Η δικαστική κρίση για τα έργα στα Λιβάδια της Τήλου έκλεισε με αθώωση της δημάρχου Μαρίας Καμμά

• Το δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι δεν απο­δεί­χθηκε ο ακριβής χρόνος κατα­σκευής ενώ η υπε­ρά­σπιση προ­έ­βαλε ότι οι παρεμ­βά­σεις ανά­γο­νται στα έτη 2010 και 2011

Το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε χθες αθώα τη δήμαρχο Τήλου κ. Μαρία Kαμμά, κατα­λή­γο­ντας ότι οι αμφι­βο­λίες γύρω από τον ακριβή χρόνο κατα­σκευής των έργων στην παρα­λιακή ζώνη Λιβάδια δεν επέ­τρε­ψαν ασφαλή κατα­δίκη.

Η κατη­γο­ρού­μενη μέσω του συνη­γό­ρου της κ. Φώτη Κωστό­που­λου επέ­μεινε ότι οι εργα­σίες ανά­γο­νται στη δεκα­ε­τία που προη­γή­θηκε, συγκε­κρι­μένα στα έτη 2010 και 2011, θέση που έπαιξε καθο­ρι­στικό ρόλο στη δια­μόρ­φωση της τελικής κρίσης.

Η δικο­γρα­φία άνοιξε με βάση καταγ­γε­λίες και υπη­ρε­σια­κές ανα­φο­ρές για αυθαί­ρε­τες παρεμ­βά­σεις σε κοι­νό­χρη­στη ζώνη αιγια­λού και παρα­λίας στην περιοχή Λιβάδια. Η έρευνα οδήγησε στην έκδοση κλη­τη­ρίου θεσπί­σμα­τος για την εκδί­καση της υπό­θε­σης ενώπιον του Α Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου. Στον πυρήνα της κατη­γο­ρίας βρι­σκό­ταν η θέση ότι σε μη ακριβώς προσ­διο­ρι­ζό­μενο χρόνο μετά τον Ιούλιο του 2020 και εκ νέου μετά τον Ιανουά­ριο του 2024 ανε­γέρ­θη­καν τσι­με­ντέ­νιες προ­βλή­τες, απο­βά­θρα, τοιχία και μικρό ισόγειο πέτρινο κτίσμα χωρίς τις απαι­τού­με­νες άδειες, με απο­τέ­λε­σμα μετα­βολή της μορ­φο­λο­γίας του αιγια­λού και κατά­ληψη δημό­σιου κτή­μα­τος.

Η γραμμή άμυνας εστίασε στο ζήτημα του χρόνου. Σύμφωνα με όσα εκτέ­θη­καν στο ακρο­α­τή­ριο, τα έργα που απο­τυ­πώ­θη­καν σε μετα­γε­νέ­στε­ρους ελέγ­χους δεν απο­τε­λούν νεό­τε­ρες παρεμ­βά­σεις αλλά κατα­σκευές που ανά­γο­νται στην περίοδο 2010 και 2011. Κομβικό σημείο ήταν ότι η κατη­γο­ρού­μενη αρνή­θηκε κάθε νεότερη πράξη που θα μπο­ρούσε να στοι­χειο­θε­τή­σει αυθαί­ρετη δόμηση ή μετα­βολή του αιγια­λού εντός των χρόνων που ανέ­φε­ραν οι κατη­γο­ρίες.

Οι πράξεις που απο­δό­θη­καν αφο­ρού­σαν τρεις κατη­γο­ρίες. Πρώτον, εκτέ­λεση εργα­σιών δόμησης σε δημόσιο παρα­λιακό κτήμα χωρίς άδεια, με ανα­φο­ρές σε τρεις προ­βλή­τες, μια εκτε­τα­μένη απο­βά­θρα, έξι τοιχία και μικρό κτίσμα απο­δυ­τη­ρίων. Δεύ­τε­ρον, μετα­βολή του αιγια­λού και της παρα­λίας χωρίς άδεια μέσω των παρα­πάνω κατα­σκευών. Τρίτον, κατά­ληψη δημό­σιου κτή­μα­τος με πρόθεση. Το πλαίσιο κάλυπτε τόσο την περίοδο μετά τον Ιούλιο του 2020 όσο και εκείνη μετά τον Ιανουά­ριο του 2024, στη­ρι­ζό­μενο σε υπη­ρε­σιακά πορί­σματα και αυτο­ψίες που εντό­πι­σαν τις κατα­σκευές.

Το δικα­στή­ριο στάθ­μισε ότι το βάρος από­δει­ξης ως προς τον ακριβή χρόνο κατα­σκευής δεν καλύ­φθηκε. Η αμφι­βο­λία για το αν τα έργα πράγ­ματι δημιουρ­γή­θη­καν ή επε­κτά­θη­καν μετά το 2020 και το 2024 οδήγησε στην εφαρ­μογή της αρχής υπέρ του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της υπε­ρά­σπι­σης ότι οι παρεμ­βά­σεις ανά­γο­νται στο 2010 και το 2011 ανέ­δειξε κενά στη χρο­νο­λό­γηση των αυτο­ψιών, στις αντι­στοι­χίες φωτο­γρα­φιών με ημε­ρο­μη­νίες και στην τεχνική διά­κριση ανάμεσα σε παλαιές και ενδε­χό­μενα νεό­τε­ρες επι­σκευές. Με αυτά τα δεδο­μένα, δεν προ­έ­κυψε η βεβαιό­τητα που απαι­τεί­ται για κατα­δι­κα­στική κρίση.