Η δήμαρχος Τήλου Μαρία Καμμά υπερασπίζεται τη δημοσιοποίηση του βίντεο ως απάντηση στη ρητορική μίσους

• Δίωξη για απο­τύ­πω­ση συ­νο­μι­λί­ας χωρίς ρητή συ­ναί­νε­ση, πα­ρα­βί­α­ση προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων, συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση μέσω δια­δι­κτύ­ου κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, εξύ­βρι­ση και απει­λή • Η ίδια αρ­νεί­ται τις κα­ταγ­γε­λί­ες και υπο­στη­ρί­ζει ότι ενήρ­γη­σε δη­μό­σια, σε συν­θή­κες έντα­σης, για να απο­τρα­πεί η ανα­πα­ρα­γω­γή ρα­τσι­στι­κού λόγου και η διά­δο­ση ψευ­δών πλη­ρο­φο­ριών

Ποι­νι­κές εξε­λί­ξεις κα­τα­γρά­φο­νται, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή» στην υπό­θε­ση που άνοι­ξε μετά το επει­σό­διο στο λι­μά­νι της Τήλου, την Τε­τάρ­τη 4 Σε­πτεμ­βρί­ου 2024, κατά την άφιξη και απο­βί­βα­ση με­τα­να­στών.

Η Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου άσκη­σε δίωξη εις βάρος της δη­μάρ­χου Τήλου, κ. Μα­ρί­ας Καμμά, και ακο­λού­θη­σε πα­ρα­πο­μπή σε κύρια ανά­κρι­ση, ση­μα­το­δο­τώ­ντας ότι η δι­κο­γρα­φία περνά πλέον στο ανα­κρι­τι­κό στά­διο, με συλ­λο­γή υλι­κού και κα­τα­θέ­σε­ων.

Αφε­τη­ρία της υπό­θε­σης ήταν μή­νυ­ση αλ­λο­δα­πής, κα­τοί­κου Ρόδου, η οποία υπο­στή­ρι­ξε ότι στο­χο­ποι­ή­θη­κε μέσω βί­ντεο και αναρ­τή­σε­ων, ότι της απο­δό­θη­καν λόγια που δεν είπε και ότι η ει­κό­να της δια­κι­νή­θη­κε με τρόπο που οδή­γη­σε σε κύμα δια­δι­κτυα­κής επί­θε­σης. Από την άλλη πλευ­ρά, η δή­μαρ­χος πα­ρου­σιά­ζει μια εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή εκ­δο­χή. Πε­ρι­γρά­φει δη­μό­σια πα­ρέμ­βα­ση σε μια εξαι­ρε­τι­κά φορ­τι­σμέ­νη στιγ­μή, με στόχο να ανα­χαι­τι­στεί, όπως λέει, ρη­το­ρι­κή μί­σους απέ­να­ντι σε δια­σω­θέ­ντες αν­θρώ­πους και να απο­τρα­πεί η δια­σπο­ρά ψευ­δών πλη­ρο­φο­ριών.

Οι εξη­γή­σεις που έδωσε η ίδια ενώ­πιον της Προ­α­να­κρί­τριας Ρόδου, μέσω του συ­νη­γό­ρου της, κ. Φώτη Κω­στό­που­λου, επι­χει­ρεί να με­τα­φέ­ρει το επί­κε­ντρο από τη στενή αντι­πα­ρά­θε­ση γύρω από ένα βί­ντεο, στη συ­νο­λι­κή ει­κό­να του πε­ρι­στα­τι­κού, τις συν­θή­κες του λι­μα­νιού, τη δη­μό­σια διά­στα­ση της στιγ­μής και το κί­νη­τρο της δη­μο­σιο­ποί­η­σης.

Η ει­κό­να που χτί­ζει για τον ρόλο της και για το νησί

Στην ει­σα­γω­γι­κή ενό­τη­τα των εξη­γή­σε­ών της, η δή­μαρ­χος επι­χει­ρεί να πλαι­σιώ­σει την υπό­θε­ση μέσα από το προ­φίλ της Τήλου και το δη­μό­σιο απο­τύ­πω­μα της ίδιας. Ανα­φέ­ρει ότι είναι δή­μαρ­χος από το 2012, συν­δέ­ει τη ση­με­ρι­νή πο­ρεία του νη­σιού με πο­λι­τι­κές που προη­γή­θη­καν και υπο­στη­ρί­ζει ότι η Τήλος έχει με­τα­τρα­πεί σε πα­ρά­δειγ­μα σε πολ­λούς το­μείς, από την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή πο­λι­τι­κή έως τη δια­χεί­ρι­ση του με­τα­να­στευ­τι­κού.

