Η Σοφία ειναι νέα, ωραία, μορφωμένη και… νταλικιέρισσα!

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Η Σοφία Κου­τσού­κου είναι νέα, ωραία, αφο­σιω­μέ­νη σύ­ζυ­γος, μη­τέ­ρα δύο κο­ρι­τσιών και… ντα­λι­κιέ­ρισ­σα!

Είναι πτυ­χιού­χος, μι­λά­ει τρεις ξένες γλώσ­σες, γέν­νη­σε το δεύ­τε­ρο κο­ρι­τσά­κι της πριν από με­ρι­κές εβδο­μά­δες και με συ­νέ­ντευ­ξή της σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή», μας μιλά για την από­φα­σή της να γίνει τε­λι­κά επαγ­γελ­μα­τί­ας οδη­γός ντα­λί­κας, κα­τέ­χο­ντας όλα τα επαγ­γελ­μα­τι­κά δι­πλώ­μα­τα.

Μοι­ρά­ζε­ται μαζί μας τις πρώ­τες αντι­δρά­σεις του οι­κο­γε­νεια­κού της πε­ρι­βάλ­λο­ντος όταν ανα­κοί­νω­σε την από­φα­σή της, λέει ότι έχει γίνει viral στο δια­δί­κτυο αφού τα κα­λο­καί­ρια απο­τε­λεί… αξιο­θέ­α­το για τους του­ρί­στες που την φω­το­γρα­φί­ζουν μέσα στο φορ­τη­γό, το­νί­ζει ότι χωρίς τη στή­ρι­ξη του συ­ζύ­γου και των γο­νιών της δεν θα μπο­ρού­σε να ασκή­σει το επάγ­γελ­μα που αγαπά και πε­ρι­γρά­φει τη «δια­δρο­μή» μέχρι οι συ­νά­δελ­φοί της να την απο­δε­χθούν ως ίση!

• Σοφία, τι δου­λειά κά­νεις;

Είμαι ντα­λι­κιέ­ρισ­σα! Εχω ένα φορ­τη­γό και κάνω με­τα­φο­ρές εντός κι εκτός Ρόδου.

• Πώς απο­φα­σί­ζει ένα κο­ρί­τσι, να κάνει αυτή τη δου­λειά;

Αυτό είναι μι­κρό­βιο. Ή το έχεις ή δεν το έχεις.

• Εσύ προ­φα­νώς το είχες…

Το είχα από μικρή, μου άρεσε αυτή η δου­λειά και απο­φά­σι­σα να το κάνω επάγ­γελ­μα. Δύ­σκο­λο μεν, αλλά όταν υπάρ­χει θέ­λη­ση όλα γί­νο­νται.

• Εχεις σπου­δά­σει όμως άλλο αντι­κεί­με­νο.

Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι έχου­με σπου­δά­σει κάτι άλλο από αυτό που κά­νου­με! Εγώ έχω σπου­δά­σει γλωσ­σο­λό­γος… Ερ­γά­στη­κα ως πω­λή­τρια, έκανα κι άλλες δου­λειές, και τε­λι­κά κα­τέ­λη­ξα στο τι­μό­νι.

• Τι όχημα οδη­γείς;

Οδηγώ ντα­λί­κα 16 μέ­τρων.

• Είχες επαφή με το αντι­κεί­με­νο από πριν;

Ο μπα­μπάς μου ήταν σε αυτή τη δου­λειά κι έχω ει­κό­νες από μικρή. Με έπαιρ­νε τα­ξί­δια μαζί του πολ­λές φορές, περ­νού­σα­με πολ­λές ώρες μέσα στο φορ­τη­γό.

• Πότε απο­φά­σι­σες να πά­ρεις το δί­πλω­μα για την ντα­λί­κα;

Είχα τε­λειώ­σει το Πα­νε­πι­στή­μιο και είχα κάνει διά­φο­ρες άλλες δου­λειές όταν απο­φά­σι­σα να πάρω το δί­πλω­μα για την ντα­λί­κα. Το 2010 απο­φά­σι­σα να βγάλω τα επαγ­γελ­μα­τι­κά δι­πλώ­μα­τα και να ασχο­λη­θώ σιγά σιγά με το αντι­κεί­με­νο.

• Εχεις όλες τις κα­τη­γο­ρί­ες επαγ­γελ­μα­τι­κού δι­πλώ­μα­τος;

Ναι. Και για λε­ω­φο­ρείο και για φορ­τη­γό και για επι­κα­θή­με­νο…

• Πόσα χρό­νια οδη­γείς επαγ­γελ­μα­τι­κά ντα­λί­κα;

Φέτος ξε­κί­νη­σα την ντα­λί­κα, τα προη­γού­με­να χρό­νια οδη­γού­σα τρια­ξο­νι­κό φορ­τη­γό που είναι μείον έξι μέτρα από την ντα­λί­κα.

