Α. Γιαννικουρής: «Το ελληνικό κράτος κινείται στα όρια της παράνοιας»!

Έχει ξεκι­νή­σει η αντί­στροφη μέτρηση για την διε­ξα­γωγή εκλογών στις 22 Νοεμ­βρίου για την ανά­δειξη νέου προ­έ­δρου στη ΝΔ. Πιστεύ­ετε πως οι εκλογές τελικά θα διχά­σουν το κόμμα;

Είμαι από αυτούς που υπο­στη­ρί­ζουν ότι η ΝΔ, μάλλον ακο­λου­θεί την ανάποδη οδό. Ξεκι­νάει από το τέλος για να πάει στην αρχή. Θα ήταν πιο χρήσιμο, πρώτα να γίνει μια ανα­δρομή στον τελευ­ταίο χρόνο. Να απο­τι­μη­θούν τα απο­τε­λέ­σματα των τελευ­ταίων εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σεων, να δια­πι­στω­θούν τα λάθη και επι­τέ­λους να γίνει αυτο­κρι­τική. Να ανα­ζη­τή­σουμε δηλαδή, το λόγο που η κοι­νω­νία γυρίζει επι­δει­κτικά την πλάτη στην ΝΔ και την απορ­ρί­πτει, χωρίς όμως την ίδια στιγμή να κάνει μια καλύ­τερη επιλογή.

Είναι προ­φα­νές ότι η δια­δι­κα­σία ανά­δει­ξης νέου προ­έ­δρου της Νέας Δημο­κρά­τίας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή για τη χώρα θα δημιουρ­γή­σει τριγ­μούς στο εσω­τε­ρικό του κόμ­μα­τος. Για αυτό το λόγο, θα πρέπει να λει­τουρ­γή­σουμε με νηφα­λιό­τητα και χαμη­λούς τόνους. Σκοπός είναι να βγούμε κερ­δι­σμέ­νοι από αυτή την εκλογή και ως κόμμα να δώσουμε λύσεις, προ­κει­μέ­νου να δοθεί διέ­ξο­δος στο αδιέ­ξοδο που έχει περιέλ­θει η πατρίδα μας.

Τα κόμματα είναι οι πυλώνες της δημο­κρα­τίας. Πρέπει και οφεί­λουν να στέ­κο­νται στο ύψος των περι­στά­σεων. Η Νέα Δημο­κρα­τία επι­βάλ­λε­ται να είναι η παρά­ταξη της ενό­τη­τας.

Χρειά­ζε­ται ανα­νέ­ωση και ανα­διάρ­θρωση η ΝΔ για να μπο­ρέ­σει πιο απο­τε­λε­σμα­τικά να αντι­πα­λέ­ψει την κυβέρ­νηση; Πόσο εφικτό είναι αυτό;

Ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής ίδρυσε το 1974 ένα αστικό κόμμα για να εκσυγ­χρο­νί­σει την Ελλάδα, σε μια κρίσιμη εποχή με πολύ δύσκο­λες συν­θή­κες και σε ένα περι­βάλ­λον πολι­τικά ασταθές. Προ­ο­δευ­τικά η Νέα Δημο­κρα­τία έχασε την ταυ­τό­τητά της, διότι έκανε στρα­τη­γι­κές επι­λο­γές ξένες προς τις κατα­στα­τι­κές της αρχές. Το 2009 οι πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις οδή­γη­σαν τη χώρα σε μια περίοδο αλλαγών, όμως η Νέα Δημο­κρα­τία έμεινε στάσιμη. Αδυ­να­τεί πια να δώσει πει­στι­κές απα­ντή­σεις στην κοι­νω­νία.

Και όσοι εντός της Νέας Δημο­κρα­τίας ονει­ρεύ­ο­νται εκλο­γι­κές νίκες και σύντομη επι­στροφή στην εξουσία, απλώς εθε­λο­τυ­φλούν και απο­φεύ­γουν να αντι­με­τω­πί­σουν την αλήθεια.

