Προβληματισμός

Ο Λιγνά­δης κατα­δι­κά­στηκε, με βαριά ποινή, για δύο κακουρ­γή­ματα, για δύο βια­σμούς. Και θα παρα­μεί­νει κατα­δι­κα­σμέ­νος και υπό­λο­γος έως το εφετείο. Αυτή η κατά­ληξη της πολύ­κρο­της δίκης θα έπρεπε να ικα­νο­ποιεί την κοι­νω­νία των πολιτών. Μιας δίκης που αντί να σχο­λιάσω το απο­τέ­λε­σμα ή το ανα­σταλ­τικό του απο­τε­λέ­σμα­τος και μου ζητη­θούν πτυχία που δεν έχω, θα δια­τη­ρήσω το δικαί­ωμα να προ­βλη­μα­τί­ζο­μαι. Δεν γνωρίζω αν φταίνε οι δικα­στές ή οι νόμοι. Δεν έχω καμία νομική γνώση. Αυτό που ξέρω είναι πως θα δυσκο­λευτώ πολύ να βρω κοινό σημείο συνεν­νό­η­σης με κάποιον που δεν τον προ­βλη­μα­τί­ζει για το τι μήνυμα παίρ­νουν αλήθεια, άνθρω­ποι που στο μυαλό τους καλ­λιερ­γούν διάθεση και πρόθεση για βιασμό; Προ­φα­νώς κάποιοι από αυτούς δεν θα κοι­τά­ξουν την κατα­δίκη, αλλά πού κοι­μά­ται πλέον ο Λιγνά­δης. Και αλήθεια, όταν ένας κατα­δι­κα­σμέ­νος για βιασμό κυκλο­φο­ρεί ελεύ­θε­ρος, νομί­ζετε ότι είναι εύκολο για κάποιο θύμα να κάνει καταγ­γε­λία; Δεν ξέρω τι πιθα­νό­τη­τες έχει να ανα­τρα­πεί στο εφετείο η πρω­τό­δικη κατα­δι­κα­στική απόφαση. Δεν ξέρω αν δια­κυ­βεύ­ε­ται κάτι περισ­σό­τερο από μια πιθανή μείωση της ποινής που επι­βλή­θηκε. Ξέρω όμως, ότι ως πολίτης θέλω να εμπι­στεύ­ο­μαι τη δικαιο­σύνη και την ανάγκη να νιώθω ότι ζω σε μια ευνο­μού­μενη χώρα, όπου το δικα­στικό σύστημα δεν αφήνει ούτε υπόνοια παρά­δο­ξου.