Η Ελλάδα αντιμέτωπη με το κακό και το χείριστο «τουρκικό σενάριο»: Τι να περιμένουμε

Με­γά­λο είναι το εν­δια­φέ­ρον στην Ελ­λά­δα για το απο­τέ­λε­σμα του τουρ­κι­κού δη­μο­ψη­φί­σμα­τος. Τις προη­γού­με­νες ημέ­ρες η χώρα, κυ­ρί­ως οι Ενο­πλες Δυ­νά­μεις, ήταν σε διαρ­κή ετοι­μό­τη­τα υπό το φόβο ενός θερ­μού επει­σο­δί­ου ή μιας προ­βο­κά­τσιας που θα ενί­σχυε τα εθνι­κι­στι­κά στοι­χεία στην Τουρ­κία, ενό­ψει και του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος.

Το δη­μο­ψή­φι­σμα στην Τουρ­κία ολο­κλη­ρώ­θη­κε με το δεύ­τε­ρο χει­ρό­τε­ρο σε­νά­ριο για τον Ερ­ντο­γάν. Εάν η ήττα είναι το πρώτο, δεν μπο­ρεί παρά μια αναι­μι­κή νίκη να μην εξυ­πη­ρε­τεί και πολύ τα σχέ­δια του «σουλ­τά­νου» της οπι­σθο­δρο­μι­κής, πλέον κι επι­σή­μως, Τουρ­κί­ας, αν και δεν υπάρ­χει η πα­ρα­μι­κρή αμ­φι­βο­λία ότι τα σχέ­δια αυτά θα προ­χω­ρή­σουν με κάθε κό­στος. Η πολύ μικρή δια­φο­ρά σε συν­δυα­σμό με τα εξω­φρε­νι­κά που κα­τα­γρά­φη­καν στο δη­μο­ψή­φι­σμα που αφή­νουν ισχυ­ρές εν­δεί­ξεις νο­θεί­ας, απο­τε­λούν ισχυ­ρό­τα­τη έν­δει­ξη ότι η τουρ­κι­κή κοι­νω­νία είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να επι­χει­ρή­σει να προ­χω­ρή­σει στην επό­με­νη ημέρα βα­θύ­τα­τα δι­χα­σμέ­νη. Αν δει κα­νείς τον «χάρτη της ψήφου», δη­λα­δή σε ποιες πε­ριο­χές της χώρας επι­κρά­τη­σε το «ναι» και σε ποιες το «όχι», δί­δε­ται η εντύ­πω­ση μιας ισχυ­ρής «πο­λι­τι­κής ανά­σχε­σης» προς δυ­σμάς, αφού οι πιο κο­σμο­πο­λί­τι­κες πε­ριο­χές της χώρας, αυτές των τουρ­κι­κών πα­ρα­λί­ων, με πιο δυ­σμε­νές απο­τέ­λε­σμα αυτό της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης όπου κά­πο­τε ο Ερ­ντο­γάν με­σου­ρα­νού­σε, του είπαν ένα ηχηρό όχι. Η άλλη πε­ριο­χή που επι­κρά­τη­σε το «όχι», ήταν όπως ανα­με­νό­ταν η νο­τιο­α­να­το­λι­κή – κουρ­δι­κή Τουρ­κία. Με την από­φα­ση του Ερ­ντο­γάν να πα­ρα­στή­σει τον σκλη­ρό εθνι­κι­στή υιο­θε­τώ­ντας σε με­γά­λο βαθμό την ατζέ­ντα των «Γκρί­ζων Λύκων» του MHP του Ντε­βλέτ Μπα­χτσε­λί, κυ­ρί­ως όμως όταν για λό­γους εσω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής εγκα­τέ­λει­ψε την προ­σπά­θεια ει­ρή­νευ­σης με πο­λι­τι­κά μέσα και επέ­στρε­ψε στα παλιά, ισο­πε­δώ­νο­ντας κουρ­δι­κές πε­ριο­χές την ίδια στιγ­μή που έβρι­ζε τον «σφα­γέα Άσαντ», ενώ η ηγε­σία του φι­λο­κουρ­δι­κού HDP βρί­σκε­ται στη φυ­λα­κή, ήταν νο­μο­τε­λεια­κά βέ­βαιο ότι η ζημιά είχε γίνει. Συ­νει­δη­τή επι­λο­γή