Η Νέα Δημο­κρα­τία, πρέπει να ικα­νο­ποι­ή­σει το αίτημα της κοι­νω­νίας, στην ανα­ζή­τηση του «νέου». Του «νέου» που όμως μετα­φρά­ζε­ται σε προ­τά­σεις και όχι σε σύνθημα που απλά πουλάει.

Πρέπει λοιπόν, να προ­χω­ρή­σει σε εκ βάθρων ανα­συ­γκρό­τηση των δομών της και ουσια­στική ανα­νέ­ωση των στε­λε­χών της. Επι­βάλ­λε­ται να γίνει ένα κόμμα σύγ­χρονο. Ένα κόμμα δημιουρ­γίας που θα ικα­νο­ποιεί τις ανάγκες της εποχής μας, θα παράγει λύσεις και θα κατα­φέ­ρει να προ­σελ­κύ­σει τα παρα­γω­γικά στοι­χεία της κοι­νω­νίας. Που δεν θα απο­κλείει τους ικανούς, στο όνομα των εσω­κομ­μα­τι­κών ισορ­ρο­πιών. Θα φέρει κοντά τους νέους και θα αξιο­ποιεί την εμπει­ρία. Θα έχει ρεα­λι­στικό σχέδιο και όραμα για τις επό­με­νες γενιές.

Όταν η ΝΔ, κατα­φέ­ρει να συν­θέ­σει την ιδε­ο­λο­γική της πλατ­φόρμα προ­σαρ­μο­σμένη στα νέα δεδο­μένα και έχοντας ανα­συ­ντά­ξει πλήρως τις δυνά­μεις της, τότε μόνον θα μπο­ρέ­σει να διεκ­δι­κή­σει με αξιώ­σεις την δια­κυ­βέρ­νηση αυτού του τόπου και να κερ­δί­σει την ιδε­ο­λο­γική μάχη απέ­να­ντι στην κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποιόν θεω­ρείτε καταλ­λη­λό­τερο για τη θέση του προ­έ­δρου της ΝΔ από τους τέσ­σε­ρις υπο­ψη­φί­ους και γιατί;

Και οι 4 υπο­ψή­φιοι, είναι αξιό­λο­γοι πολι­τι­κοί με σημα­ντική δια­δρομή. Εκπρο­σω­πούν ο καθενάς, δια­φο­ρε­τικό κομμάτι της κοι­νω­νίας. Είναι αξιέ­παινο και μόνο που δηλώ­νουν το παρών σε αυτή την ανα­μέ­τρηση, δεί­χνο­ντας με αυτό τον τρόπο, την ανη­συ­χία τους για το μέλλον αυτού του τόπου. Όμως πρέπει καθένας από εμάς να πάρει μια ξεκά­θαρη θέση. Η καταλ­λη­λό­τερη και πιο ασφαλής υπο­ψη­φιό­τητα, που μπορεί να εγγυ­η­θεί την ενότητα της παρά­τα­ξης και να συν­θέ­σει ένα σχήμα, όπου η πείρα και το νέο θα βρί­σκο­νται σε αγαστή συνερ­γα­σία, κατά τη δική μου γνώμη, είναι αυτή του κ. Μεϊ­μα­ράκη.

Είναι στη σωστή κατεύ­θυνση η εκλογή προ­έ­δρου από τη βάση του κόμ­μα­τος τα μέλη και τους φίλους;

Βεβαίως και είναι στη σωστή κατεύ­θυνση, να εκλέ­γο­νται πρό­ε­δροι κομ­μά­των από την βάση. Είναι απο­λύ­τως δημο­κρα­τικό, να απευ­θύ­νε­σαι στην κοι­νω­νία. Αρκεί να έχουμε ορίσει, ποιά είναι η βάση του κόμ­μα­τος που θα συμ­με­τά­σχει στην εκλο­γική δια­δι­κα­σία, ώστε να δια­σφα­λι­σθεί η αξιο­πι­στία του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος.

