Η στέγαση ως ανθρώπινο δικαίωμα

Η στέγη δεν είναι πο­λυ­τέ­λεια. Είναι το θε­μέ­λιο της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής, της αξιο­πρέ­πειας και της ασφά­λειας του αν­θρώ­που.

Σε μια εποχή όπου το κό­στος ζωής αυ­ξά­νε­ται και οι ανι­σό­τη­τες διευ­ρύ­νο­νται, το δι­καί­ω­μα στη στέ­γα­ση πρέ­πει να ανα­δει­χθεί σε κο­ρυ­φαία πο­λι­τι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα – όχι ως πα­ρο­χή, αλλά ως υπο­χρέ­ω­ση μιας κοι­νω­νί­ας που δεν θέλει να αφή­σει κα­νέ­ναν πίσω.

Η Ρόδος τα τε­λευ­ταία χρό­νια βιώ­νει με­γά­λες πιέ­σεις στην αγορά ακι­νή­των.

Η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, αν και ευ­λο­γία για τον τόπο, έχει δη­μιουρ­γή­σει συν­θή­κες που δυ­σκο­λεύ­ουν όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρους συ­μπο­λί­τες να εξα­σφα­λί­σουν προ­σι­τή κα­τοι­κία.

Οι νέοι, οι οι­κο­γέ­νειες με­σαί­ων και χα­μη­λών ει­σο­δη­μά­των, οι επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νοι, οι ηλι­κιω­μέ­νοι — όλοι ανα­ζη­τούν πλέον μια βιώ­σι­μη λύση που δεν θα εξαρ­τά­ται από την τύχη ή τις συ­γκυ­ρί­ες.

Το Πα­ρά­δειγ­μα του Προ­γράμ­μα­τος Στέ­γα­ση & Ερ­γα­σία

Η Ρόδος μπο­ρεί να γίνει πα­ρά­δειγ­μα κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής

Αυτή η ανά­γκη δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί με απο­σπα­σμα­τι­κά μέτρα.

Απαι­τεί μα­κρο­πρό­θε­σμο σχε­δια­σμό και το­πι­κές πο­λι­τι­κές κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας, όπου ο Δήμος και οι κοι­νω­νι­κοί του φο­ρείς λει­τουρ­γούν ως πραγ­μα­τι­κοί εγ­γυ­η­τές κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας.

Το πα­ρά­δειγ­μα του προ­γράμ­μα­τος «Στέ­γα­ση και Ερ­γα­σία για Αστέ­γους», που υλο­ποιεί­ται από τον Ανα­πτυ­ξια­κό Ορ­γα­νι­σμό του Δήμου Ρόδου “ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΣ 2047 Α.Ε.” σε στενή συ­νερ­γα­σία με τη Διεύ­θυν­ση Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας, απέ­δει­ξε έμπρα­κτα ότι ακόμη και σε ένα νησί με τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της Ρόδου μπο­ρούν να υπάρ­ξουν ολο­κλη­ρω­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις που δί­νουν πραγ­μα­τι­κές λύ­σεις.

Πάνω από εκατό συ­μπο­λί­τες μας συμ­με­τέ­χουν ως ωφε­λού­με­νοι, σα­ρά­ντα­νοι­κο­κυ­ριά απο­κτούν στέγη, ερ­γα­σία και κυ­ρί­ως ξα­να­βρί­σκουν προ­ο­πτι­κή.

Αυτό όμως δεν θα ήταν εφι­κτό χωρίς την πο­λύ­τι­μη συμ­βο­λή των αν­θρώ­πων των κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών του Δήμου Ρόδου – των λει­τουρ­γών πρό­νοιας, των κοι­νω­νι­κών λει­τουρ­γών, των ψυ­χο­λό­γων, των στε­λε­χών και των υπαλ­λή­λων που βρί­σκο­νται κα­θη­με­ρι­νά στην πρώτη γραμ­μή.

Η δική τους προ­σπά­θεια, η δια­κρι­τι­κό­τη­τα και η ευαι­σθη­σία τους είναι ο λόγος που τέ­τοια προ­γράμ­μα­τα απο­κτούν ουσία και συ­νέ­χεια. Είναι εκεί­νοι που κρα­τούν ζω­ντα­νό τον κοι­νω­νι­κό ιστό και μας επι­τρέ­πουν να σχε­διά­ζου­με το επό­με­νο βήμα.

Το ζη­τού­με­νο πλέον είναι η μο­νι­μό­τη­τα αυτής της πο­λι­τι­κής.

Η δη­μιουρ­γία ενός στα­θε­ρού πλαι­σί­ου κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας, με αξιο­ποί­η­ση και ενερ­γεια­κή ανα­βάθ­μι­ση δη­μο­τι­κών εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων κτη­ρί­ων προς όφε­λος των πιο αδύ­να­μων συ­μπο­λι­τών μας. Από τους πιο ευά­λω­τους οι­κο­νο­μι­κά μέχρι νέα ζευ­γά­ρια που θέ­λουν να ξε­κι­νή­σουν την ζωή τους και χρειά­ζο­νται στή­ρι­ξη.

Χρειά­ζε­ται να συν­δε­θεί η κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή με την απα­σχό­λη­ση και την εκ­παί­δευ­ση, ώστε να δίνει ευ­και­ρί­ες και όχι απλώς επι­δό­μα­τα.

Και κυ­ρί­ως, χρειά­ζε­ται μια νέα κουλ­τού­ρα συμ­με­το­χής, όπου ο κα­θέ­νας θα αι­σθά­νε­ται ότι ανή­κει σε μια κοι­νό­τη­τα που νοιά­ζε­ται.

Η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή δεν είναι αφη­ρη­μέ­νη έν­νοια· είναι πράξη.

Είναι η φρο­ντί­δα για τον συ­νάν­θρω­πο, η αξιο­πρέ­πεια στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, η δι­καιο­σύ­νη στην πρό­σβα­ση στα βα­σι­κά αγαθά.

Αν κάτι μπο­ρεί να κάνει τη Ρόδο πα­ρά­δειγ­μα για όλη τη χώρα, είναι ακρι­βώς αυτό:

να δεί­ξει πως η ανά­πτυ­ξη απο­κτά αξία μόνο όταν αγκα­λιά­ζει όλους.

 

Βάιος Κα­λο­πή­τας

Μη­χα­νι­κός Πε­ρι­βάλ­λο­ντος MSc

Προ­έ­δρος Ανα­πτυ­ξια­κού Ορ­γα­νι­σμού Δήμου Ρόδου

ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΣ 2047