Της διπλανής πόρτας

«Δεν είναι αλκο­ο­λι­κός, δεν είναι περι­θω­ρια­κός, ούτε κάποιος άγνω­στος, είναι το άτομο της διπλα­νής πόρτας» διάβασα σε ένα άρθρο για την παιδική κακο­ποί­ηση, με αφορμή κακο­ποί­ηση εξά­χρο­νου κορι­τσιού από τον θείο της.

Ποιος είπε ότι οι παι­δε­ρα­στές, τα τέρατα που κακο­ποιούν με οποιο­δή­ποτε τρόπο μικρές και αθώες ψυχές είναι περι­θω­ρια­κοί, είναι εκείνοι που κοι­τά­ζουμε με φόβο;

Σύμφωνα με έρευνες, οι περισ­σό­τε­ροι δράστες είναι άτομα του άμεσου περι­βάλ­λο­ντος του παιδιού, άτομα που εύκολα θα μπο­ρούσε, με τον κατάλ­ληλο χει­ρι­σμό, το οποιο­δή­ποτε μικρό και ανυ­πο­ψί­α­στο παιδί να εμπι­στευ­τεί.

Άτομα συνήθως που προ­σπα­θούν να είναι αρκετά φιλικά με τα παιδιά για να μπορούν να τα πλη­σιά­ζουν. Μυαλά αρρω­στη­μένα που για να καλύ­ψουν τις απάν­θρω­πες επι­θυ­μίες τους κακο­ποιούν και σωμα­τικά αλλά και ψυχικά αγγε­λι­κές ψυχές.

Φαι­νό­μενο που συνεχώς πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται.

Ποιος σε αυτό το παιδί θα σβήσει όλες αυτές τις στιγμές, ποιος θα του χαρίσει το χαμό­γελο και θα του μάθει να μην φοβάται όλους τους ανθρώ­πους; Η κοι­νω­νία ακόμα και σε αυτό υστερεί, δηλαδή στην φρο­ντίδα των ταλαι­πω­ρη­μέ­νων αυτών παιδιών.

Η κρίση και η έλλειψη χρη­μά­των δεν επι­τρέ­πει στο κράτος την πρό­σληψη προ­σω­πι­κού που θα στη­ρί­ξει ψυχο­λο­γικά τα παιδιά αυτά, τα ιδρύ­ματα που συχνά ορι­σμένα από αυτά, με απόφαση των δικα­στη­ρίων, πρέπει να φιλο­ξε­νη­θούν δια­θέ­τουν ελλεί­ψεις ή λόγω υπερ­πλη­θυ­σμού τους δεν μπορούν να τα δεχτούν. Αλλά ακόμα κι αν τα δεχτούν, αν δεν δια­θέ­τουν τις απα­ραί­τη­τες υπο­δο­μές ίσως να μην λαμ­βά­νουν την απαι­τού­μενη προσοχή και φρο­ντίδα που χρειά­ζο­νται.

Επο­μέ­νως, πού κατα­λή­γουμε; Τα αφή­νουμε στο έλεός τους και συνε­χί­ζουμε τις ζωές μας; Σκοπός δεν πρέπει να είναι μόνο η εξι­χνί­αση και η εξά­λειψη τέτοιων περι­στα­τι­κών, η τιμωρία των ενόχων, αλλά και η στήριξη των παιδιών αυτών.

Εμείς θα ακού­σουμε το περι­στα­τικό στις ειδή­σεις, θα σοκα­ρι­στούμε, θα στε­να­χω­ρη­θούμε και θα προ­χω­ρή­σουμε, ξεχνώ­ντας ότι συνέβη την επόμενη, κι αν όχι την επόμενη, την μεθε­πό­μενη μέρα σίγουρα.

Αυτά τα παιδιά όμως δεν θα ξεχά­σουν ποτέ.