Πριν συμβεί

Δια­βά­ζο­ντας την είδηση για τη γυναίκα που φέρεται να σκότωσε το 6 μηνών βρέφος της μπροστά στα δύο παιδιά της, μόλις 6 και 7 ετών, η πρώτη αυθόρ­μητη απορία είναι πώς είναι δυνατόν ένας άνθρω­πος να σκο­τώ­σει ένα μωρό με τόσο βίαιο τρόπο, πολύ περισ­σό­τερο η ίδια του η μάνα. Συνε­χί­ζο­ντας, δια­βά­ζεις, πως  οι γονείς της, είπαν, πως η κόρη τους είχε έντονα ψυχο­λο­γικά προ­βλή­ματα, πάσχει από βαριά κατά­θλιψη, ενώ είχε νοση­λευ­τεί και σε ψυχια­τρική κλινική. Προ­κύ­πτει πληθώρα ερω­τη­μά­των σε σχέση με την επάρ­κεια του συστή­μα­τος κοι­νω­νι­κής φρο­ντί­δας και τη δυνα­τό­τητά του να προ­λαμ­βά­νει ή να στη­ρί­ζει τους ανθρώ­πους που έχουν ανάγκη πριν συμβεί το κακό και για να μη συμβεί το κακό; Αν όχι, τι πρέπει να αλλάξει; Τι πρέπει να διορ­θω­θεί για να υπάρχει ένα δίχτυ ασφα­λείας, που θα προ­φυ­λάσ­σει τα πιο αδύναμα μέλη των οικο­γε­νειών; Ομως, υπεύ­θυ­νοι είναι και οι άνθρω­ποι του περι­βάλ­λο­ντος του ανθρώ­που που αντι­με­τω­πί­ζει προ­βλή­ματα. Πολλές φορές καθυ­στε­ρούν να φτάσουν στους ειδι­κούς επειδή η οικο­γέ­νεια έχει μια άρνηση γι’ αυτά, είτε γιατί δεν θέλει να τα δεχτεί, είτε γιατί φοβάται το κοι­νω­νικό στίγμα. Η ψυχική νόσος δεν πρέπει να απο­τε­λεί κοι­νω­νικό στίγμα αλλά δεν πρέπει και να αφή­νε­ται στην τύχη της. Χρειά­ζε­ται εξαι­ρε­τικά μεγάλη προσοχή από το οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον του ασθε­νούς γιατί μπορεί να αποβεί μοιραία, όπως δυστυ­χώς συνέβη σ αυτήν την περί­πτωση. Τώρα είναι αργά, αργά για όλους και κυρίως για το μωρό που δολο­φο­νή­θηκε από την μητέρα του με τόσο φρικτό τρόπο.