Λαϊκή Δεξιά η Κοινωνική Δεξιά

Σ’ ένα πο­λι­τι­κό προ­βλη­μα­τι­σμό της ση­με­ρι­νής επο­χής στην Ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία σχε­τι­κά με τον προσ­διο­ρι­σμό του όρου «Λαϊκή Δεξιά η Κοι­νω­νι­κή Δεξιά» και  ως στέ­λε­χος  του κόμ­μα­τος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας μπρο­στά στην ιδε­ο­λο­γι­κή αυτή προ­βλη­μα­τι­κή ανα­φέ­ρο­μαι με λίγες και απλές λέ­ξεις  στη κοι­νω­νία ως προς τον προσ­διο­ρι­σμό του πα­ρα­πά­νω όρου. Η κι­νη­τι­κό­τη­τα αυτή στον προσ­διο­ρι­σμό του όρου πρω­τί­στως «δεξιά»  και δευ­τε­ρευό­ντως «λαϊκή η κοι­νω­νι­κή» δεξιά έχει να κάνει με την άντλη­ση πο­λι­τι­κών ωφε­λη­μά­των από τα μικρά κόμ­μα­τα στα δεξιά της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας τα οποία προ­σπα­θούν με τρόπο ευ­και­ρια­κό να ικα­νο­ποι­ή­σουν τις απαι­τή­σεις του σύγ­χρο­νου μέσου Ελ­λη­να και να αδρά­ξουν πο­λι­τι­κά κομ­μα­τι­κά οφέλη.

Βλέ­που­με μά­λι­στα και πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα τα οποία πλή­γω­σαν το κόμμα της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας πα­λαιό­τε­ρα να επα­νέρ­χο­νται με τον ίδιο τρόπο και να πλη­γώ­νουν το κόμμα μας. Βλέ­που­με ονό­μα­τα πα­ρα­δο­σια­κά συν­δε­δε­μέ­να με το ιδε­ο­λο­γι­κό υπό­βα­θρο του κόμ­μα­τος να θέ­τουν ζη­τή­μα­τα ιδε­ο­λο­γι­κά.

Αντί να θέ­τουν στα θε­σμι­κά όρ­γα­να ζη­τή­μα­τα έκ­φρα­σης του πο­λι­τι­κού στίγ­μα­τος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας με ομι­λί­ες και συ­νε­ντεύ­ξεις δη­μιουρ­γούν την εσω­στρέ­φεια στον χώρο.

Όλοι έχου­με δι­καί­ω­μα στον πο­λι­τι­κό αυ­το­προσ­διο­ρι­σμό μας και πα­ρα­πέ­ρα και του κόμ­μα­τος μας.  Η έν­νοια για κάθε στέ­λε­χος και φίλο του όρου «δεξιά» δεν ση­μαί­νει τί­πο­τα άλλο από τον εθνο­κε­ντρι­σμό , τον νόμο, την τάξη, την πα­ρά­δο­ση και την ελεύ­θε­ρη κοι­νω­νι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη του ατό­μου. Η Ευ­ρώ­πη των Λαών και όχι των αριθ­μών πρέ­πει να απο­τε­λεί τον στόχο μας.

Ο όρος λαϊκή ή κοι­νω­νι­κή δεξιά επί της ου­σί­ας δεν υπάρ­χει στον χώρο μας .Είναι ταυ­τό­ση­μος με τον όρο της «Δεξιά». Η ανα­γκαιό­τη­τα για την πα­ρου­σία του Κρά­τους σε οι­κο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες  που θε­ω­ρού­νται απα­ραί­τη­τες κοι­νω­νι­κά και εθνι­κά δεν ση­μαί­νει αλ­λοί­ω­ση ιδε­ο­λο­γι­κή.

Η μάχη των ιδεών και όχι των κα­ρε­κλών να γίνει με όρους δη­μο­κρα­τί­ας και όχι με όρους προ­σω­πι­κής φι­λο­δο­ξί­ας που θέ­λουν κά­ποιοι για να υπάρ­χουν γιατί κά­ποιοι τους επέ­βα­λαν.

Πρέ­πει όλοι να κα­τα­λά­βου­με ότι οι οι­κο­νο­μι­κοί πα­ρά­γο­ντες δεν μπο­ρούν να επι­βάλ­λουν κα­νό­νες στην πο­λι­τι­κή ζωή του τόπου. Εμείς οι απλοί πο­λί­τες με την ιδε­ο­λο­γία μας και τα πι­στεύω μας πρέ­πει να επι­βάλ­λου­με κα­νό­νες σ’ αυ­τούς. Ας σκε­φθού­με λοι­πόν και ας ανα­λο­γι­σθού­με ότι όλοι αυτοί οι διά­σπαρ­τοι που ανε­φύ­η­σαν και όσοι θέ­λουν να εκ­φρά­σουν κά­ποια δια­φο­ρε­τι­κή ιδε­ο­λο­γία από τον κάθε νε­ο­δη­μο­κρά­τη εκ­φρά­ζουν την ικα­νο­ποί­η­ση τους σε προ­σω­πι­κές φι­λο­δο­ξί­ες ή ότι εξυ­πη­ρε­τούν  συμ­φέ­ρο­ντα.

Οφεί­λου­με ν’ ανα­δεί­ξου­με αυτή την πρα­κτι­κή και λο­γι­κή αν­θρώ­πων που τε­λι­κά πι­στεύ­ο­ντας ότι κά­νουν καλό στον τόπο τον έβλα­ψαν και το τί­μη­μα  το πλη­ρώ­νει ο απλός πο­λί­της. Ας μην εν­δώ­σου­με στις ερι­νύ­ες γύρω και ας προ­βλη­μα­τι­σθού­με για την πο­λι­τι­κή μας ταυ­τό­τη­τα.