Μέρα είναι θα περάσει…

Το θέμα είναι πανάρ­χαιο. Από­δειξη, ότι είτε διδα­χτή­καμε είτε όχι Αρχαία, όλοι γνω­ρί­ζουμε το δια­χρο­νικό σουξέ «έρως ανίκατε μάχαν», από την Αντι­γόνη του Σοφοκλή, άντε και το λιγό­τερο γνωστό «του έρωτα μέγα κακό, σπα­ρά­ζεις τους ανθρώ­πους» από την Μήδεια του Ευρυ­πίδη. Η γιορτή(;) του Αγίου Βαλε­ντί­νου φέρνει στην επι­φά­νεια την έκφραση -ίσως- του πιο εύκολου, εκείνου που δεν εμπε­ριέ­χει βάθος συναι­σθη­μά­των, που δεν πηγάζει από τα μύχια του μυαλού – που το ‘χει πάρει, σίγουρα, ο έρωτας. Ενα λού­τρινο κόκκινο αρκου­δάκι με καρδιές, μια αγκαλιά λου­λού­δια, μια κάρτα τύπου «σ’ αγαπώ» και έξω από την πόρτα. Και το έθνος χωρι­σμένο στα δυο, όπως το συνη­θί­ζει: σε ορκι­σμέ­νους εχθρούς του Αγίου Βαλε­ντί­νου και σε φαν, που κερνούν σοκο­λα­τά­κια. Από τη μια περισ­σεύει η ειρω­νεία, από την άλλη ανέβηκε το ζάχαρο στα ύψη! Στη μέση και κάποιοι που χαμο­γε­λούν απλά : «μέρα είναι, θα περάσει»…