O M. Γλυνός δίνει το στίγμα της πολιτικής που θα ακολουθήσει σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης

Κύριε Γλυνέ, είμαστε περίπου 40 μέρες πριν από την τελική μάχη και ήδη έχετε κάνει έναν μεγάλο κύκλο επαφών στα νησιά της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, τι εικόνα έχετε;

Οι τελευ­ταίοι μήνες ήταν δημιουρ­γι­κοί, γεμάτοι εικόνες, γνώση, ανθρώ­πινη επαφή και ελπίδα για αλλαγή. Τώρα με βρί­σκετε στις Κυκλά­δες. Από κάθε νησί που επι­σκέ­φθηκα, από κάθε άνθρωπο που γνώρισα πήρα πάρα πολλά και τους ευχα­ρι­στώ όλους γι’ αυτό. Ελπίζω το απο­τέ­λε­σμα αυτής της προ­σπά­θειας, η έκβαση αυτής της μάχης, να μου δώσει την ευκαι­ρία να αντα­πο­δώσω όλα αυτά που απλό­χερα μου πρό­σφε­ραν οι κάτοι­κοι της Περι­φέ­ρειάς μας. Αλλά θέλω να σημειώσω πως δεν θεωρώ την μάχη αυτή ως τελική. Αντί­θετα, την θεωρώ ως εναρ­κτή­ρια. Η ημέρα των εκλογών θα είναι για εμάς η αρχή της μάχης ανάμεσα σε δύο κόσμους, αυτόν της αλή­θειας, της ρεα­λι­στι­κής ελπίδας, της υπευ­θυ­νό­τη­τας, της συνερ­γα­σίας, της πραγ­μα­τι­κής πολι­τι­κής απέ­να­ντι στις δυνά­μεις του ψέματος, της δημα­γω­γίας, της οπι­σθο­δρό­μη­σης και του πολι­τι­κα­ντι­σμού.

Δηλαδή, υπο­στη­ρί­ζετε πως δεν έχει γίνει τίποτα καλό στην Περι­φέ­ρεια, αυτά τα πέντε χρόνια;

Αλίμονο, δεν μπο­ρούμε να μηδε­νί­ζουμε τα πάντα και δεν είχα ποτέ τέτοια διάθεση. Όμως καλό είναι να εξε­τά­σουμε αν όσα έγιναν οφεί­λο­νται κατά κύριο λόγο στην ομάδα που είχε την πολι­τική ευθύνη ή στις φιλό­τι­μες προ­σπά­θειες ενός στε­λε­χια­κού δυνα­μι­κού που δια­θέ­τει η Περι­φέ­ρειά μας και κάνει πολύ καλά την δουλειά του, όποιος και αν είναι αυτός που ηγείται πολι­τικά. Θεωρώ πως ως σήμερα δεν υπάρχει κάποια ενέρ­γεια, ένα έργο που να έχει εξ ολο­κλή­ρου την σφρα­γίδα της παρού­σας Περι­φε­ρεια­κής Αρχής. Με λίγα λόγια μιλάμε για μια Περι­φέ­ρεια που ο πολι­τι­κός σχε­δια­σμός ήταν ανύ­παρ­κτος και ό,τι και σε όποιο βαθμό υλο­ποι­ή­θηκε, ήταν έργο και προ­γραμ­μα­τι­σμός των προη­γού­με­νων και έγινε με τις προ­σπά­θειες του προ­σω­πι­κού της Περι­φέ­ρειας.

Εσείς τι νέο ή τι δια­φο­ρε­τικό έχετε να κομί­σετε, αν αύριο οι πολίτες του Ν. Αιγαίου επι­λέ­ξουν εσάς ως περι­φε­ρειάρχη;

