Ωρες αναστοχασμού

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Η χώρα κατα­φέρ­νει να βγει στα­διακά από τον ασφυ­κτικό κλοιό των περιο­ρι­στι­κών μέτρων με τους καλύ­τε­ρους δυνα­τούς όρους. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας άντεξε και φάνηκε ανθε­κτικό μέσα από την προ­σπά­θεια του μάχιμου προ­σω­πι­κού του κατα­γρά­φο­ντας μετρη­μέ­νες απώ­λειες συγκρι­τικά με άλλες χώρες όπου κατέ­γρα­ψαν τρα­γω­δίες. Οι υπεύ­θυ­νοι μηχα­νι­σμοί του κράτους βρί­σκο­νται σε κατά­σταση πλήρους ετοι­μό­τη­τας και όλοι ευελ­πι­στούμε ότι οι συν­θή­κες πλέον θα είναι ευνοϊ­κές ώστε να περιο­ρί­σουν τη μετά­δοση και τη δια­σπορά αυτής της τόσο επι­θε­τι­κής και φονικής νόσου. Ωστόσο οι επι­στή­μο­νες βρί­σκο­νται ενώπιον ενός άγνω­στου αόρατου εχθρού, δεδο­μένο που καθιστά την εξίσωση σύνθετη με πολλούς αγνώ­στους. Επο­μέ­νως τίποτα δεν έχει τελειώ­σει, δεν έχει δια­σφα­λι­στεί ακόμη, αφού ο φόβος ενός πισω­γυ­ρί­σμα­τος είναι υπαρ­κτός, ενέχει επι­σφά­λειες και κρατά σε εγρή­γορση τους ειδι­κούς.

Πολλά έχουν γραφτεί για την επόμενη μέρα μιας παν­δη­μίας που έπληξε τον πλανήτη προ­κά­λεσε τεκτο­νι­κές αλλαγές και ασύμ­με­τρες συνέ­πειες. Η χώρα μας από αυτή την κρίση δεν βγαίνει αλώβητη.

Αυτή τη στιγμή βρί­σκε­ται αντι­μέ­τωπη με διπλή κρίση, υγειο­νο­μική και οικο­νο­μική χωρίς πολλούς δια­θέ­σι­μους πόρους.

Η κυβέρ­νηση αντα­πο­κρί­θηκε άμεσα στις επι­τα­γές και στην πρό­κληση της παν­δη­μίας επι­λέ­γο­ντας αξιό­πι­στους δια­χει­ρι­στές, λαμ­βά­νο­ντας τα απα­ραί­τητα προ­λη­πτικά μέτρα. Και για το λόγο αυτό εισπράτ­τει θετικά σχόλια και κατέχει περί­ο­πτη θέση στη διεθνή ειδη­σε­ο­γρα­φία.

Με την οικο­νο­μία όμως να έχει συν­θλι­βεί ο σχε­δια­σμός για την επόμενη μέρα γίνεται σύν­θε­τος πολυ­πα­ρα­γο­ντι­κός και με απροσ­διό­ρι­στες παρα­μέ­τρους.

Κανείς δεν μπορεί να αγνο­ή­σει το γεγονός ότι η παν­δη­μία ενέ­σκηψε σε μια κομβική στιγμή, μόλις η χώρα βγήκε από τον ανα­πνευ­στήρα πλη­γω­μένη από την δεκαετή οικο­νο­μική κρίση, μέσα από τη λαίλαπα που προ­κά­λε­σαν τα μνη­μό­νια και η βίαιη δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή.

Οι προ­κλή­σεις της επό­με­νης μέρας είναι πολλές και πολυ­ποί­κι­λες για την κυβέρ­νηση η οποία πρέπει να προ­χω­ρή­σει στην κατάρ­τιση ενός σχεδίου συνο­λι­κού για την αντι­με­τώ­πιση των συνε­πειών της παν­δη­μίας στον οικο­νο­μικό, του­ρι­στικό και εργα­σιακό τομέα.