Στο ίδιο πλαί­σιο, εντάσ­σει και την ανα­φο­ρά σε δια­κρί­σεις που, όπως ση­μειώ­νει, έλαβε το 2024 το πρό­γραμ­μα “Just Go Zero Tilos”, καθώς και σειρά δη­μο­σιευ­μά­των που πε­ρι­γρά­φουν την Τήλο ως νησί αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Το βα­σι­κό μή­νυ­μα αυτής της γραμ­μής είναι ότι το νησί, λόγω γε­ω­γρα­φί­ας, βρί­σκε­ται συχνά στην πρώτη γραμ­μή αφί­ξε­ων και ότι η το­πι­κή κοι­νω­νία έχει οι­κο­δο­μή­σει μια πρα­κτι­κή υπο­δο­χής που, κατά την ίδια, βα­σί­ζε­ται στην αν­θρω­πιά, παρά τα πε­ριο­ρι­σμέ­να μέσα.

Η δή­μαρ­χος επι­λέ­γει να ενι­σχύ­σει αυτή την ει­κό­να με ανα­φο­ρά σε πε­ρι­στα­τι­κό διά­σω­σης βρέ­φους τον Αύ­γου­στο 2024, ως πα­ρά­δειγ­μα της πί­ε­σης και της συ­ναι­σθη­μα­τι­κής φόρ­τι­σης που συ­νο­δεύ­ουν τέ­τοια γε­γο­νό­τα. Η επι­λο­γή δεν είναι τυ­χαία. Το υπό­μνη­μα επι­χει­ρεί να δεί­ξει ότι το σκη­νι­κό στο λι­μά­νι δεν ήταν μια τυ­πι­κή δη­μό­σια στιγ­μή, αλλά η κα­τά­λη­ξη μιας πο­λύ­ω­ρης επι­χεί­ρη­σης, με αν­θρώ­πους εξα­ντλη­μέ­νους, παι­διά, γυ­ναί­κες και ανά­γκες άμε­σης φρο­ντί­δας.

Η πε­ρι­γρα­φή της 4ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2024 και το ση­μείο σύ­γκρου­σης

Στο αφη­γη­μα­τι­κό σκέ­λος για τα γε­γο­νό­τα, η δή­μαρ­χος πε­ρι­γρά­φει ότι ενη­με­ρώ­θη­κε τη νύχτα της 3ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2024 για ομάδα 106 αν­θρώ­πων εγκλω­βι­σμέ­νων σε δύ­σβα­τη πε­ριο­χή της Ερί­στου, χωρίς νερό, τροφή και ια­τρι­κή βο­ή­θεια, για πάνω από 30 ώρες. Την 4η Σε­πτεμ­βρί­ου, κατά την πε­ρι­γρα­φή της, ορ­γα­νώ­θη­κε επι­χεί­ρη­ση με μέσα του Λι­με­νι­κού και ολο­κλη­ρώ­θη­κε το από­γευ­μα, με άφιξη στο λι­μά­νι των Λι­βα­δί­ων στις 18:30.

Η ίδια δίνει έμ­φα­ση στη συ­γκέ­ντρω­ση εθε­λο­ντών, μελών της δη­μο­τι­κής αρχής, ια­τρι­κού προ­σω­πι­κού και λι­με­νι­κών στο λι­μά­νι και στην προ­τε­ραιο­ποί­η­ση των παι­διών κατά την απο­βί­βα­ση. Εντάσ­σει μά­λι­στα στην αφή­γη­ση το πε­ρι­στα­τι­κό με παιδί ΑμεΑ που λι­πο­θύ­μη­σε από εξά­ντλη­ση, στοι­χείο που λει­τουρ­γεί ως βα­σι­κός δεί­κτης για το πόσο ορια­κές ήταν, κατά την άποψή της, οι συν­θή­κες.

Το ση­μείο τρι­βής, σύμ­φω­να με την ίδια, ξε­κι­νά όταν ακού­ει γυ­ναί­κα να φω­νά­ζει προς τους λι­με­νι­κούς, σε έντο­νο τόνο. Όπως πε­ρι­γρά­φει, την πλη­σιά­ζει με ευ­γε­νι­κό τρόπο για να ρω­τή­σει ποιο είναι το πρό­βλη­μα, θε­ω­ρώ­ντας ότι ίσως υπήρ­χε ανη­συ­χία για τη δια­χεί­ρι­ση. Εκεί, η δή­μαρ­χος απο­δί­δει στη γυ­ναί­κα φρά­σεις απα­ξιω­τι­κές για τους με­τα­νά­στες και κα­τα­λή­γει να υπο­στη­ρί­ζει ότι η γυ­ναί­κα είπε τη φράση «Να τους πε­τά­ξε­τε στη θά­λασ­σα», την οποία, όπως το­νί­ζει, επα­νέ­λα­βε και όταν εκεί­νη την ξα­να­ρώ­τη­σε, με ανα­φο­ρά και σε μικρά παι­διά.