Πρώτη και βασική θα έλεγα διαφορά είναι πως δεν είμαι πολι­τι­κός καριέ­ρας. Από­δειξη πως στα τελευ­ταία χρόνια θεω­ρώ­ντας πως έχω κλείσει τον κύκλο της προ­σφο­ράς μου στον πρώτο βαθμό αυτο­διοί­κη­σης, επέ­στρεψα στο επάγ­γελμά μου, στο οδο­ντια­τρείο μου. Συμ­με­τείχα, ενη­με­ρω­νό­μουν, παρέ­μεινα ενεργός ως πολίτης, αφή­νο­ντας όμως τα ηνία στους επό­με­νους. Ήσυχα, δια­κρι­τικά, όπως επι­τάσ­σει η Δημο­κρα­τία. Αυτό με κάνει να μην φοβάμαι το πολι­τικό κόστος, να μην δημιουργώ εξαρ­τή­σεις. Επα­νέ­καμψα στον στίβο της πολι­τι­κής, αυτή την φορά στο δεύτερο βαθμό, γιατί υπήρξε ένα κάλεσμα δυνά­μεων που είχαν μια ατόφια θέληση για αλλαγή νοο­τρο­πίας και μια πηγαία ανάγκη για έναν άλλο τρόπο διοί­κη­σης. Πιστεύω πως από την πρώτη στιγμή -και είναι αυτά τα μηνύ­ματα που πήρα από τους πολίτες- αυτό έγινε αντι­λη­πτό και έγινε αντι­λη­πτό γιατί δεν προ­σέγ­γισα κανέναν κρα­τώ­ντας το μαγικό ραβδάκι ή φορώ­ντας το προ­σω­πείο του παντο­γνώ­στη κι αυτό γιατί γνωρίζω και είναι πεποί­θησή μου πως οι λύσεις για τα προ­βλή­ματά μας καθώς και ο δρόμος που πρέπει να χαρά­ξουμε δεν βρί­σκε­ται στο μυαλό οποιασ­δή­ποτε μονάδας, ή μικρής ομάδας αλλά μέσα στον κάθε πολίτη, αυτόν που ποτέ και κανένας δεν ακούει. Οι λύσεις, ξέρετε, δεν βρί­σκο­νται μόνο στα γραφεία συσκέ­ψεων, δεν προ­τεί­νο­νται από στόματα “ειδη­μό­νων” και καλο­πλη­ρω­μέ­νων συμ­βού­λων. Βρί­σκο­νται στην γει­το­νιά, τις συζη­τούν οι πολίτες μεταξύ τους, βρί­σκο­νται στις παρέες, στις ομάδες που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στις πόλεις και στα χωριά μας, βρί­σκο­νται στο διπλανό γραφείο, στο απέ­να­ντι σπίτι. Προ­σω­πικά επιλέγω να ακούω, να συν­δια­λέ­γο­μαι και να υπηρετώ αυτούς, όχι τις προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες και το image μου. Αυτό ξέρω, αυτό έκανα πάντα. Στην ερώτησή σας λοιπόν, η απά­ντηση είναι αυτό ακριβώς. Πως είναι για μένα στάση ζωής, είναι βαθιά πεποί­θηση πως “αυτο­διοί­κηση” δεν σημαί­νει μόνο ότι το κεντρικό κράτος μετα­βι­βά­ζει, εξου­σίες, πόρους, εργα­λεία, απλά έναν βαθμό πιο κάτω δημιουρ­γώ­ντας πάλι μια απρό­σωπη μηχανή εξου­σίας. Αυτο­διοί­κηση είναι δικό μας χρέος αυτήν την εξουσία να την ανοί­ξουμε κι εμείς με την σειρά μας στις τοπικές κοι­νω­νίες, στα όργανα που τους εκπρο­σω­πούν δηλαδή, τους Δήμους, δημιουρ­γώ­ντας παράλ­ληλα τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε όλα αυτά να έρθουν ακόμη πιο κοντά στο πολίτη, κάνο­ντας τον συμ­μέ­τοχο και κοινωνό.

Μας λέτε πως η περι­φε­ρειακή αρχή δεν λει­τούρ­γησε με αυτό τον τρόπο; Θα μπο­ρούσε να ισχυ­ρι­στεί κανείς ότι η εξω­στρέ­φεια είναι ένα από τα χαρα­κτη­ρι­στικά της διοί­κη­σης της σημε­ρι­νής αρχής.