ήταν όμως. Δεν έχει νόημα να χύ­νου­με «κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα» για την Τουρ­κία, ούτε καν να συ­ζη­τή­σου­με στην Ελ­λά­δα το εν­δε­χό­με­νο να επι­χει­ρή­σου­με να προ­σεγ­γί­σου­με αυ­τούς τους Τούρ­κους πο­λί­τες των πα­ρα­λί­ων, καθώς ας μην ξε­χνού­με ότι υπο­στη­ρί­ζουν κυ­ρί­ως την αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση του κε­μα­λι­κού CHP, το Λαϊκό Ρε­που­μπλι­κα­νι­κό Κόμμα, το οποίο υπερ­θε­μά­τι­σε πρό­σφα­τα, κα­τη­γο­ρώ­ντας τον Ερ­ντο­γάν για εθνι­κή μειο­δο­σία επί της ου­σί­ας, επει­δή «χά­ρι­σε» νησιά του Αι­γαί­ου στην Ελ­λά­δα. Τώρα το πώς αυτός ο πλη­θυ­σμός θα αντι­δρά­σει εάν ο ηγέ­της της αντι­πο­λί­τευ­σης, Κεμάλ Κι­λιτσ­ντά­ρο­γλου βρε­θεί να κάνει παρέα στον Σε­λα­χα­τίν Ντε­μιρ­τάς του κουρ­δι­κού φι­λο­κουρ­δι­κού κόμ­μα­τος με κά­ποιο πρό­σχη­μα, δεν μπο­ρού­με να το γνω­ρί­ζου­με. Ήδη, σε εκ­κρε­μό­τη­τα βρί­σκε­ται μια έρευ­να που δια­τά­χθη­κε για επί­σκε­ψη του πρώ­του στην αε­ρο­πο­ρι­κή βάση του Μπα­λί­κε­σιρ, όπου τον υπο­δέ­χθη­καν με τι­μη­τι­κό άγημα, κάτι που υπο­τί­θε­ται σε προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο δι­καιού­ται μόνο ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας. Η λο­γι­κή λέει ότι το θέμα αυτό θα άνοι­γε εάν ο Ερ­ντο­γάν είχε χάσει το δη­μο­ψή­φι­σμα. Επει­δή όμως μι­λά­με για την Τουρ­κία, ένα κρά­τος που ολι­σθαί­νει με τα φρένα σπα­σμέ­να στον αυ­ταρ­χι­σμό, τον ολο­κλη­ρω­τι­σμό και τη δήθεν Δη­μο­κρα­τία, δεν θα πρέ­πει να απο­κλεί­ου­με τί­πο­τα. Ένα από τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά των με­σα­να­το­λι­κών κα­θε­στώ­των τις τε­λευ­ταί­ες τρεις-τέσ­σε­ρις δε­κα­ε­τί­ες, ήταν μια σχε­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα στη χώρα που εξα­σφά­λι­ζε ένας συν­δυα­σμός εσω­τε­ρι­κής κα­τα­πί­ε­σης και του κλα­σι­κού εξω­τε­ρι­κού εχθρού. Αυτή η στα­θε­ρό­τη­τα κάτω από το ισχυ­ρό χέρι του εκά­στο­τε δι­κτά­το­ρα που «εκλε­γό­ταν» με πο­σο­στά που ξε­περ­νού­σαν το 90% συ­νή­θως, επέ­τρε­πε σε όσους προ­σκυ­νού­σαν το κα­θε­στώς να ανα­πτύσ­σουν επι­κερ­δή ενί­ο­τε οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα ανε­νό­χλη­τοι. Κάτι θυ­μί­ζει η ση­με­ρι­νή Τουρ­κία με τις συ­νε­χείς βί­αιες κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις εται­ρι­κών κο­λοσ­σών αλλά και μι­κρο­τέ­ρου με­γέ­θους επι­χει­ρή­σεις και τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες στη φυ­λα­κή, με την κα­τη­γο­ρία των σχέ­σε­ων με τον Φε­του­λάχ Γκιου­λέν. Στην ουσία, η Τουρ­κία έχει ήδη με­τα­τρα­πεί σε μια χώρα με πολλά στοι­χεία π.