Η δή­μαρ­χος πα­ρου­σιά­ζει τη συ­νέ­χεια ως μια προ­σπά­θεια να θέσει όρια. Ανα­φέ­ρει ότι της είπε πως τέ­τοια συ­μπε­ρι­φο­ρά δεν είναι απο­δε­κτή στην Τήλο και ότι αν έχει τέ­τοιες από­ψεις, το νησί δεν της ται­ριά­ζει. Κα­τό­πιν, όπως ση­μειώ­νει, η γυ­ναί­κα φέ­ρε­ται να είπε «Τώρα θα σου δείξω εγώ!» και να άρ­χι­σε να την κα­τα­γρά­φει με κι­νη­τό.

Σε αυτό ακρι­βώς το ση­μείο, η δή­μαρ­χος επι­χει­ρεί να αντι­στρέ­ψει τον πυ­ρή­να της μή­νυ­σης. Πε­ρι­γρά­φει ότι ρώ­τη­σε το όνομα της γυ­ναί­κας, έλαβε απά­ντη­ση που αρ­γό­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρί­ζει ψευδή και ότι η ίδια έβγα­λε επί­σης κι­νη­τό, προ­τρέ­πο­ντας να επα­να­λη­φθούν τα λόγια που είχαν προη­γη­θεί, κάτι που, κατά τη δή­μαρ­χο, η γυ­ναί­κα απέ­φυ­γε, επι­λέ­γο­ντας σιωπή.

Πα­ράλ­λη­λα, η δή­μαρ­χος ανα­φέ­ρει ως επι­πλέ­ον επι­χεί­ρη­μα ότι η ίδια γυ­ναί­κα επα­νέ­λα­βε τη φράση για τη θά­λασ­σα λίγο αρ­γό­τε­ρα σε εστια­τό­ριο, πα­ρου­σία τρί­των, με ανα­φο­ρά σε συ­γκε­κρι­μέ­νο ιδιο­κτή­τη και πα­ρευ­ρι­σκο­μέ­νους, στοι­χείο που συν­δέ­ε­ται με την πρό­θε­σή της να στη­ρί­ξει την εκ­δο­χή της σε μαρ­τυ­ρί­ες.

Γιατί δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε το βί­ντεο, η αι­τιο­λό­γη­ση της επι­λο­γής

Κε­ντρι­κός άξο­νας των θέ­σε­ων της δη­μάρ­χου είναι η αι­τιο­λό­γη­ση της δη­μο­σιο­ποί­η­σης του βι­ντε­ο­λη­πτι­κού υλι­κού. Δεν την πα­ρου­σιά­ζει ως κί­νη­ση αντι­πα­ρά­θε­σης, αλλά ως πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή πα­ρέμ­βα­ση.

Στο υπό­μνη­μα δια­τυ­πώ­νει 2 λό­γους που, κατά την ίδια, εξη­γούν την ανάρ­τη­ση στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης. Πρώ­τον, για να στιγ­μα­τι­στούν και να προ­λη­φθούν ανά­λο­γα πε­ρι­στα­τι­κά μί­σους και ρα­τσι­σμού στο μέλ­λον. Δεύ­τε­ρον, για να απο­τρα­πεί η διά­δο­ση ψευ­δών πλη­ρο­φο­ριών από τη συ­γκε­κρι­μέ­νη γυ­ναί­κα.

Με αυτή τη δια­τύ­πω­ση, η δή­μαρ­χος με­τα­φέ­ρει τη συ­ζή­τη­ση από το επί­πε­δο του προ­σω­πι­κού επει­σο­δί­ου στο επί­πε­δο του δη­μό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος, πα­ρου­σιά­ζο­ντας την πράξη της ως δή­λω­ση ότι το νησί δεν ανέ­χε­ται ρη­το­ρι­κές μί­σους απέ­να­ντι σε αν­θρώ­πους σε ανά­γκη. Το υπό­μνη­μα κα­τα­λή­γει σε μια φράση με αξια­κό πε­ριε­χό­με­νο, στη λο­γι­κή ότι η στάση αυτή είναι συ­νε­πής με την ταυ­τό­τη­τα της Τήλου και ότι, ακόμη και αν αυτό οδη­γεί την ίδια σε θέση κα­τη­γο­ρου­μέ­νης, εκεί­νη το θε­ω­ρεί κό­στος που μπο­ρεί να ανα­λη­φθεί.