• Θυ­μά­σαι την πρώτη φορά που οδή­γη­σες;

Την πρώτη φορά που οδή­γη­σα τρια­ξο­νι­κό μέσα στην πόλη, στο κέ­ντρο, θυ­μά­μαι ότι έτρε­μαν τα πόδια μου… Είχα βέ­βαια μαζί μου τον «δά­σκα­λο» όπως τον απο­κα­λώ. Τον άν­θρω­πο που με εμπι­στεύ­τη­κε πρώτη φορά και μου είπε «θα σε βάλω να δου­λέ­ψεις στο φορ­τη­γό». Την πρώτη φορά που οδή­γη­σα ντα­λί­κα, θυ­μά­μαι επέ­στρε­φα από Γεν­νά­δι, έβρε­χε… Ηταν τραυ­μα­τι­κή εμπει­ρία! Είχα πίσω μου μια άδεια από φορ­τίο κα­ρό­τσα κι όταν η κα­ρό­τσα είναι άδεια «παί­ζει». Εκανε πολύ θό­ρυ­βο και νό­μι­ζα ότι πάντα όταν οδηγώ ντα­λί­κα θα έχει πολύ φα­σα­ρία… Βέ­βαια κι αυτή την πρό­κλη­ση την διεκ­πε­ραί­ω­σα κι όλα καλά!

• Εκτός από… ντα­λι­κιέ­ρισ­σα, είσαι σύ­ζυ­γος και μαμά δύο κο­ρι­τσιών, το ένα μά­λι­στα είναι λίγων εβδο­μά­δων. Πώς τα συν­δυά­ζεις αυτά; Υπο­θέ­τω ότι η δου­λειά σου δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στο κλα­σι­κό οκτά­ω­ρο.

Η δου­λειά αυτή δεν έχει στα­θε­ρό ωρά­ριο. Μπο­ρεί να φύ­γεις από το σπίτι το χά­ρα­μα και να γυ­ρί­σεις το βράδυ… Τα κα­τα­φέρ­νω χάρις στην υπο­μο­νή και στην κα­τα­νό­η­ση του συ­ζύ­γου μου και στην μαμά και τον μπα­μπά που με βοη­θούν με τα παι­διά.

• Όταν ανα­κοί­νω­σες στην οι­κο­γέ­νειά σου, στους φί­λους σου ότι θες να κά­νεις αυτή τη δου­λειά, ποια ήταν η αντί­δρα­ση;

Αρ­χι­κά με κο­ρόι­δε­ψαν! Οι φίλες μου, μου έκα­ναν κα­ζού­ρα… Οι γο­νείς μου, μου είπαν «πού πας να μπλέ­ξεις…». Ο άντρας μου ήταν δι­στα­κτι­κός όταν του ανα­κοί­νω­σα ότι ήθελα να βγάλω τα επαγ­γελ­μα­τι­κά δι­πλώ­μα­τα. Μου είχε πει «κάντο και βλέ­που­με» θε­ω­ρώ­ντας ότι δεν θα φτάσω μέχρι το τέλος. Εγώ όμως πί­στε­ψα στον εαυτό μου και στις δυ­να­τό­τη­τές μου και να που σή­με­ρα οδηγώ ντα­λί­κα!

 

• Ο σύ­ζυ­γός σου έχει σχέση με τον χώρο;

Όχι, καμία σχέση.

• Αρα θα είναι ακόμα πιο δύ­σκο­λο για τον ίδιον να το αφο­μοιώ­σει αυτό.

Νο­μί­ζω ότι ακόμα δεν το έχει απο­δε­χθεί!

• Πά­ντως ο χώρος αυτός, του φορ­τη­γού και της ντα­λί­κας. είναι από τα κά­στρα που ακόμα κρα­τούν οι άν­δρες.

Αμα θέ­λεις κάτι, γί­νε­ται.

• Οι άν­δρες συ­νά­δελ­φοί σου πώς σε αντι­με­τώ­πι­σαν όταν μπή­κες στο χώρο;

Πολύ καλά. Με γνώ­ρι­ζαν κι από πριν, γνώ­ρι­ζαν τον μπα­μπά μου και τον σύ­ζυ­γό μου… Στην αρχή βέ­βαια υπήρ­χε μια αμ­φι­σβή­τη­ση και δεν πί­στευαν ότι θα τα κα­τα­φέ­ρω. Πολ­λοί θε­ώ­ρη­σαν με­ρι­κές μέρες μόνο θα αντέ­ξω και μετά θα τα πα­ρα­τή­σω, αλλά τε­λι­κά απο­δεί­χθη­κε ότι… δεν μασάω!

