Αρειος Πάγος: Δικαίωση του επιχειρηματία Μανώλη Μαργέλλου για το Santa Marina

• Ακυ­ρώ­θηκε απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με την οποία κατα­δι­κά­στηκε λόγω ελλι­πούς αιτιο­λό­γη­σης • Το κατά­στημα έχει πλέον σφρα­γι­στεί

Το Ζ’ Τμήμα του Αρείου Πάγου με την υπ΄α­ρίθμ. 100/2024 απόφασή του έκανε δεκτή την προ­σφυγή που άσκησε ο επι­χει­ρη­μα­τίας κ. Μανώλης Μαρ­γέλ­λος για την ακύρωση της υπ’αριθμ. 45/2023 κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου και επέ­στρεψε την υπόθεση στο ίδιο δικα­στή­ριο για νέα κρίση καθώς δια­πι­στώ­θηκε έλλειψη αιτιο­λο­γίας ως προς την ιδιό­τητα του χώρου τoυ «Santa Marina» ως αιγια­λού.

Με την ως άνω απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου (Πλημ­με­λη­μά­των) Δωδε­κα­νή­σου κηρύ­χθηκε ο κατη­γο­ρού­με­νος ένοχος για την αξιό­ποινη πράξη της μετα­βο­λής αιγια­λού με την κατα­σκευή έργων και κατα­δι­κά­στηκε σε ποινή φυλά­κι­σης 12 μηνών, με τριετή ανα­στολή.

Με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναί­ρε­σης ο αναι­ρε­σείων απο­δί­δει στην προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση ότι παρα­βί­ασε το δεδι­κα­σμένο, που απορ­ρέει από την υπ’ αριθμ. 804/2020 αμε­τά­κλητη αθω­ω­τική απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου.

Το Τρι­με­λές Εφετείο (Πλημ­με­λη­μά­των) Δωδε­κα­νή­σου, με την προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση απέρ­ριψε τον αυτο­τελή ισχυ­ρι­σμό περί δεδι­κα­σμέ­νου και ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι ορθώς το έπραξε.

Τονί­ζε­ται ωστόσο στην ίδια απόφαση ότι το δικα­στή­ριο της ουσίας, όταν δεν υπάρχει καθο­ρι­σμός της οριο­γραμ­μής του αιγια­λού, μπορεί να καθο­ρί­ζει παρε­μπι­πτό­ντως τα όρια του αιγια­λού σε κάθε συγκε­κρι­μένη περί­πτωση.

Στην απόφαση πρέπει να ανα­φέ­ρο­νται τα πραγ­μα­τικά εκείνα περι­στα­τικά, από τα οποία προ­έ­κυψε η ιδιό­τητα του χώρου, επί του οποίου επήλθε η μετα­βολή, ως αιγια­λού και συγκε­κρι­μένα, κατά ποιο τρόπο είχε καθο­ρι­στεί η οριο­γραμμή του αιγια­λού, ήτοι με απόφαση της αρμό­διας προς τούτο Επι­τρο­πής ή καθο­ρί­στηκε από το δικα­στή­ριο με βάση τις μέγι­στες και συνή­θεις ανα­βά­σεις των κυμάτων.

Μόνη δε η αναφορά στην αιτιο­λο­γία της από­φα­σης ότι ο χώρος, όπου έγινε η μετα­βολή, απο­τε­λεί αιγιαλό δεν μπορεί να ανα­πλη­ρώ­σει την έλλειψη αυτή.

Επε­σή­μανε εξάλλου πως πρέπει η κατα­δι­κα­στική απόφαση να έχει την απαι­τού­μενη από τις δια­τά­ξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγ­μα­τος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναί­ρε­σης.

Στην προ­κει­μένη περί­πτωση το Τρι­με­λές Εφετείο (Πλημ­με­λη­μά­των) Δωδε­κα­νή­σου, δέχθηκε ανε­λέγ­κτως στο σκε­πτικό του, μετά από εκτί­μηση των ανα­φε­ρο­μέ­νων κατ’ είδος απο­δει­κτι­κών μέσων (πρα­κτικά πρω­το­βάθ­μιας δίκης και ανα­γνω­σθέ­ντα έγγραφα), ότι απο­δεί­χτη­καν τα ακό­λουθα:

«Ο κατη­γο­ρού­με­νος στην περιοχή Αγία Μαρίνα Ρόδου, την 30-3-2016, ως νόμιμος εκπρό­σω­πος της εκμε­ταλ­λευό­με­νης το κατά­στημα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος – beach bar “…γ” ετε­ρόρ­ρυθ­μης εται­ρείας με την επω­νυ­μία “ ….. E.E.”, προέβη χωρίς άδεια της αρμό­διας Αρχής στην κατά­ληψη τμή­μα­τος του αιγια­λού του Δημο­σίου δια της κατα­σκευής α) ενός κτί­σμα­τος (“ μπαρ β ”) επι­φα­νείας 24,25 τμ, καλυ­πτό­μενο από πέρ­γκολα, εμβαδού 100 τμ, απο­τε­λού­μενη από μεταλ­λικό σκελετό και καλυ­πτό­μενη από ξυλο­δο­κούς και καλάμια και στη­ρι­ζό­μενη σε πλα­κό­στρωτο δάπεδο, β) ενός έτερου κτί­σμα­τος (“ μπαρ γ ”) επι­φα­νείας 24,48 τμ, καλυ­πτό­μενο από πέρ­γκολα, εμβαδού 93,75 τμ, απο­τε­λού­μενη από από ξύλι­νους κοι­λο­δο­κούς και καλάμια, στη­ρι­ζό­μενη επίσης σε πλα­κό­στρωτο δάπεδο και γ) ενός ναΐσκου, επι­φα­νείας 18,20 τμ, εδρα­ζό­με­νου σε χωμά­τινο πλατό. Συνεπώς πρέπει να κηρυ­χθεί ένοχος».

Ακο­λού­θως το Εφετείο κήρυξε ένοχο τον αναι­ρε­σεί­ο­ντα του ό,τι: «στην περιοχή Αγία Μαρίνα Ρόδου, την 30-3-2016, με πρόθεση ενερ­γώ­ντας, χωρίς άδεια, επέφερε μετα­βολή στον αιγιαλό με την κατα­σκευή έργων, ανε­ξάρ­τητα αν με τον τρόπο αυτό επήλθε ζημία σε οποιον­δή­ποτε και ειδι­κό­τερα στον ανωτέρω τόπο και χρόνο, ως νόμιμος εκπρό­σω­πος της εκμε­ταλ­λευό­με­νης το κατά­στημα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος – beach bar “….” ετε­ρόρ­ρυθ­μης εται­ρείας με την επω­νυ­μία “ ………..”, προέβη χωρίς άδεια της αρμό­διας Αρχής στην κατά­ληψη τμή­μα­τος του αιγια­λού του Δημο­σίου δια της κατα­σκευής α) ενός κτί­σμα­τος (“ μπαρ β ”) επι­φα­νείας 24,25 τμ, καλυ­πτό­μενο από πέρ­γκολα, εμβαδού 100 τμ, απο­τε­λού­μενη από μεταλ­λικό σκελετό και καλυ­πτό­μενη από ξυλο­δο­κούς και καλάμια και στη­ρι­ζό­μενη σε πλα­κό­στρωτο δάπεδο, β) ενός έτερου κτί­σμα­τος (“ μπαρ γ ”) επι­φα­νείας 24,48 τμ, καλυ­πτό­μενο από πέρ­γκολα, εμβαδού 93,75 τμ, απο­τε­λού­μενη από ξύλι­νους κοι­λο­δο­κούς και καλάμια, στη­ρι­ζό­μενη επίσης σε πλα­κό­στρωτο δάπεδο και γ) ενός ναΐσκου, επι­φα­νείας 18,20 τμ, εδρα­ζό­με­νου σε χωμά­τινο πλατό» και επέβαλε σ’ αυτόν ποινή φυλά­κι­σης ενός (1) έτους, ανα­στα­λείσα επί τριετία.

Τονίζει έτσι πως με τις παρα­δο­χές του αυτές το εκδόσαν την προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση ανωτέρω Δικα­στή­ριο, στέρησε αυτήν από την, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγ­μα­τος και 139 ΚΠΔ, απαι­τού­μενη ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία.

Ειδι­κό­τερα, δια­λαμ­βά­νο­νται μεν στην προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση τα πραγ­μα­τικά εκείνα περι­στα­τικά, που αφορούν στο είδος και στον τρόπο της μετα­βο­λής και δη ότι η μετα­βολή επήλθε με την κατά­ληψη της επι­φά­νειας του ένδικου χώρου με τις ειδι­κό­τερα ανα­φε­ρό­με­νες στην προ­σβαλ­λο­μένη απόφαση κατα­σκευές, οι οποίες, όπως περι­γρά­φο­νται στην απόφαση αυτή, έχουν σταθερή σύνδεση με το έδαφος, πλην όμως δεν ανα­φέ­ρο­νται τα πραγ­μα­τικά εκείνα περι­στα­τικά, που καθό­ρι­σαν την ιδιό­τητα του επί­δι­κου χώρου, επί του οποίου ενήρ­γησε ο αναι­ρε­σείων, ως αιγια­λού, ήτοι αν αυτός καθο­ρί­στηκε με απόφαση της αρμό­διας προς τούτο Επι­τρο­πής ή από το δικα­στή­ριο με βάση τα απο­δει­χθέ­ντα και συγκρο­τού­ντα την έννοιά του στοι­χεία (μέγι­στες και συνή­θεις ανα­βά­σεις των κυμάτων).

Μόνη δε η αναφορά στην προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση, ότι οι συγκε­κρι­μέ­νες κατα­σκευές έγιναν εντός του αιγια­λού, δεν μπορεί να ανα­πλη­ρώ­σει την έλλειψη αυτή.

Την αναί­ρεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Ευη Χρι­στο­δου­λίδη.