Αισιο­δο­ξείτε πως η κυβέρ­νηση θα κατα­φέ­ρει να βγάλει τη χώρα από το αδιέ­ξοδο με την πολι­τική που ακο­λου­θεί ή θα δημιουρ­γη­θεί ακόμη μεγα­λύ­τερη ύφεση;

Τι ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα του 2015; Να δούμε λίγο τα γεγο­νότα από την αρχή. Εγιναν πρόωρες εκλογές, υπό τον εκβια­σμό της εκλογής του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας. Κατόπιν εξελέγη Πρό­ε­δρος, με ευρύ­τατη πλειο­ψη­φία από την νέα Βουλή, ο οποίος κάλ­λι­στα θα μπο­ρούσε να έχει εκλεγεί από τον Δεκέμ­βριο και το ατύχημα να είχε απο­φευ­χθεί.

Πέρυσι η χώρα μας, είχε εισέλ­θει δειλά σε τροχιά ανά­πτυ­ξης και σύμφωνα με τις προ­βλέ­ψεις θα είχαμε θετικό ρυθμό ανά­πτυ­ξης το 2015. Ξένες επεν­δύ­σεις είχαν εισέλ­θει στην Ελλάδα. Είχαν προ­σφερ­θεί για μεγάλες αλλά και μικρό­τε­ρες επεν­δύ­σεις. Είμα­σταν πολύ κοντά στην πρό­σβαση στις αγορές. Κατα­φέ­ραμε να γίνουμε μία χώρα, που με πολι­τική στα­θε­ρό­τητα και συναί­νεση θα μπο­ρούσε να εισέλ­θει σε μια νέα εποχή με θετικό πρόσημο.

Χάσαμε πολύ­τιμο χρόνο για να ανοί­ξουμε μόνοι μας έναν τερά­στιο δημο­σιο­νο­μικό κενό και να βρε­θούμε σχεδόν εκεί που ήμασταν το 2009. Εν τω μεταξύ το κράτος κινεί­ται στα όρια της παρά­νοιας, στο όνομα μιας πατριω­τι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης, που υπο­τί­θε­ται θα είχε μια παρα­μυ­θέ­νια κατά­ληξη προς όφελος του ελλη­νι­κού λαού, γιατί οι Ευρω­παίοι Εταίροι μας, θα συμ­φω­νού­σαν σε όλα και θα μας χρη­μα­το­δο­τού­σαν χωρίς περιο­ρι­σμούς.

Χάσαμε αρκε­τούς μήνες που θα κοστί­σουν αρκετό καιρό αβε­βαιό­τη­τας, αστά­θειας και μερικές δεκάδες δις ευρώ. Κανένας ξένος επεν­δυ­τής δεν θα ξανα­πεν­δύ­σει στην Ελλάδα εκτός αν έχει υπερ­θω­ρα­κι­σμέ­νες εγγυ­ή­σεις και έχουν μετα­νοιώ­σει οικτρά όσοι ήδη τόλ­μη­σαν.

Τελικά η δια­πραγ­μά­τευση κατέ­ληξε στην υπο­γραφή του 3ου μνη­μο­νίου. Ξεχά­στη­καν οι δεσμεύ­σεις της κυβέρ­νη­σης, ως χώρα υπο­γρά­ψαμε τα πάντα, έκλει­σαν οι τρά­πε­ζες, μάθαμε τι είναι τα capital controls, καταρ­γή­θη­καν οι μειω­μέ­νοι συντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά, η οικο­νο­μία δια­λύ­ε­ται με ταχύς ρυθμούς μέρα με τη μέρα και η κοι­νω­νία έχει περιέλ­θει σε ένα φαύλο κύκλο που δεν βγάζει πουθενά. Βιώ­νουμε μια περι­πέ­τεια, στην οποία όμως συνει­δητά έχει περιέλ­θει ο ελλη­νι­κός λαός, που θα κοστί­σει ακριβά και ήδη μας έχει πλήξει όλους.

Και ανα­ρω­τιέ­ται κανείς, πως αυτή η κυβέρ­νηση μπορεί να τα κατα­φέ­ρει;