Μετάβαση πραγματική με όρους ισονομίας

Άρθρο του Βου­λευτή Ιωάννη Παππά στα “ΝΕΑ” , για την μετά­πτωση του Κτη­μα­το­λο­γίου Δωδε­κα­νή­σου στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο.

Στα Δωδε­κά­νησα αυτή τη στιγμή υφί­στα­ται ένα υπαρκτό πρό­βλημα. Πάνω από 14.000 ακίνητα σε Ρόδο, Κω και Λέρο αντι­με­τω­πί­ζουν την απειλή της κατε­δά­φι­σης και των υπέ­ρο­γκων προ­στί­μων, με απο­τέ­λε­σμα χιλιά­δες ιδιο­κτή­τες να κιν­δυ­νεύ­ουν να χάσουν την περιου­σία τους. Στους  ιδιο­κτή­τες αυτούς δεν εμφα­νί­ζε­ται η ιδιο­κτη­σία τους στους τόμους του Κτη­μα­το­λο­γίου και δεν μπορούν να κάνουν εγγραφή, την ίδια ώρα που έχουν εκδοθεί πρω­τό­κολλα κατε­δά­φι­σης των κτι­σμά­των.

Ο πυρήνας του προ­βλή­μα­τος βρί­σκε­ται αρκετά βαθιά στην ιστορία και το παρελ­θόν και συγκε­κρι­μένα στην ενσω­μά­τωση του ιτα­λι­κού Κτη­μα­το­λο­γίου στο ελλη­νικό. Το ερώτημα είναι γιατί από το τέλος του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου η ελλη­νική πολι­τεία δεν φρό­ντισε το εν λόγω ζήτημα να λυθεί και να μην υφί­στα­ται ο κίν­δυ­νος. Με την απο­μά­κρυνση των Ιταλών η κτη­μα­το­γρά­φηση  δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε και χιλιά­δες ιδιο­κτη­σίες δεν κατα­γρά­φη­καν στους τόμους του Κτη­μα­το­λο­γίου, με συνέ­πεια ακίνητα να κιν­δυ­νεύ­ουν είτε να κατε­δα­φι­στούν, είτε να περά­σουν στην ιδιο­κτη­σία του Δημο­σίου.

Δεν είναι όμως η κατάλ­ληλη στιγμή να κάνουμε ιστο­ρική ανα­δρομή για να δούμε ποιος δεν έκανε καλά τη δουλειά του αλλά να δούμε τι μπο­ρούμε να απο­φύ­γουμε στο σήμερα και ποιες λύσεις πρέπει να βρούμε έτσι ώστε να πάψει να υπάρχει το εν λόγω πρό­βλημα.

Το πρώτο που οφεί­λουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε είναι το γεγονός ότι η ελλη­νική πολι­τεία, είχε απο­δε­χτεί απο­κλει­στικά τα ιταλικά κτη­μα­το­λο­γικά δεδο­μένα, υιο­θέ­τησε και επι­κύ­ρωσε τις προ­βλέ­ψεις των δια­τά­ξεων του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου (άρθρο 3) που όριζε τον αιγιαλό, προ­σαυ­ξά­νο­ντας κατά 12 μέτρα τα όρια της οριο­γραμ­μής του, σε αντί­θεση με ό,τι συμ­βαί­νει στην υπό­λοιπη χώρα.

Τερά­στιες εκτά­σεις γης, με χιλιά­δες ιδιο­κτη­σίες, στην παρά­κτια ζώνη των νησιών, που βρί­σκο­νται εκτός αιγια­λού και παρα­λίας με τον εθνικό νόμο, δεν μπορούν να κτη­μα­το­γρα­φη­θούν με την αιτιο­λο­γία ότι βρί­σκο­νται στη ζώνη της παρα­λίας, όπως την ορίζει ο κτη­μα­το­λο­γι­κός κανο­νι­σμός . Δηλαδή αυτό που ισχύει στην υπό­λοιπη Ελλάδα δεν θα ισχύει στα Δωδε­κά­νησα. Επι­πλέον  έχουν εκδοθεί τα πρω­τό­κολλα κατε­δά­φι­σης εκα­το­ντά­δων κτι­σμά­των που κλεί­νουν 20ετία από την κατα­γραφή από τις Κτη­μα­τι­κές Υπη­ρε­σίες του Δημο­σίου ενώ έχουν επι­βλη­θεί και πράξεις επι­βο­λής προ­στί­μων αυθαί­ρε­της χρήσης.

Η μετά­βαση όμως του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου και Κω και Λέρου στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο πρέπει να γίνει με όρους ισο­νο­μίας των Δωδε­κα­νή­σων με την υπό­λοιπη Ελλάδα. Είναι ευκαι­ρία να διορ­θω­θούν  λάθη του παρελ­θό­ντος και η μετά­βαση να έχει πραγ­μα­τικό νόημα και όχι απλά μια μετα­φορά δια­τά­ξεων σε ένα νόμο.

Απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση αρχικά είναι η κατάρ­γηση του άρθρου 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου και η δυνα­τό­τητα κτη­μα­το­γρά­φη­σης των ιδιο­κτη­σιών που δεν έγινε ποτέ, σύμφωνα με  το εθνικό δίκαιο.

Όλα αυτά πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη  πριν να είναι αργά και μετά θα κάνουμε το ταμείο για τις ευθύνες και τις παρα­λεί­ψεις υπευ­θύ­νων και ανευ­θύ­νων.