«Αλωση» του κλάδου της εστίασης στη Ρόδο από μεγάλες αλυσίδες»!

Για «άλωση» του κλάδου της εστί­α­σης από μεγάλες αλυ­σί­δες που βρήκαν πρό­σφορο έδαφος στον καιρό της παν­δη­μίας κατά την οποία η τοπική οικο­νο­μία λαβώ­θηκε σοβαρά, κάνουν λόγο οι ενα­πο­μεί­να­ντες ντόπιοι επαγ­γελ­μα­τίες του κλάδου στη Ρόδο.

Ηδη από το πρώτο lock down, πολλοί ήταν εκείνοι που δεν μπό­ρε­σαν να αντι­με­τω­πί­σουν το ισχυρό σοκ το οποίο ήρθε σε συνέ­χεια της 10ετούς οικο­νο­μι­κής κρίσης.

Ετσι στα δύο και πλέον χρόνια της παν­δη­μίας «ξεφυ­τρώ­νουν» στη Ρόδο υπο­κα­τα­στή­ματα αλυ­σί­δων καφέ και ταχυ­φα­γείων που πλέον επε­κτεί­νο­νται και εκτός πόλεως με ταχύ­τα­τους ρυθμούς, προ­κα­λώ­ντας έντονο προ­βλη­μα­τι­σμό.

Οι ενα­πο­μεί­να­ντες ντόπιοι ιδιο­κτή­τες πλέον εκτός των οικο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των που προ­κά­λεσε η παν­δη­μία έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν κι έναν άνευ προη­γου­μέ­νου αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό, ενώ και το τοπικό εργα­τικό δυνα­μικό του κλάδου βλέπει τις θέσεις εργα­σίας να λιγο­στεύ­ουν και την απα­σχό­ληση να δοκι­μά­ζε­ται σκληρά.

Στη Ρόδο πλέον έχουν ανοίξει δεκάδες υπο­κα­τα­στή­ματα αλυ­σί­δων καφέ και ταχυ­φα­γείων κυρίως self service, σε οική­ματα που μέχρι πρό­τι­νος στε­γά­ζο­νταν ντόπιες -και σε πολλές περι­πτώ­σεις οικο­γε­νεια­κές επιχειρήσεις- στην πλειο­νό­τητά τους εστί­α­σης που οι ιδιο­κτή­τες τους ανα­γκά­στη­καν να βάλουν λουκέτο μη μπο­ρώ­ντας να αντε­πε­ξέλ­θουν στα συσ­σω­ρευ­μένα έξοδα.

Ο προ­βλη­μα­τι­σμός πλέον αφορά στον αριθμό των ντόπιων επι­χει­ρή­σεων που θα αντέ­ξουν στον αντα­γω­νι­σμό ο οποίος εξε­λίσ­σε­ται σε αγώνα μέχρι «τελικής πτώσεως»… Και στο τέλος κερ­δί­ζει ο ισχυ­ρό­τε­ρος, αφού το θαυ­μα­στό παρά­δειγμα της νίκης του Δαυίδ ενα­ντίον του Γολιάθ είναι η εξαί­ρεση και όχι ο κανόνας.

Οι ενα­πο­μεί­να­ντες εστιά­το­ρες δίνουν μάχη να κρα­τή­σουν όρθιες τις επι­χει­ρή­σεις τους, που αριθ­μούν πολλά χρόνια λει­τουρ­γίας και μάλιστα με παρα­δο­σια­κούς πιστούς πελάτες, πέρα από τους επι­σκέ­πτες της καλο­και­ρι­νής περιό­δου.

Οι επαγ­γελ­μα­τίες του κλάδου κάνουν λόγο για «επέλαση» των αλυ­σί­δων στο νησί που μακρο­πρό­θε­σμα θα έχει σοβαρό αντί­κτυπο στην τοπική οικο­νο­μία.

«Κλεί­νουν παρα­δο­σιακά ροδί­τικα μαγαζιά και στη θέση τους ανοί­γουν υπο­κα­τα­στή­ματα μεγάλων αλυ­σί­δων. Δύο χρόνια τώρα είμαστε μάρ­τυ­ρες αυτής της κατά­στα­σης και ακόμα δεν ξέρουμε πού θα φτάσει. Ακόμα και τώρα στο παρά πέντε της σεζόν, υπάρ­χουν συνά­δελ­φοι που δεν μπορούν να κρα­τη­θούν άλλο», λέει στη «δ» πρώην ιδιο­κτή­της κατα­στή­μα­τος εστί­α­σης που πλέον εργά­ζε­ται ως υπάλ­λη­λος σε συνά­δελφό του και επι­θυ­μεί να δια­τη­ρή­σει την ανω­νυ­μία του.

