ΓΣΕΕ: Λιγότερο από 1 στους 3 εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα (29%) καλύπτεται από κάποια μορφής συλλογικής σύμβασης

Η ΓΣΕΕ και το Ινστι­τούτο Εργα­σίας δίνουν στη δημο­σιό­τητα τα απο­τε­λέ­σματα έρευνας κοινής γνώμης, που υλο­ποι­ή­θηκε σε συνερ­γα­σία με την εται­ρεία Alco, και απευ­θύ­νε­ται σε εργα­ζό­με­νους ιδιω­τι­κού τομέα, για την καταγραφή-μέτρηση των απόψεων τους σε ό,τι αφορά το γενι­κό­τερο κοι­νω­νικό κλίμα στους χώρους δου­λειάς και στα νοι­κο­κυ­ριά των μισθω­τών εργα­ζο­μέ­νων.

Η έρευνα διε­ξή­χθη και ανα­κοι­νώ­νε­ται σε μια συγκυ­ρία όπου το επίπεδο δια­βί­ω­σης των μισθω­τών συνε­χί­ζει να δέχεται αμεί­ω­τες πιέσεις από την συνε­χι­ζό­μενη ακρί­βεια και το υψηλό κόστος στέ­γα­σης, την ίδια ώρα που ο κοι­νω­νι­κός διά­λο­γος συνε­χί­ζει να έχει περιο­ρι­σμένη επί­δραση τόσο στο ύψος των μισθών, όσο και στην ποιο­τική βελ­τί­ωση των όρων  εργα­σίας.

Υπεν­θυ­μί­ζουμε, ακόμη μια φορά, ότι χωρίς ποιο­τική και δίκαια αμει­βό­μενη εργασία καμιά ουσια­στική οικο­νο­μική ανά­πτυξη δεν είναι εφικτή. Οι συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις ανα­γνω­ρί­ζο­νται διεθνώς ως το ισχυ­ρό­τερο θεσμικό εργα­λείο ενί­σχυ­σης της ανθε­κτι­κό­τη­τας της οικο­νο­μίας, λει­τουρ­γώ­ντας παράλ­ληλα και ως το πλέον απο­τε­λε­σμα­τικό πλαίσιο προ­στα­σίας και ποιο­τι­κής ολο­κλή­ρω­σης της μισθω­τής εργα­σίας.

Ακο­λου­θεί συνο­πτική παρου­σί­αση των απο­τε­λε­σμά­των της έρευνας:

Οι εργα­ζό­με­νοι στη συντρι­πτική τους πλειο­νό­τητα (86%) υπο­στη­ρί­ζουν την καθο­λική κάλυψη όλων των εργα­ζο­μέ­νων και την υπο­χρε­ω­τική ισχύ για όλες τις επι­χει­ρή­σεις των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας. Παράλ­ληλα, το 83% θεωρεί ότι οι συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις απο­τε­λούν σημα­ντικό παρά­γο­ντα προ­στα­σίας των εργα­ζό­με­νων και επί­τευ­ξης ισό­τι­μων συν­θη­κών εργα­σίας.

Λιγό­τερο από ένας στους τρεις εργα­ζο­μέ­νους (29%) που ερω­τή­θη­καν δηλώνει ότι καλύ­πτε­ται από κάποια μορφή συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης στην εργασία του. Επι­βε­βαιώ­νε­ται έτσι για ακόμη μια φορά η παγίωση της τάσης που κατα­τάσ­σει  την χώρα μας στις τελευ­ταίες θέσεις της ΕΕ-27 σε ό,τι αφορά τα ποσοστά κάλυψης των εργα­ζο­μέ­νων από συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις.

Σε ό,τι αφορά το μηνιαίο εισό­δημα μόνο ένα 40% των ερω­τη­θέ­ντων δηλώνει ότι ο μισθός του επαρκεί για την κάλυψη των μηνιαίων εξόδων, ενώ το 88% δηλώνει ότι έχει μειώσει τις δαπάνες του σε βασικά ήδη δια­τρο­φής προ­κει­μέ­νου να αντα­πε­ξέλ­θει. Παράλ­ληλα, 7 στους 10 εργα­ζο­μέ­νους (71% των ερω­τη­θέ­ντων) δηλώνει ότι είτε χρη­σι­μο­ποιεί μέρος των απο­τα­μιεύ­σεων του (34%), είτε ότι δεν δια­θέ­τει καθόλου απο­τα­μιεύ­σεις (37%), προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει τα έξοδα του μήνα.

