Οι δικές μας γκρίζες ζώνες

Ο κ. Τσίπρας. λίγες ημέρες μετά την Ανά­σταση του 2017, είχε κάνει την περι­βό­ητη δήλωση « «Σιγά βρε παιδιά! Πήγα κι εγώ δια­κο­πές … είδα τι έγινε! Το Πάσχα έγινε η μεγα­λύ­τερη έξοδος της τελευ­ταίας 7ετιας! Με νέους δρόμους, που άνοιξαν, και με λιγό­τερα χρήματα μετά από 4 χρόνια κλει­στούς δρόμους».

Φέτος,  μιας και βρέθηκε στην Τήλο έχει να μας πει κάτι για τους θαλάσ­σιους δρόμους; Για την εύκολη και ομαλή μετά­βαση πολιτών και επι­σκε­πτών από το ένα νησί στο άλλο; Νησιά που ζουν κυρίως από τον του­ρι­σμό. Και ναι μεν τον κ. Τσίπρα μπορεί να τον περί­μενε σκάφος του λιμε­νι­κού, για να τον μετα­φέ­ρει από την Ρόδο στην Τήλο, η πρό­σβαση όμως σε ένα σωρό νησιά, ή για να ακρι­βο­λο­γούμε από το ένα στο άλλο, είναι μία τερά­στια γκρίζα ζώνη. Και ολό­κληρο τον χρόνο για τους κατοί­κους, αλλά και στη διάρ­κεια της του­ρι­στι­κής σεζόν.  Τι γίνεται αν κάποιος θέλει  να προ­γραμ­μα­τί­σει δια­δρο­μές μεταξύ νησιών στα Δωδε­κά­νησα; Τι γίνεται αν πριν έχεις την ατυχία να βρί­σκε­σαι στη Ρόδο όπου που έχεις προ­γραμ­μα­τί­σει να περά­σεις το πρώτο μέρος των δια­κο­πών σου και θελή­σεις να πας σε κάποιο άλλο νησί; Σας μετα­φέρω εδώ την περι­γραφή του Δημήτρη Παπα­κων­στα­ντί­νου από το capital.gr, ο οποίος απο­τυ­πώ­νει την Οδύσ­σεια φιλικού του ζευ­γα­ριού, που θέλησε να πάει από την Ρόδο στην Αστυ­πά­λαια:

«Λες λοιπόν, δεν μπορεί, από Ρόδο για Αστυ­πά­λαια τον Αύγου­στο θα έχει συχνά δρο­μο­λό­για. Έστω και τοπικά. Νομί­ζεις… Όχι κάθε μέρα. Και όχι πάντα βολικά… Μόνο η Θεία Πρόνοια μπορεί να συμ­βι­βά­σει κρα­τή­σεις και δρο­μο­λό­για.. Πού κολλάει η Θεία Πρόνοια; Ότι πολλές φορές προ­κύ­πτουν έκτακτα δρο­μο­λό­για. Έτσι λένε άλλωστε και οι ντόπιοι. Μην φοβάστε, θα βάλουν κανένα έκτακτο… Και άντε εσύ να ποντά­ρεις στα έκτακτα με αυτο­κί­νητο και παιδιά… Ποιο είναι το πιο βολικό σενάριο; Να γυρί­σεις με το πλοίο Πειραιά και να ξανα­φύ­γεις την επόμενη με πλοίο για την Αστυ­πά­λαια. Θα μου πείτε υπάρχει και το αερο­πλάνο. Είπαμε, όχι κάθε μέρα… Ναι, αλλά έτσι τα κόστη ανε­βαί­νουν πολύ… Και με αυτο­κί­νητο τι κάνεις; Νοι­κιά­ζεις εκεί; Ωχ… Βέβαια υπάρχει και η άλλη λύση που τελικώς επελέγη. Χάνεις μία βραδιά που έχεις προ­πλη­ρώ­σει λόγω προ­σφο­ράς στο ένα νησί, μένεις μία παρα­πάνω στο άλλο, φεσώ­νε­σαι δηλαδή δύο – τρεις δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις και το φτιά­χνεις… Τι να κάνεις… Ας πρό­σε­χες!»

Ας πρό­σε­χες…Μέχρι να εφαρ­μο­σθεί το… μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο που υποθέτω θα ήταν η απά­ντηση  του κ. Τσίπρας,  για τις δικές μας γκρίζες ζώνες, σε καιρούς μάλιστα που υπάρχει το μείζον ζήτημα της εθνικής ανάγκης να μην απο­μο­νώ­νο­νται περιο­χές. Υ. Γ. Και μην βια­στούν να χαρούν οι πρώην. Η αδια­φο­ρία και η απα­ξί­ωση καλά κρατεί χρόνια τώρα. Δια­φο­ρε­τικά, θα υπήρχαν όλα όσα απαρ­τί­ζουν την καρα­μέλα που κι εκείνοι χρόνια πιπι­λί­ζουν της «νησιω­τι­κό­τη­τας», βασικό μέρος της οποίας είναι το ακτο­πλοϊκό, η επι­κοι­νω­νία των μικρών νησιών μεταξύ τους και δεν θα ψάχναμε εν έτει 2018  γιατί ερη­μώ­νουν τα νησιά χωρίς πλοία, σχολεία και για­τρούς.