Επαναλαμβάνεται δίκη για υπόθεση υπεξαίρεσης σε επιχείρηση εστίασης στη Ρόδο

Η υπόθεση που είχε προ­κα­λέ­σει αίσθηση για τα ποσά, το εύρος των καταγ­γε­λιών και τον τρόπο που περι­γρά­φηκε η δια­χεί­ριση των χρη­μά­των, αλλάζει πλέον δικο­νο­μική ρότα. Η δίκη δεν πηγαί­νει σε δεύτερο βαθμό ως έφεση. Επα­να­λαμ­βά­νε­ται από την αρχή, μετά από αίτηση ακύ­ρω­σης της προη­γού­με­νης από­φα­σης που είχε εκδοθεί ερήμην.

Αυτό σημαί­νει ότι η ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών που είχε επι­βλη­θεί δεν ισχύει σήμερα και η υπόθεση θα κριθεί εκ νέου στη δικά­σιμο της 3ης Φεβρουα­ρίου 2026.

Στην προη­γού­μενη δια­δι­κα­σία, το δικα­στή­ριο είχε προ­χω­ρή­σει σε δίκη με τον κατη­γο­ρού­μενο απόντα, ωσεί παρόντα, και είχε επι­βά­λει ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών για υπε­ξαί­ρεση ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας, με αναφορά ότι τα χρήματα είχαν εμπι­στευ­θεί σε αυτόν λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου και διευ­θυ­ντή της επι­χεί­ρη­σης και με περι­γραφή χρήσης τεχνα­σμά­των.

Η εται­ρεία δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στη Ρόδο από το 1992 στον τομέα της εστί­α­σης, λει­τουρ­γώ­ντας εστια­τό­ρια. Στο πλαίσιο ανα­διάρ­θρω­σης, την του­ρι­στική περίοδο του 2017, τα 2 από τα 3 εστια­τό­ρια μετα­βι­βά­στη­καν σε ομορ­ρύθ­μους εταί­ρους και απο­φα­σί­στηκε να λει­τουρ­γή­σει υπό την εται­ρική επω­νυ­μία το μεγα­λύ­τερο εστια­τό­ριο. Πρό­κει­ται για κατά­στημα με δυνα­τό­τητα σίτισης 250 ατόμων, με 30 εργα­ζο­μέ­νους και κύκλο εργα­σιών που κατά τους θερι­νούς μήνες προ­σεγ­γί­ζει τα 5.000 έως 10.000 ευρώ ημε­ρη­σίως.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, κάτοι­κος Αθηνών, ανέλαβε τη λει­τουρ­γική και οικο­νο­μική δια­χεί­ριση. Υπε­γράφη τον Απρίλιο του 2017 σύμβαση παροχής ανε­ξάρ­τη­των υπη­ρε­σιών, με υπο­χρέ­ωση να δια­χει­ρί­ζε­ται οργα­νω­τικά και οικο­νο­μικά ζητή­ματα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων εισπρά­ξεων και πλη­ρω­μών, και να απο­δί­δει λογο­δο­σία. Σε μια επι­χεί­ρηση τέτοιας έντασης, η θέση του δια­χει­ρι­στή είναι θέση από­λυ­της εμπι­στο­σύ­νης, γιατί δεν αφορά μόνο απο­φά­σεις λει­τουρ­γίας, αφορά πρό­σβαση στο ταμείο, πρό­σβαση σε πλη­ρω­μές, πρό­σβαση σε συναλ­λα­γές που συχνά εκτε­λού­νται υπό πίεση χρόνου.

