Προβληματισμός

Ο Λι­γνά­δης κα­τα­δι­κά­στη­κε, με βαριά ποινή, για δύο κα­κουρ­γή­μα­τα, για δύο βια­σμούς. Και θα πα­ρα­μεί­νει κα­τα­δι­κα­σμέ­νος και υπό­λο­γος έως το εφε­τείο. Αυτή η κα­τά­λη­ξη της πο­λύ­κρο­της δίκης θα έπρε­πε να ικα­νο­ποιεί την κοι­νω­νία των πο­λι­τών. Μιας δίκης που αντί να σχο­λιά­σω το απο­τέ­λε­σμα ή το ανα­σταλ­τι­κό του απο­τε­λέ­σμα­τος και μου ζη­τη­θούν πτυ­χία που δεν έχω, θα δια­τη­ρή­σω το δι­καί­ω­μα να προ­βλη­μα­τί­ζο­μαι. Δεν γνω­ρί­ζω αν φταί­νε οι δι­κα­στές ή οι νόμοι. Δεν έχω καμία νο­μι­κή γνώση. Αυτό που ξέρω είναι πως θα δυ­σκο­λευ­τώ πολύ να βρω κοινό ση­μείο συ­νεν­νό­η­σης με κά­ποιον που δεν τον προ­βλη­μα­τί­ζει για το τι μή­νυ­μα παίρ­νουν αλή­θεια, άν­θρω­ποι που στο μυαλό τους καλ­λιερ­γούν διά­θε­ση και πρό­θε­ση για βια­σμό; Προ­φα­νώς κά­ποιοι από αυ­τούς δεν θα κοι­τά­ξουν την κα­τα­δί­κη, αλλά πού κοι­μά­ται πλέον ο Λι­γνά­δης. Και αλή­θεια, όταν ένας κα­τα­δι­κα­σμέ­νος για βια­σμό κυ­κλο­φο­ρεί ελεύ­θε­ρος, νο­μί­ζε­τε ότι είναι εύ­κο­λο για κά­ποιο θύμα να κάνει κα­ταγ­γε­λία; Δεν ξέρω τι πι­θα­νό­τη­τες έχει να ανα­τρα­πεί στο εφε­τείο η πρω­τό­δι­κη κα­τα­δι­κα­στι­κή από­φα­ση. Δεν ξέρω αν δια­κυ­βεύ­ε­ται κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από μια πι­θα­νή μεί­ω­ση της ποι­νής που επι­βλή­θη­κε. Ξέρω όμως, ότι ως πο­λί­της θέλω να εμπι­στεύ­ο­μαι τη δι­καιο­σύ­νη και την ανά­γκη να νιώθω ότι ζω σε μια ευ­νο­μού­με­νη χώρα, όπου το δι­κα­στι­κό σύ­στη­μα δεν αφή­νει ούτε υπό­νοια πα­ρά­δο­ξου.