπάρ­χει ταυ­τό­ση­μη διά­τα­ξη με αυτή του ως άνω άρ­θρου 140, ορί­ζου­σα:

2. Η κατά του Δη­μο­σί­ου απαί­τη­ση προς επι­στρο­φή αχρε­ω­στή­τως ή παρά το νόμο κα­τα­βλη­θέ­ντος σ’ αυτά χρη­μα­τι­κού ποσού πα­ρα­γρά­φε­ται μετά τρία έτη, από της κα­τα­βο­λής. Για τα τε­λω­νεια­κά έσοδα ισχύ­ουν οι ει­δι­κές δια­τά­ξεις του άρ­θρου 30 τουν. 1165/1918 του  Τε­λω­νεια­κού Κώ­δι­κα, όπως ισχύ­ει….

Ενό­ψει του γε­γο­νό­τος ότι, σύμ­φω­να με τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 29 παρ. 5 του Ν. 3202/2003 (που προ­στέ­θη­κε στο άρθρο 304 του Π.Δ. 410/1995) «Για την πα­ρα­γρα­φή των αξιώ­σε­ων κατά  των Ο.Τ.Α. έχουν εφαρ­μο­γή οι δια­τά­ξεις που διέ­πουν την πα­ρα­γρα­φή αξιώ­σε­ων κατά του Δη­μο­σί­ου»,   αλλά και την επα­να­λη­φθεί­σα με το άρθρο 276 του Ν. 3463/2006,  δεν γί­νε­ται καμία δια­φο­ρο­ποί­η­ση από τα ισχύ­ο­ντα για τις απαι­τή­σεις κατά των Ο.Τ.Α… από αυτές κατά του Δη­μο­σί­ου.

Είτε λοι­πόν με βάση τις δια­τά­ξεις της αδι­κο­πρα­ξί­ας είτε του αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού, η αξί­ω­ση επι­στρο­φής των κα­τα­βλη­θέ­ντων ποσών κα­θο­ρί­ζε­ται χρο­νι­κά (3ετία) κατά τα προ­ε­κτε­θέ­ντα.

2].-     Επει­δή δεν υπάρ­χει άγνοια νόμου και μπο­ρεί να ανα­ζη­τη­θεί ευ­θύ­νη του Δήμου για αμέ­λεια κατά την εί­σπρα­ξη του δη­μο­τι­κού φόρου και πριν την έκ­δο­ση των απο­φά­σε­ων 3930/2013 και 3931/2013 του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, οπωσ­δή­πο­τε όμως μετά την έκ­δο­σή τους, ο Δήμος είναι υπό­λο­γος για κάθε συ­γκε­κρι­μέ­νη ζημία που υπέ­στη ο κάθε επι­τη­δευ­μα­τί­ας από την τέ­λε­ση σε βάρος του αδι­κο­πρα­ξί­ας (ΑΚ 914).

Για την αξί­ω­ση αυτή η πα­ρα­γρα­φή δεν είναι τριε­τής αλλά πε­ντα­ε­τής.

3].- Πριν την έκ­δο­ση των απο­φά­σε­ων 3930/2013 και 3931/2013 του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, δεν είναι δυ­να­τόν να απο­δο­θεί δόλος σε όρ­γα­να του Δήμου για την ανα­ζή­τη­ση ποι­νι­κών ευ­θυ­νών κατά την εί­σπρα­ξη του δη­μο­τι­κού φόρου.

Μετά όμως την έκ­δο­ση των ανω­τέ­ρω απο­φά­σε­ων και κυ­ρί­ως αυτών της ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας,  είναι αντι­κεί­με­νο έρευ­νας, κατά πόσο, ενό­ψει της γνώ­σης του πα­ρά­νο­μου πλέον χα­ρα­κτή­ρα του δη­μο­τι­κού φόρου και επο­μέ­νως της ύπαρ­ξης δόλου, η απει­λή ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης, η επι­βο­λή ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης, η άρ­νη­ση χο­ρή­γη­σης πι­στο­ποι­η­τι­κού φο­ρο­λο­γι­κής ενη­με­ρό­τη­τας και η συ­νέ­χι­ση εί­σπρα­ξης δη­μο­τι­κού φόρου από τους απει­λού­με­νους επι­τη­δευ­μα­τί­ες, με ζημία τους και προς όφε­λος του Δήμου, συν­θέ­τουν την αντι­κει­με­νι­κή υπό­στα­ση, κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση (με συ­νο­λι­κό όφε­λος και ζημία τε­ρά­στια), συ­γκε­κρι­μέ­νων αξιό­ποι­νων πρά­ξε­ων και μά­λι­στα στην κα­κουρ­γη­μα­τι­κή τους μορφή.

Πα­ντε­λής Δ. Απο­στο­λάς

Δι­κη­γό­ρος».