Τα στοι­χεία που είχαν τεθεί στη βάση της προη­γού­με­νης δια­δι­κα­σίας περι­γρά­φουν ότι μετά τη λήξη της του­ρι­στι­κής περιό­δου ζητή­θηκε να κλείσει η επι­χεί­ρηση, να παρα­δο­θούν τα ταμεία και να γίνει λογο­δο­σία. Κατα­γρά­φε­ται μια αλλη­λου­χία ανα­βο­λών και στη συνέ­χεια απο­χώ­ρηση του κατη­γο­ρού­με­νου για την Αθήνα, με ανα­φο­ρές σε δικαιο­λο­γίες που μετα­βλή­θη­καν στην πορεία και με τελική παρα­δοχή, κατά την εκδοχή που απο­τυ­πώ­θηκε, ότι υπήρχε ταμειακό έλλειμμα που προ­σπα­θούσε να καλύψει.

Ο οικο­νο­μι­κός έλεγχος που ακο­λού­θησε φέρεται να κατέ­ληξε ότι, με χρήση δια­φο­ρε­τι­κών μεθόδων, δημιουρ­γή­θηκε συνο­λική ζημία που απο­τυ­πώ­θηκε ως 153.059,67 ευρώ. Στο ποσό αυτό εντάσ­σο­νται επι­μέ­ρους κατη­γο­ρίες κινή­σεων.

Η πρώτη κατη­γο­ρία αφορά ανα­λή­ψεις μετρη­τών από τα ταμεία, με σκοπό την κατά­θεση σε τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό της εται­ρείας, οι οποίες δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν. Στο χρονικό διά­στημα από 26 Μαΐου 2017 έως 16 Οκτω­βρίου 2017 περι­γρά­φο­νται 23 περι­στά­σεις, με συνο­λικό ποσό που απο­τυ­πώ­θηκε ως 96.040 ευρώ.

Η δεύτερη κατη­γο­ρία αφορά χρήματα που φέρο­νται να ελή­φθη­σαν από τα ταμεία για πλη­ρω­μές σε προ­μη­θευ­τές, με μηχα­νι­σμό που στη­ρί­χθηκε σε εκτυ­πώ­σεις e-banking όπου εμφα­νι­ζό­ταν εντολή μετα­φο­ράς, αλλά με ένδειξη ότι η συναλ­λαγή θα εκτε­λε­στεί σε μελ­λο­ντική ημε­ρο­μη­νία. Με αυτόν τον τρόπο, κατά την καταγ­γελ­λό­μενη εκδοχή, δημιουρ­γού­νταν εικόνα πλη­ρω­μής ενώ η μετα­φορά δεν εκτε­λού­νταν. Το σχετικό ποσό απο­τυ­πώ­νε­ται ως 29.125,67 ευρώ.

Η τρίτη κατη­γο­ρία αφορά ποσά για οφειλές προς Δ.Ο.Υ και ΙΚΑ, που συνο­λικά απο­τυ­πώ­νο­νται ως 18.894 ευρώ.

Υπάρχει επίσης αναφορά για μετα­φορά 9.000 ευρώ σε λογα­ρια­σμούς της συντρό­φου του κατη­γο­ρού­με­νου.

Στην καρδιά της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται η λεπτο­μέ­ρεια ενός φαι­νο­με­νικά τεχνι­κού σημείου, που όμως μπορεί να έχει τερά­στια πρα­κτική σημασία. Η ένδειξη σε μελ­λο­ντική ημε­ρο­μη­νία σε τρα­πε­ζικό παρα­στα­τικό, εφόσον πράγ­ματι παρου­σια­ζό­ταν ως από­δειξη ολο­κλη­ρω­μέ­νης πλη­ρω­μής, μετα­τρέ­πε­ται σε κρίσιμο σημείο αξιο­λό­γη­σης. Διότι άλλο είναι η ύπαρξη μιας εντολής και άλλο η εκτέ­λεσή της. Η νέα δίκη θα κληθεί να κρίνει όχι μόνο τι έδει­χναν τα έγγραφα, αλλά και τι πραγ­μα­τικά συνέβη με τα χρήματα.

Στην προη­γού­μενη δια­δι­κα­σία, ως συνή­γο­ρος υπο­στή­ρι­ξης της κατη­γο­ρίας παρέστη ο Δήμος Μου­τά­φης.