Η εξίσωση όπως προ­α­να­φέρ­θηκε είναι πολυ­πα­ρα­γο­ντική και δημιουρ­γεί απρό­βλε­πτες παρα­μέ­τρους. Κανείς δεν μπορεί να προ­βλέ­ψει πως θα αντι­δρά­σουν οι δοκι­μα­ζό­με­νοι πολίτες σε περί­πτωση επι­βο­λής μιας νέας καρα­ντί­νας αλλά και στην επιβολή ανα­γκα­στι­κών μέτρων για τη διάσωση της οικο­νο­μίας και των επι­χει­ρή­σεων. Με τις νέες συν­θή­κες οι οποίες ανέ­κο­ψαν την όποια προ­σπά­θεια οικο­νο­μι­κής ανά­καμ­ψης και στα­θε­ρής ανά­πτυ­ξης, με τους ελά­χι­στους χρη­μα­το­δο­τι­κούς πόρους αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς ότι η βοήθεια των εταίρων μας στην Ευρώπη γίνεται επι­τα­κτι­κό­τερη όσο ποτέ.

Όλα θα εξαρ­τη­θούν από την αμε­σό­τητα και τα αντα­να­κλα­στικά που θα επι­δεί­ξουν Βρυ­ξέλ­λες και Βερο­λίνο, οι οποίοι εκ παρα­δό­σεως μας έχουν συνη­θί­σει σε δυστο­κίες, ανα­βλη­τι­κό­τητα και σε δελ­φι­κού τύπους εξαγ­γε­λίες του «ήξεις αφίξεις».

Η 9η Μάιου έκαστου έτους έχει καθιε­ρω­θεί και εορ­τά­ζε­ται ως η «Ημέρα της Ευρώπης».

Φέτος συμπλη­ρώ­θη­καν 70 χρόνια όταν ο γάλλος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Ρομπέρ Σουμάν, προ­τεί­νο­ντας τον από κοινού έλεγχο παρα­γω­γής άνθρακα και χάλυβα, έθεσε τις βάσεις για τη δημιουρ­γία ενός υπε­ρε­θνι­κού θεσμού που οδήγησε στα­διακά στη δημιουρ­γία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Μια περί­ο­δος όπου η Ευρώπη προ­σπα­θούσε να επου­λώ­σει τραύ­ματα και πληγές από τη δίνει ενός φρικτού πολέμου, με ιδιαί­τε­ρους συμ­βο­λι­σμούς τέθηκαν οι βάσεις της συνερ­γα­σίας, της ειρήνης και της αλλη­λεγ­γύης.

Φέτος η επέ­τειος συμπί­πτει με τη δίνη που επέφερε η παν­δη­μία και έπληξε τα κράτη μέλη σε όλους τους τομείς με εκα­τόμ­βες νεκρών και καταρ­ρα­κω­μέ­νες οικο­νο­μίες. Δυστυ­χώς όμως η Ευρω­παϊκή Ένωση βρέθηκε απρο­ε­τοί­μα­στη στην αντι­με­τώ­πιση ενός τέτοιου φαι­νο­μέ­νου.

Μέχρι σήμερα δεν έχει επι­δεί­ξει δείγ­ματα συντο­νι­σμού, δεν έχει προβεί σε μια ενιαία στρα­τη­γική προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει στις επι­κρα­τού­σες δυσμε­νείς συν­θή­κες αντι­θέ­τως έκλεισε τα σύνορα και άφησε τα πλη­γέ­ντα μέλη της να εφαρ­μό­ζουν το καθένα δια­φο­ρε­τι­κές πολι­τι­κές.

Η αντι­φα­τι­κές στάσεις και δηλώ­σεις δημιουρ­γούν άσχη­μους συνειρ­μούς συν­θη­κών που βιώσαμε τα τελευ­ταία δέκα χρόνια.

Δηλαδή την αντι­πα­λό­τητα των χωρών του Βορά και του Νότου, της Ευρώπης των δύο ταχυ­τή­των και των πολύ­πλο­κων σχέσεων.

Για να επι­τευ­χθεί ο στόχος μιας Ευρώπης Ενω­μέ­νης με πολι­τική, οικο­νο­μική, πολι­τι­στική συνοχή πρέπει οι επι­κε­φα­λής να αλλά­ξουν ρότα και να εμβα­θύ­νουν στο θεσμό και στις αρχές της δια­κή­ρυ­ξης του. Ελπί­ζουμε αυτό να γίνει άμεσα.