Για τους μικρούς μαχητές

Για όλα τα παι­δά­κια που παλεύ­ουν καθη­με­ρινά με την ελπίδα, για όλους τους μικρούς Μέλιους που παλεύ­ουν με τον καρκίνο, που κοι­τά­ζουν τον ουρανό, μετρώ­ντας τα άστρα και τα όνειρά τους με αγωνία, προσ­δο­κίες και αγάπη για τη ζωή. Για όλα όσα «έφυγαν». Κατέ­κτη­σαν νωρί­τερα απ’ όλους τ’ άστρα. Είναι δικά τους. «Πήχτωσε το βράδυ. Λιγό­στεψε κι ο αχός απ’ τα κυπα­ρίσ­σια. Ανάψανε οι λαμπά­δες του ουρανού. Όλα ήταν γάλα, γάλα, λουλάκι και σπίθες. Το ποτάμι μουρ­μού­ριζε μες στον ύπνο του κρυφά παρα­μι­λητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοι­μή­θηκε, ολό­κληρο το βράδυ. Έγραφε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παρα­μύθι. Την αυγή ξεκί­νησε. Ήταν παρη­γο­ρη­μένο. Είχε κατα­φέ­ρει όλη τη νύχτα να μετρή­σει τ’ άστρα. Να τα μετρή­σει όλα, σιγά σιγά, ένα ένα, όλα. Και τα βρήκε σωστά…» (Μ. Λου­ντέ­μης “Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα”)