χ. του Ιράκ επί επο­χής Σα­ντάμ Χου­σε­ΐν, με τον Ερ­ντο­γάν να θέλει να με­τα­τρα­πεί σε Χαφέζ Αλ Άσαντ (σ.σ. πα­τέ­ρας του Μπα­σάρ Αλ Άσαντ και ιστο­ρι­κός ηγέ­της της Συ­ρί­ας) και να στή­σει πα­ρό­μοιο κα­θε­στώς σαν και αυτό που κα­τη­γο­ρεί κάθε μέρα. Τι ση­μαί­νουν όλα αυτά για την Ελ­λά­δας; Τί­πο­τε και τα πάντα. Τί­πο­τε υπό την έν­νοια ότι δεν πρό­κει­ται να αλ­λά­ξει η πάγια πο­λι­τι­κή προ­κλή­σε­ων και ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού σε όλα τα μέ­τω­πα που αφο­ρούν στον Ελ­λη­νι­σμό, καθώς ποτέ δεν άλ­λα­ξε, παρά τις πε­ρι­στα­σια­κές τα­κτι­κής φύ­σε­ως «επι­θέ­σεις φι­λί­ας». Τώρα μά­λι­στα που μας είπε «γκια­ού­ρη­δες» και πα­ρι­στά­νο­ντας τον ήρωα ανέ­φε­ρε πως θα προ­τι­μού­σε να πε­θά­νει κατά το πρα­ξι­κό­πη­μα της 15ης Ιου­λί­ου από το να ζήσει σε ελ­λη­νι­κές πε­ριο­χές (πάλι καλά που δε χρη­σι­μο­ποί­η­σε και τον επι­θε­τι­κό προσ­διο­ρι­σμό «κα­τε­χό­με­νες»), σε συν­δυα­σμό με το αδύ­να­μο απο­τέ­λε­σμα, το μο­να­δι­κό που τον ενώ­νει με τις δυ­τι­κές πα­ρα­λια­κές πε­ριο­χές που τον απο­κή­ρυ­ξαν, είναι ο εθνι­κι­στι­κός πα­ρο­ξυ­σμός και το μίσος – όπως φαί­νε­ται – για την Ελ­λά­δα. Άρα, τα πράγ­μα­τα χει­ρό­τε­ρα θα μπο­ρού­σαν να εξε­λι­χθούν, κα­λύ­τε­ρα όχι. Ο τουρ­κι­κός λαός φαί­νε­ται πως έχει κάνει τις επι­λο­γές του και είτε το πε­ρί­που 50% το οποίο στή­ρι­ξε τον Ερ­ντο­γάν, είτε το άλλο μισό που τον εχθρεύ­ε­ται αλλά αντι­με­τω­πί­ζει ακόμα πιο επι­θε­τι­κά την Ελ­λά­δα και την Κύπρο, θα έχει πολ­λές ευ­και­ρί­ες προ­σε­χώς για να ασκή­σει πίεση στους ισλα­μι­στές υπερ­θε­μα­τί­ζο­ντας στα θέ­μα­τα του Αι­γαί­ου και της Κύ­πρου. Θε­ω­ρη­τι­κά, η κα­τά­στα­ση αυτή ευ­νο­εί τις συμ­μα­χί­ες για την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά. Το με­γά­λο ζη­τού­με­νο όμως πα­ρα­μέ­νει ο τρό­πος υπο­δο­χής των εξε­λί­ξε­ων από την πλευ­ρά των δυ­τι­κών συμ­μά­χων της Ελ­λά­δας, είτε η συ­ζή­τη­ση αφορά στο ΝΑΤΟ είτε στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Σε ανάρ­τη­ση τις προη­γού­με­νες μέρες κά­να­με λόγο για εν­δεί­ξεις ότι το κα­τε­στη­μέ­νο εξω­τε­ρι­κής και αμυ­ντι­κής πο­λι­τι­κής της Ουά­σιγ­κτον προ­βλη­μα­τί­ζε­ται για τον θα πρέ­πει να επι­στρέ­ψει στην «παλιά καλή