Λαϊκή Δεξιά η Κοινωνική Δεξιά

Σ’ ένα πολι­τικό προ­βλη­μα­τι­σμό της σημε­ρι­νής εποχής στην Ελλη­νική κοι­νω­νία σχετικά με τον προσ­διο­ρι­σμό του όρου «Λαϊκή Δεξιά η Κοι­νω­νική Δεξιά» και  ως στέ­λε­χος  του κόμ­μα­τος της Νέας Δημο­κρα­τίας μπροστά στην ιδε­ο­λο­γική αυτή προ­βλη­μα­τική ανα­φέ­ρο­μαι με λίγες και απλές λέξεις  στη κοι­νω­νία ως προς τον προσ­διο­ρι­σμό του παρα­πάνω όρου. Η κινη­τι­κό­τητα αυτή στον προσ­διο­ρι­σμό του όρου πρω­τί­στως «δεξιά»  και δευ­τε­ρευό­ντως «λαϊκή η κοι­νω­νική» δεξιά έχει να κάνει με την άντληση πολι­τι­κών ωφε­λη­μά­των από τα μικρά κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημο­κρα­τίας τα οποία προ­σπα­θούν με τρόπο ευκαι­ριακό να ικα­νο­ποι­ή­σουν τις απαι­τή­σεις του σύγ­χρο­νου μέσου Ελληνα και να αδρά­ξουν πολι­τικά κομ­μα­τικά οφέλη.

Βλέ­πουμε μάλιστα και πολι­τικά πρόσωπα τα οποία πλή­γω­σαν το κόμμα της Νέας Δημο­κρα­τίας παλαιό­τερα να επα­νέρ­χο­νται με τον ίδιο τρόπο και να πλη­γώ­νουν το κόμμα μας. Βλέ­πουμε ονόματα παρα­δο­σιακά συν­δε­δε­μένα με το ιδε­ο­λο­γικό υπό­βα­θρο του κόμ­μα­τος να θέτουν ζητή­ματα ιδε­ο­λο­γικά.

Αντί να θέτουν στα θεσμικά όργανα ζητή­ματα έκφρα­σης του πολι­τι­κού στίγ­μα­τος της Νέας Δημο­κρα­τίας με ομιλίες και συνε­ντεύ­ξεις δημιουρ­γούν την εσω­στρέ­φεια στον χώρο.

Όλοι έχουμε δικαί­ωμα στον πολι­τικό αυτο­προσ­διο­ρι­σμό μας και παρα­πέρα και του κόμ­μα­τος μας.  Η έννοια για κάθε στέ­λε­χος και φίλο του όρου «δεξιά» δεν σημαί­νει τίποτα άλλο από τον εθνο­κε­ντρι­σμό , τον νόμο, την τάξη, την παρά­δοση και την ελεύ­θερη κοι­νω­νική και οικο­νο­μική ανά­πτυξη του ατόμου. Η Ευρώπη των Λαών και όχι των αριθμών πρέπει να απο­τε­λεί τον στόχο μας.

Ο όρος λαϊκή ή κοι­νω­νική δεξιά επί της ουσίας δεν υπάρχει στον χώρο μας .Είναι ταυ­τό­ση­μος με τον όρο της «Δεξιά». Η ανα­γκαιό­τητα για την παρου­σία του Κράτους σε οικο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες  που θεω­ρού­νται απα­ραί­τη­τες κοι­νω­νικά και εθνικά δεν σημαί­νει αλλοί­ωση ιδε­ο­λο­γική.

Η μάχη των ιδεών και όχι των καρε­κλών να γίνει με όρους δημο­κρα­τίας και όχι με όρους προ­σω­πι­κής φιλο­δο­ξίας που θέλουν κάποιοι για να υπάρ­χουν γιατί κάποιοι τους επέ­βα­λαν.

Πρέπει όλοι να κατα­λά­βουμε ότι οι οικο­νο­μι­κοί παρά­γο­ντες δεν μπορούν να επι­βάλ­λουν κανόνες στην πολι­τική ζωή του τόπου. Εμείς οι απλοί πολίτες με την ιδε­ο­λο­γία μας και τα πιστεύω μας πρέπει να επι­βάλ­λουμε κανόνες σ’ αυτούς. Ας σκε­φθούμε λοιπόν και ας ανα­λο­γι­σθούμε ότι όλοι αυτοί οι διά­σπαρ­τοι που ανε­φύ­η­σαν και όσοι θέλουν να εκφρά­σουν κάποια δια­φο­ρε­τική ιδε­ο­λο­γία από τον κάθε νεο­δη­μο­κράτη εκφρά­ζουν την ικα­νο­ποί­ηση τους σε προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες ή ότι εξυ­πη­ρε­τούν  συμ­φέ­ρο­ντα.

Οφεί­λουμε ν’ ανα­δεί­ξουμε αυτή την πρα­κτική και λογική ανθρώ­πων που τελικά πιστεύ­ο­ντας ότι κάνουν καλό στον τόπο τον έβλαψαν και το τίμημα  το πλη­ρώ­νει ο απλός πολίτης. Ας μην ενδώ­σουμε στις ερινύες γύρω και ας προ­βλη­μα­τι­σθούμε για την πολι­τική μας ταυ­τό­τητα.