• Πώς είναι μια τυ­πι­κή ημέρα στη δου­λειά σου;

Συ­νή­θως, ξε­κι­νάω να πάω στο λι­μά­νι. Να δούμε τι κα­ρό­τσες έχου­με, να τις βγά­λου­με από το πλοίο… Αυτό πε­ρι­λαμ­βά­νει να μπού­με στο κα­ρά­βι, να «κο­τσά­ρου­με», να βγού­με από το κα­ρά­βι, να αφή­σου­με την κάθε κα­ρό­τσα, να την «ξε­κο­τσά­ρου­με»… Αυτό μπο­ρεί να γίνει μέχρι και 10 φορές. Κι έπει­τα να πά­ρου­με την κα­ρό­τσα που μας αντι­στοι­χεί και την πάμε στον προ­ο­ρι­σμό της. Μπο­ρεί να κου­βα­λή­σου­με μέχρι 40 τό­νους μικτό φορ­τίο.

• Όταν στο δρόμο σε βλέ­πουν να οδη­γείς ντα­λί­κα και να με­τα­φέ­ρεις τόσο βαρύ φορ­τίο, πώς αντι­δρούν οι οδη­γοί;

Εχουν συμ­βεί πολλά! Ιδίως το κα­λο­καί­ρι με τους του­ρί­στες… Με φω­το­γρα­φί­ζουν, ανε­βά­ζουν τις φω­το­γρα­φί­ες στο facebook. Δεν είναι υπερ­βο­λή να πω ότι κυ­κλο­φο­ρούν φω­το­γρα­φί­ες μου να οδη­γώ­το φορ­τη­γό, ανά την υφή­λιο! Οπου στα­μα­τή­σω με το φορ­τη­γό, υπάρ­χει ένα κι­νη­τό που με κυ­νη­γά­ει. Με χαι­ρε­τά­νε, μου κορ­νά­ρουν… Εχει τύχει να στα­μα­τή­σει αυ­το­κί­νη­το με τέσ­σε­ρις νε­α­ρούς οι οποί­οι κα­τέ­βη­καν και υπο­κλι­νό­ταν μπρο­στά από το φορ­τη­γό, στα φα­νά­ρια στα Κο­σκι­νού.

• Δεν είναι συ­νη­θι­σμέ­νη ει­κό­να μια γυ­ναί­κα, νεαρή, όμορ­φη, πε­ρι­ποι­η­μέ­νη να οδη­γεί ντα­λί­κα. Προ­φα­νώς γι αυτό και υπάρ­χουν αυτές οι αντι­δρά­σεις.

Προ­σπα­θώ να το συ­νη­θί­σω… Εγώ δεν νιώθω «αξιο­θέ­α­το», εγώ απλώς κάνω τη δου­λειά μου.

• Οι συ­νά­δελ­φοί σου, έχουν εξοι­κειω­θεί;

Ε ναι. Οι συ­νά­δελ­φοι πια με γνω­ρί­ζουν και δεν τους φαί­νε­ται πε­ρί­ερ­γο.

• Σε βοη­θούν;

Πάρα πολύ. Δεν έχω πα­ρά­πο­νο. Ει­δι­κά το πε­ρα­σμέ­νο κα­λο­καί­ρι που ήμουν έγκυος ήταν όλοι stand by!

• Οδη­γού­σες όσο ήσουν έγκυος;

Ναι, μέχρι τον 8ο μήνα.

• Ποιες δυ­σκο­λί­ες έχεις αντι­με­τω­πί­σει στο τι­μό­νι;

Δύ­σκο­λο είναι να σου τύχει ζημιά στο δρόμο και να μην ξέ­ρεις τι να κά­νεις και να είσαι μα­κριά από την πόλη. Μου έχει τύχει να μείνω από το πρωί μέχρι το βράδυ λόγω βλά­βης στο δρόμο και να πε­ρι­μέ­νω τον μη­χα­νι­κό. Δύ­σκο­λο είναι επί­σης να σου λυθεί το φορ­τίο και να πρέ­πει να στα­μα­τή­σεις σε κα­τάλ­λη­λο ση­μείο –γιατί οι δρό­μοι μας είναι στε­νοί- και να μπο­ρέ­σεις εγκαί­ρως να το ξα­να­δέ­σεις, αν βέ­βαια αυτό είναι εφι­κτό. Αν δεν είναι… ο Θεός βοη­θός, μέχρι να φτά­σεις στον προ­ο­ρι­σμό σου.