συ­ντα­γή», αυτή που βά­σι­ζε ολό­κλη­ρη τη στρα­τη­γι­κή των ΗΠΑ στο «ιδε­ο­λό­γη­μα» της «ανα­ντι­κα­τά­στα­της Τουρ­κί­ας». Κι αυτό ακόμα και μετά την κα­τάρ­ρευ­ση της ΕΣΣΔ και το τέλος του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου, μια πε­ρί­ο­δος όπου τα 1.700 χι­λιό­με­τρα κοινά σύ­νο­ρα της Τουρ­κί­ας (άρα και ΝΑΤΟ) με την «αυ­το­κρα­το­ρία του κακού», ήταν υπε­ραρ­κε­τό επι­χεί­ρη­μα για να δι­καιο­λο­γή­σει «με­ρο­λη­πτι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές» απέ­να­ντι στη Τουρ­κία. Θα επι­κρα­τή­σουν και σή­με­ρα τέ­τοιες από­ψεις με το σαθρό επι­χεί­ρη­μα της ορι­στι­κής απο­μά­κρυν­σης της Άγκυ­ρας από την αγκα­λιά της Μό­σχας, ή θα αντι­λη­φθεί επι­τέ­λους η Ουά­σιγ­κτον ότι οι επο­χές του «πι­στού Τούρ­κου συμ­μά­χου» πα­ρήλ­θε ανε­πι­στρε­πτί, ενώ στην προ­σπά­θεια να τη­ρη­θούν ευαί­σθη­τες ισορ­ρο­πί­ες με τη Μόσχα, ίσως υπάρ­ξουν επι­κίν­δυ­νες διαρ­ρο­ές (…) κα­θό­σον η Τουρ­κία θα συ­νε­χί­σει να πα­ρι­στά­νει το μέλος του ΝΑΤΟ; Εάν μά­λι­στα, όπως πολ­λοί ανα­λυ­τές ανα­μέ­νουν, ανοί­ξει προ­σε­χώς και θέμα πυ­ρη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος της Τουρ­κί­ας με στρα­τιω­τι­κές δια­στά­σεις, καλό θα ήταν στην Ουά­σιγ­κτον να ασχο­λη­θούν οι αρ­μό­διοι, ως υπό­θε­ση ερ­γα­σί­ας του­λά­χι­στον, με τις δια­φο­ρές του Ερ­ντο­γάν με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, κι εάν υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο να κά­νουν στη Δύση τα «στρα­βά μάτια»… Όπως άλ­λω­στε χλια­ρές και κα­τα­φα­νώς ανε­παρ­κείς και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές είναι οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες για τους φυ­λα­κι­σμέ­νους δη­μο­σιο­γρά­φους και κα­θέ­ναν που αντι­δρά στον ισλα­μι­στι­κό πο­λι­τι­κό τυ­φώ­να. Τώρα ο Ερ­ντο­γάν, σε μια προ­σπά­θεια να θε­σμο­ποι­ή­σει κρα­τι­κή τρο­μο­κρα­τία, δεί­χνει απο­φα­σι­σμέ­νος να επα­να­φέ­ρει και τη θα­να­τι­κή ποινή, ένα τρο­μα­κτι­κό όπλο όταν η Δι­καιο­σύ­νη είναι… σε ει­σα­γω­γι­κά, απο­λύ­τως ελεγ­χό­με­νη. Πολλά θα κρι­θούν τους επό­με­νους μήνες για όλους. Οι «νέες στα­θε­ρές» του πε­ρι­φε­ρεια­κού συ­στή­μα­τος ασφα­λεί­ας είναι υπό δια­μόρ­φω­ση και το δη­μο­ψή­φι­σμα στην Τουρ­κία είναι βέ­βαιο ότι θα παί­ξει κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο στις εξε­λί­ξεις που θα ακο­λου­θή­σουν. Share this:

mignatiou.com-Του ΜΙ­ΧΑΗΛ ΒΑ­ΣΙ­ΛΕΙΟΥ