«Εγώ έκλεισα οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση γιατί δεν μπο­ρούσα να τα βγάλω άλλο πέρα. Συσ­σω­ρεύ­θη­καν πολλά. Αυτό το μαγαζί συντη­ρούσε την οικο­γέ­νειά μου, εμένα τη γυναίκα μου και τα δυο μας παιδιά. Τώρα δουλεύω εγώ και το ένα από τα παιδιά μου. Ηταν δύσκολη απόφαση, αλλά δεν μπο­ρούσα να κάνω δια­φο­ρε­τικά», λέει στη «δ» ο συμπο­λί­της μας και συμπλη­ρώ­νει ότι περι­μέ­νει να συμπλη­ρώ­σει ένσημα για να βγει στη σύνταξη.

«Σήμερα είμαι υπάλ­λη­λος στην επι­χεί­ρηση συνα­δέλ­φου μου, που με εμπι­στεύ­τηκε λόγω της εμπει­ρίας μου και της καλής μαρ­τυ­ρίας που είχα ως εστιά­το­ρας. Ετσι έχει η κατά­σταση σήμερα στη Ρόδο, τα χρήματα φεύγουν από το νησί και κατα­λή­γουν στην Αθήνα. Σε λίγο οι Ροδίτες από επι­χει­ρη­μα­τίες και κατα­στη­μα­τάρ­χες θα γίνουμε υπάλ­λη­λοι των μεγάλων αλυ­σί­δων, αλλά δεν είναι μόνο αυτό το πρό­βλημα. Το πρό­βλημα είναι ότι χρόνο με τον χρόνο θα βλέ­πουμε στη Ρόδο στρα­τιές εργα­ζο­μέ­νων των 400 και 500 ευρώ και οι μεγα­λύ­τε­ρης ηλικίας άνεργοι θα πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται. Σε αυτή τη μοίρα θα ήμουν κι εγώ αν δεν με προ­σε­λάμ­βανε ο συνά­δελ­φός μου ο οποίος ακόμα αντέχει», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Ο αντα­γω­νι­σμός όμως είναι εξίσου ισχυρός και για τις καφε­τέ­ριες που χάνουν συνεχώς έδαφος έναντι των υπο­κα­τα­στη­μά­των αλυ­σί­δων, που πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται στη Ρόδο και που δεν απα­σχο­λούν σερ­βι­τό­ρους.

Η παρα­δο­σιακή καφε­τέ­ρια απα­σχο­λεί σερ­βι­τό­ρους με του­λά­χι­στον δύο βάρδιες και άρα περισ­σό­τερα λει­τουρ­γικά έξοδα που επι­βα­ρύ­νουν τους ιδιο­κτή­τες. Ο χαμηλός μισθός στις αλυ­σί­δες καφέ και τα ταχυ­φα­γεία σε συν­δυα­σμό με τον χαμηλό μέσο όρο ηλικίας των απα­σχο­λου­μέ­νων δημιουρ­γούν νέα δεδο­μένα στην αγορά της Ρόδου.

«Πρό­κει­ται για μια εξέλιξη που δεν μπο­ρούμε να εμπο­δί­σουμε δυστυ­χώς. Τις πραγ­μα­τι­κές δια­στά­σεις του προ­βλή­μα­τος θα τις δούμε όταν περάσει η παν­δη­μία και γίνει απο­τί­μηση της λαί­λα­πας.

Την ίδια ώρα που οι ντόπιοι ιδιο­κτή­τες, πασχί­ζουν να κρα­τη­θούν όρθιοι από τις απόρ­ροιες της παν­δη­μίας, παρα­κο­λου­θούν την φυσιο­γνω­μία της τοπικής αγοράς να αλλάζει χωρίς να έχουν πολλά περι­θώ­ρια αντί­δρα­σης.

Η αλλαγή αντι­κει­μέ­νου παρα­δο­σια­κών κατα­στη­μά­των της Ρόδου είναι πλέον γεγονός με έμφαση στον καφέ και στο φαγητό «στο πόδι» όπου το κέρδος είναι πιο εύκολο.

Τα χρυ­σο­χο­εία, τα ακριβά εστια­τό­ρια, τα γου­να­ρά­δικα, τα κατα­στή­ματα με ποιο­τικά είδη ένδυσης και υπό­δη­σης, γίνο­νται όλο και λιγό­τερα και τη θέση τους παίρ­νουν ταχυ­φα­γεία.

Το τυλιχτό σου­βλάκι, το σάντουιτς, η τυρό­πιτα και το παγωτό είναι τα πλέον ευπώ­λητα είδη γι’ αυτό και κάθε χρόνο όλο και περισ­σό­τε­ροι ιδιο­κτή­τες παίρ­νουν την απόφαση να αλλά­ξουν χρήση στα κατα­στή­ματά τους για να τα κρα­τή­σουν όρθια ακόμα κι αν υπο­λο­γί­ζουν μόνο στον τζίρο και όχι στην απο­τα­μί­ευση…

Οι καλά γνω­ρί­ζο­ντες επι­ση­μαί­νουν πως οι επι­πτώ­σεις των όσων βιώ­νουμε σήμερα θα είναι μακρο­χρό­νιες και θα αλλοιώ­σουν την εικόνα της παρα­δο­σια­κής αγοράς όπως τη γνω­ρί­ζαμε μέχρι πρό­τι­νος…