Πάρα πολλά μπο­ρούν να σου συμ­βούν στο δρόμο, έχεις τα βοη­θη­τι­κά συ­στή­μα­τα βέ­βαια, αλλά θα πρέ­πει όλη την ώρα να είσαι σε εγρή­γορ­ση, να έχεις μάτια πα­ντού και να ελέγ­χεις κα­θρέ­φτες, φώτα, φλας…

• Εχει έρθει στιγ­μή που έχεις φο­βη­θεί;

Το κα­λο­καί­ρι είναι πάντα πολύ δύ­σκο­λα, πρέ­πει να έχεις τα μάτια σου 14 με τα ενοι­κια­ζό­με­να οχή­μα­τα στους δρό­μους, ει­δι­κά με τα μη­χα­νά­κια και τις γου­ρού­νες. Κάτι που να με έχει τρο­μά­ξει δεν έχει συμ­βεί, ωστό­σο το κα­λο­καί­ρι στην με­γά­λη κα­τη­φό­ρα στο Χα­ρά­κι, μου άναψε η έν­δει­ξη για τα φρένα κι εκεί φο­βή­θη­κα.

• Όταν ήσουν μικρή ήσουν αυτό που λέμε «αγο­ρο­κό­ρι­τσο»;

Ναι! Εκανα παρέα με αγό­ρια, έπαι­ζα πο­δό­σφαι­ρο, ασχο­λιό­μουν μόνο με τον Πα­να­θη­ναϊ­κό… μέχρι που γνώ­ρι­σα τον άνδρα μου, στα 15 μου και λίγο με «τα­ρα­κού­νη­σε»!

• Ως παιδί τι ονει­ρευό­σουν να γί­νεις όταν με­γα­λώ­σεις;

Πάντα ονει­ρευό­μουν να είμαι έξω, να μην χρεια­στεί να κλει­στώ σε έναν χώρο. Το τι­μό­νι το αγα­πού­σα από μικρή. Σκε­φτό­μουν τον εαυτό μου μέσα σε ένα φορ­τη­γό, αλλά τότε δεν υπήρ­χαν ερε­θί­σμα­τα. Δεν είχα δει ποτέ καμία γυ­ναί­κα να οδη­γεί ντα­λί­κα ή φορ­τη­γό, δεν είχα τέ­τοιο πρό­τυ­πο.

• Πώς αι­σθά­νε­σαι που τα έχεις κα­τα­φέ­ρει σε έναν ξε­κά­θα­ρα αν­δρο­κρα­τού­με­νο χώρο;

Όταν απο­φά­σι­σα να ασχο­λη­θώ με αυτή τη δου­λειά είπα στον εαυτό μου ότι δεν μου επι­τρέ­πε­ται σε καμία πε­ρί­πτω­ση να πω «δεν μπορώ». Δεν υπάρ­χει δεν μπορώ, όταν θες, όλα τα μπο­ρείς και όλα γί­νο­νται.

• Σε έχουν απο­δε­χθεί ως «ίση» οι συ­νά­δελ­φοί σου;

Πι­στεύω ναι. Μπο­ρεί να μην έχω τις ίδιες δυ­να­τό­τη­τες από άποψη δύ­να­μης, διότι εξυ­πα­κού­ε­ται ότι απαι­τεί­ται και δύ­να­μη σε αυτή τη δου­λειά, όμως στα υπό­λοι­πα θεωρώ ότι δεν υστε­ρώ. Αν κάπου ζο­ρι­στώ, ζητάω τη βο­ή­θειά τους.

• Εχεις δύο κο­ρι­τσά­κια. Πώς θα σου φαι­νό­ταν αν σου έλε­γαν είτε και τα δύο είτε το ένα, ότι θέ­λουν να ακο­λου­θή­σουν τη δου­λειά της μαμάς;

Μα­κά­ρι να την έκα­ναν, μόνο όμως αν πραγ­μα­τι­κά αγα­πούν το επάγ­γελ­μα. Μόνο όταν αγα­πάς το επάγ­γελ­μά σου, οποιο­δή­πο­τε επάγ­γελ­μα, το κά­νεις καλά και είσαι καλά κι εσύ.

• Οι γυ­ναί­κες τι σου λένε;

Με ρω­τά­νε πώς μπορώ να κάνω αυτή τη δου­λειά, πόσο δύ­σκο­λο είναι… Δεν έχω ακού­σει καμία να μου πει «θέλω κι εγώ να κάνω αυτή τη δου­λειά»!

• Υπάρ­χει κάτι που δεν έχεις κάνει σε αυτό το χώρο και θες να το κά­νεις;

Ναι! Θέλω να πάω με τη ντα­λί­κα στην Ευ­ρώ­πη.

• Το με­γα­λύ­τε­ρο τα­ξί­δι που έχεις κάνει;

Με το φορ­τη­γό έχω φτά­σει μέχρι Πε­λο­πόν­νη­σο. Με το ΙΧ έχω οδη­γή­σει σε όλη την Ελ­λά­δα.