Αθώωση για φορολογικές κατηγορίες λόγω έλλειψης δόλου μετά από πολύχρονη δικαστική διαδρομή

• Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν απο­δεί­χθη­κε σκο­πός τέ­λε­σης των πρά­ξε­ων που απο­δό­θη­καν σε ερ­γο­λά­βο με βάση δι­κο­γρα­φί­ες της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πρω­το­δι­κών Ρόδου

Ενας ημε­δα­πός ερ­γο­λά­βος απαλ­λά­χθη­κε χθες στο Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου από βα­ριές φο­ρο­λο­γι­κές απο­δό­σεις, καθώς το δι­κα­στή­ριο κα­τέ­λη­ξε ότι δεν στοι­χειο­θε­τή­θη­κε ο απαι­τού­με­νος δόλος.

Στο επί­κε­ντρο βρέ­θη­καν δύο σκέλη. Το πρώτο αφο­ρού­σε ΦΠΑ για τις δια­χει­ρι­στι­κές πε­ριό­δους 2008 και 2009.

Οι αρ­χι­κές πρά­ξεις απέ­δι­δαν στον κα­τη­γο­ρού­με­νο ανα­κρι­βή από­δο­ση φόρου, με υπο­λει­πό­με­να ποσά 99.096,68 ευρώ για το 2008 και 156.122,80 ευρώ για το 2009.

Το δεύ­τε­ρο σκέ­λος σχε­τι­ζό­ταν με τον φόρο ει­σο­δή­μα­τος για το οι­κο­νο­μι­κό έτος 2010, επί της χρή­σης 2009, όπου η φο­ρο­λο­γι­κή αρχή είχε υπο­λο­γί­σει συ­νο­λι­κό ποσό 909.775,73 ευρώ που πε­ριε­λάμ­βα­νε κύριο φόρο 469.440,52 ευρώ και πρό­σθε­το φόρο λόγω μη υπο­βο­λής 440.335,21 ευρώ. Αυτά τα στοι­χεία απο­τέ­λε­σαν τον κορμό της κα­τη­γο­ρί­ας για φο­ρο­δια­φυ­γή στον ΦΠΑ κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση και για φο­ρο­δια­φυ­γή στο ει­σό­δη­μα.

Η από­φα­ση κι­νή­θη­κε στη θε­με­λιώ­δη γραμ­μή της ποι­νι­κής νο­μι­μό­τη­τας για φο­ρο­λο­γι­κές υπο­θέ­σεις.

Η φο­ρο­δια­φυ­γή ως ποι­νι­κό αδί­κη­μα προ­ϋ­πο­θέ­τει από­δει­ξη συ­γκε­κρι­μέ­νης βού­λη­σης για απο­φυ­γή φόρου. Η έδρα έκρι­νε ότι το απο­δει­κτι­κό υλικό δεν κά­λυ­ψε αυτό το κρί­σι­μο στοι­χείο.

Οι δια­φο­ρές που κα­τέ­γρα­ψαν οι ελεγ­κτι­κές πρά­ξεις, όσο υψη­λές και αν ήταν λο­γι­στι­κά, δεν συν­δέ­θη­καν με επαρ­κή τεκ­μή­ρια πρό­θε­σης πα­ρά­νο­μης συ­μπε­ρι­φο­ράς. Η έλ­λει­ψη δόλου άφησε χωρίς ποι­νι­κό θε­μέ­λιο τις σε βάρος του κα­τη­γο­ρού­με­νου κα­τη­γο­ρί­ες.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Χάρης Βα­σι­λειά­δης.

Ποινή φυ­λά­κι­σης δύο ετών που με­τα­τρά­πη­κε σε 300 ώρες κοι­νω­φε­λούς ερ­γα­σί­ας σε αλ­λο­δα­πή για φο­ρο­δια­φυ­γή

Η αί­θου­σα του Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου ολο­κλή­ρω­σε μια τα­χεία αλλά θε­σμι­κά αυ­στη­ρή δια­δι­κα­σία με την επι­κύ­ρω­ση πρα­κτι­κού ποι­νι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης για υπό­θε­ση φο­ρο­δια­φυ­γής στο ει­σό­δη­μα.

Αλ­λο­δα­πή κα­τη­γο­ρού­με­νη ομο­λό­γη­σε την πράξη και απο­δέ­χθη­κε συ­γκε­κρι­μέ­νη ποι­νι­κή με­τα­χεί­ρι­ση. Το δι­κα­στή­ριο κή­ρυ­ξε ένοχη την κα­τη­γο­ρού­με­νη βάσει του πρα­κτι­κού και των στοι­χεί­ων της δι­κο­γρα­φί­ας και προ­χώ­ρη­σε στην επι­βο­λή ποι­νής που δεν υπε­ρέ­βη τη συμ­φω­νη­θεί­σα.

Η ποι­νι­κή δίωξη αφο­ρού­σε φο­ρο­δια­φυ­γή δια της μη πλη­ρω­μής φόρου ει­σο­δή­μα­τος με συ­νο­λι­κή αξία που υπερ­βαί­νει τις 150.000 ευρώ στη δια­χει­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο 01-01-2009 έως 31-12-2009. Με βάση την Ορι­στι­κή Πράξη Διορ­θω­τι­κού Προσ­διο­ρι­σμού Φόρου Ει­σο­δή­μα­τος , ο μη απο­δο­θείς φόρος προσ­διο­ρί­στη­κε σε 234.963,06 ευρώ.

Πριν από την έναρ­ξη της απο­δει­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας στο ακρο­α­τή­ριο, υπο­βλή­θη­κε αί­τη­μα για ποι­νι­κή δια­πραγ­μά­τευ­ση με αντι­κεί­με­νο την επι­βλη­τέα ποινή. Η ει­σαγ­γε­λι­κή αρχή έκρι­νε την υπό­θε­ση κα­τάλ­λη­λη, σταθ­μί­ζο­ντας την απα­ξία της πρά­ξης, τις συν­θή­κες τέ­λε­σης, τον βαθμό υπαι­τιό­τη­τας και τους οι­κο­νο­μι­κούς όρους της κα­τη­γο­ρού­με­νης.

Το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη το πρα­κτι­κό και τα στοι­χεία της δι­κο­γρα­φί­ας, κή­ρυ­ξε ένοχη την κα­τη­γο­ρού­με­νη για φο­ρο­δια­φυ­γή στο ει­σό­δη­μα για το οι­κο­νο­μι­κό έτος 2010 που αντι­στοι­χεί στη χρήση 2009. Επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 2 ετών, η οποία με­τα­τρά­πη­κε σε 300 ώρες κοι­νω­φε­λούς ερ­γα­σί­ας, προς εκτέ­λε­ση εντός 2 ετών, υπό την επο­πτεία των αρ­μό­διων υπη­ρε­σιών.