Καταρ­χήν να ξεκι­νή­σουμε από το γεγονός πως η αυτο­διοί­κηση και οι θεσμοί της δεν λει­τούρ­γη­σαν ούτε σε επίπεδο Περι­φέ­ρειας. Να ξεκι­νή­σουμε από το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο; Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι για την περι­βό­ητη μεθο­δο­λο­γία με την οποία έρχο­νταν τα θέματα στις συνε­δριά­σεις ώστε να μην προ­λά­βουν τα σημα­ντικά θέματα να τύχουν δια­βού­λευ­σης. Έχει επίσης επα­νει­λημ­μένα τεθεί το θέμα των συνε­δριά­σεων που έπρεπε βάσει νόμου να γίνουν και δεν έγιναν. Ένα άλλο παρά­δειγμα είναι οι επι­τρο­πές. Πέραν της οικο­νο­μι­κής δεν έχει συνε­δριά­σει καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Ξέρετε οι επι­τρο­πές προ­βλέ­φθη­καν για κάποιον λόγο δεν είναι τυχαία θεσμο­θε­τη­μέ­νες. Παρά­δειγμα η επι­τροπή Του­ρι­σμού. Τελευ­ταία φορά συνε­δρί­ασε το 2014 και αυτό για να εκλέξει αντι­πρό­ε­δρο! Δηλαδή για την ατμο­μη­χανή της τοπικής μας οικο­νο­μίας θεω­ρούμε πως τα ξέρουν όλα η αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, ο περι­φε­ρειάρ­χης και μια μαγεί­ρισσα εξ Αθηνών; Είναι δυνατόν; Η δε Επι­τροπή Δια­βού­λευ­σης συνε­δρί­ασε 5 φορές, την τελευ­ταία πριν δύο χρόνια. Αυτός ο τρόπος λει­τουρ­γίας κάτι υπο­δη­λώ­νει. Εμείς κατα­θέ­τουμε την πολι­τική μας πρόταση, θέλο­ντας να βάλουμε τέλος στον αυταρ­χι­σμό και την εξουσία των λίγων. Το μέλλον όλων μας είναι κοινό και μαζί θα το συνα­πο­φα­σί­σουμε, με τους Δήμους, με τις κοι­νό­τη­τες, με τους πολίτες. Με συμ­με­τοχή, αλλη­λεγ­γύη, δια­φά­νεια και δια­βού­λευση. Υπη­ρε­τώ­ντας τις ανάγκες του τόπου όπως τις εκφρά­ζουν και τις μετα­φέ­ρουν οι ίδιοι οι πολίτες. Πιστεύ­ουμε πως ο τόπος μας έχει δυνα­τό­τη­τες που δεν τις εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται, πράγ­ματα μικρά και μεγάλα που δεν γίνο­νται, θέλουμε να γυρί­σουμε σελίδα, να προ­σφέ­ρουμε έργο και να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας.

Εκτός λοιπόν απο τα θεσμικά ζητή­ματα και τα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά που θέσατε ως δια­φο­ρές και θέσατε ως δικές σας προ­τε­ραιό­τη­τες, τι άλλο είναι αυτό που απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τητα για εσάς;

Μα φυσικά οι νέες και οι νέοι του τόπου μας. Το μέλλον μας δηλαδή. Για εμάς η συμ­με­τοχή των νέων στην πολι­τική ζωή ενός τόπου είναι η απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για την εξα­σφά­λιση της συνέ­χειας της διοί­κη­σης και της βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης. Δεν είναι αυτο­σκο­πός η ανά­μειξη στην πολι­τική εντός ή εκτός εισα­γω­γι­κών, αλλά η κοι­νω­νική ενερ­γο­ποί­ηση, η παρα­γωγή ιδεών και η συν­διαλ­λαγή ως απα­ραί­τητο όρο για την Δημο­κρα­τία. Παράλ­ληλα, η συμ­με­τοχή τους θα πρέπει – και ευελ­πι­στούμε να μπο­ρέ­σει – να απο­τε­λέ­σει κίνητρο για έναν νέο ώστε να επι­στρέ­ψει στην πόλη του, στο νησί του, στο χωριό του και να συν­δια­μορ­φώ­σει ένα βιώσιμο πολι­τικά και οικο­νο­μικά πλάνο. Το μεγα­λύ­τερο βάρος της μέρι­μνας για τη νεολαία της Περι­φέ­ρειας θα δοθεί στα κίνητρα συμ­με­το­χής των νέων στην πολι­τική και στην κοι­νω­νική τους ενερ­γο­ποί­ηση ώστε να υπάρξει εξοι­κεί­ωση των νέων με τους δημο­κρα­τι­κούς θεσμούς και να τους εμφυ­τευ­τεί ο σπόρος και η αγωνία της πολι­τι­κής ενερ­γο­ποί­η­σης και της παρα­γω­γής κοι­νω­νι­κού έργου. Παράλ­ληλα θα φρο­ντί­σουμε να κάνουμε την περι­φέ­ρεια φιλική προς τις νεο­φυ­είς επι­χει­ρή­σεις. Για την αντι­με­τώ­πιση προ­βλη­μά­των που ανα­κύ­πτουν όσον αφορά τη δια­σύν­δεση των νησιών, τις νέες τεχνο­λο­γίες, θα μπο­ρού­σαμε να δημιουρ­γή­σουμε για παρά­δειγμα ένα δίκτυο νεοφυών επι­χει­ρή­σεων από όλη την Ελλάδα και να δώσουμε κίνητρα για τη δημιουρ­γία τέτοιων επι­χει­ρή­σεων στην περιοχή μας. Μόνο με μια ενεργή νεολαία, συνει­δη­το­ποι­η­μένη και εξοι­κειω­μένη με την έννοια της Δημο­κρα­τίας και της συμ­με­το­χής μπορεί να υπάρξει ένα σίγουρο μέλλον. Για εμάς οι νέοι είναι η βάση της πολι­τι­κής μας, όχι οι κομπάρ­σοι του προ­ε­κλο­γι­κού μας αγώνα και το φόντο στις φωτο­γρα­φίες μας.