Σχεδόν 6 στους 10 εργα­ζό­με­νους (58%) που ενοι­κιά­ζουν κατοι­κία, ξοδεύ­ουν πάνω από το 40% του μηνιαίου εισο­δή­μα­τός του σε δαπάνες  ενοι­κίου, και θέρ­μαν­σης. Την ίδια ώρα σχεδόν 1 στους 2 εργα­ζο­μέ­νους με ιδιό­κτητη κατοι­κία ξοδεύει πάνω από το 20% του μηνιαίου εισο­δή­μα­τός του για απο­πλη­ρωμή στε­γα­στι­κών δανείων και θέρ­μανση.

Σε ό,τι αφορά τους μισθούς, το 43% των εργα­ζο­μέ­νων δηλώνει ότι έλαβε αύξηση το 2024, ποσοστό που σε σημα­ντικό βαθμό συμπί­πτει με το ποσοστό των εργα­ζο­μέ­νων που αμεί­βο­νται με τον κατώ­τατο μισθό. Tο 57% των εργα­ζο­μέ­νων δηλώνει ότι δεν είχε καμιά αύξηση στο ύψος του μισθού του.

·        Τέλος, σε ό,τι αφορά τον χρόνο εργα­σίας, το 40% δηλώνει ότι εργά­ζε­ται πέρα του προ­βλε­πό­με­νου χρόνου εργα­σίας και μάλιστα το 43% υπερ­βαί­νει τις τέσ­σε­ρις ώρες σε εβδο­μα­διαία βάση. Την ίδια ώρα περίπου 1 στους 3 εργα­ζο­μέ­νους (36%) δηλώνει ότι δεν αμεί­βε­ται για τις πρό­σθε­τες ώρες εργα­σίας του.

Από το σύνολο των απα­ντή­σεων της έρευνας επι­βε­βαιώ­νε­ται για ακόμη μια φορά η υψηλή εμπι­στο­σύνη των εργα­ζο­μέ­νων στον θεσμικό ρόλο των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων και των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Ωστόσο καθί­στα­ται επίσης σαφές ότι τόσο το εισό­δημα, όσο και τα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά της μισθω­τής εργα­σίας συνε­χί­ζουν να υφί­στα­νται σημα­ντι­κές πιέσεις, με τους εργα­ζό­με­νους να απο­κο­μί­ζουν ελά­χι­στα από τα οφέλη της όποιας οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης.

Τα συν­δι­κάτα προ­τεί­νουν και απαι­τούν:

την επα­να­φορά της Εθνικής Γενικής Συλ­λο­γι­κής Σύμ­βα­σης Εργα­σίας (ΕΓΣΣΕ) και του προσ­διο­ρι­σμού του κατώ­τα­του μισθού από τις τρι­το­βάθ­μιες οργα­νώ­σεις των εργα­ζο­μέ­νων και των εργο­δο­τών∙

την απο­κα­τά­σταση όλων των προ­τε­ραιο­τή­των του συλ­λο­γι­κού εργα­τι­κού δικαίου με έμφαση στην επέ­κταση και καθο­λική ισχύ των κλα­δι­κών συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων, την συρροή, την μετε­νέρ­γεια κ.λ.π.

την αύξηση μισθών, πέραν του κατώ­τα­του μισθού, για την αξιο­πρεπή δια­βί­ωση των εργα­ζο­μέ­νων∙

την ουσια­στική παρέμ­βαση στο ζήτημα της κοι­νω­νι­κής κατοι­κίας μέσω ολο­κλη­ρω­μέ­νων πολι­τι­κών αύξησης της προ­σφο­ράς κατοι­κιών για τους εργα­ζό­με­νους.