Η άρ­νη­ση των κα­τη­γο­ριών και η γραμ­μή ότι δεν πλη­ρού­νται τα στοι­χεία

Στο σκέ­λος που αφορά στα απο­δι­δό­με­να αδι­κή­μα­τα, η δή­μαρ­χος υιο­θε­τεί διπλή γραμ­μή. Από τη μία, αρ­νεί­ται συ­νο­λι­κά ότι έχει τε­λέ­σει τα αδι­κή­μα­τα που της απο­δί­δο­νται. Από την άλλη, υπο­στη­ρί­ζει ότι, ακόμη και με βάση τα πε­ρι­στα­τι­κά όπως τα πε­ρι­γρά­φει η ίδια, δεν συ­γκρο­τεί­ται η απαι­τού­με­νη μορφή των πρά­ξε­ων.

Σε ό,τι αφορά στην εξύ­βρι­ση, η θέση της είναι ότι δεν χρη­σι­μο­ποί­η­σε υβρι­στι­κούς χα­ρα­κτη­ρι­σμούς, αλλά μόνο πε­ρι­γρα­φι­κούς όρους. Πα­ράλ­λη­λα, ανα­πτύσ­σει ότι η φόρ­τι­ση της στιγ­μής και τα λε­γό­με­να που απο­δί­δει στην κα­ταγ­γέλ­λου­σα δη­μιουρ­γού­σαν, κατά την άποψή της, δι­καιο­λο­γη­μέ­νη αγα­νά­κτη­ση, εντός του σκη­νι­κού απο­βί­βα­σης 106 προ­σφύ­γων, ανά­με­σά τους παι­διά και βρέφη.

Για την ηθική αυ­τουρ­γία σε εξύ­βρι­ση, η δή­μαρ­χος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι μια ανάρ­τη­ση με πα­ρά­θε­ση γε­γο­νό­των δεν ισο­δυ­να­μεί με προ­τρο­πή τρί­των σε πα­ρά­νο­μες πρά­ξεις και ότι η δη­μό­σια φύση ενός λο­γα­ρια­σμού στο δια­δί­κτυο δεν συ­νι­στά προ­σω­πι­κή πα­ρό­τρυν­ση σε συ­γκε­κρι­μέ­νο, προσ­διο­ρί­σι­μο απο­δέ­κτη.

Στο ζή­τη­μα της συ­κο­φα­ντι­κής δυ­σφή­μη­σης, η δή­μαρ­χος υπο­στη­ρί­ζει ότι όσα ανέ­φε­ρε δη­μό­σια ήταν αληθή, απο­τε­λού­σαν πα­ρά­θε­ση γε­γο­νό­των και ότι η πρό­θε­σή της ήταν η απο­τρο­πή ανά­λο­γων πε­ρι­στα­τι­κών και η ανά­σχε­ση ψευ­δών πλη­ρο­φο­ριών. Εντάσ­σει, επί­σης, στο αφή­γη­μα την ανα­φο­ρά σε ανα­δη­μο­σί­ευ­ση ανάρ­τη­σης από την κα­ταγ­γέλ­λου­σα, ως στοι­χείο που, κατά τη δή­μαρ­χο, δεί­χνει δη­μό­σιες θέ­σεις οι οποί­ες δεν συμ­βα­δί­ζουν με τους ισχυ­ρι­σμούς περί «κα­τα­σκευα­σμέ­νων» γε­γο­νό­των.

Για το αδί­κη­μα της πα­ρα­βί­α­σης προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων, η δή­μαρ­χος προ­βάλ­λει τη θέση ότι δεν υπήρ­ξε επέμ­βα­ση σε αρ­χείο ή σύ­στη­μα αρ­χειο­θέ­τη­σης, αλλά ότι πρό­κει­ται για υλικό που κα­τα­γρά­φη­κε σε δη­μό­σιο χώρο κατά τη δική της εκ­δο­χή, και άρα δεν τί­θε­ται, όπως υπο­στη­ρί­ζει, το στοι­χείο που απαι­τεί η συ­γκε­κρι­μέ­νη διά­τα­ξη.

Στο ζή­τη­μα της απο­τύ­πω­σης συ­νο­μι­λί­ας χωρίς ρητή συ­ναί­νε­ση, η δή­μαρ­χος κι­νεί­ται στη γραμ­μή ότι το πε­ρι­στα­τι­κό έλαβε χώρα σε δη­μό­σιο χώρο με πλή­θος πα­ρευ­ρι­σκο­μέ­νων, ότι δεν πρό­κει­ται για «μη δη­μό­σια συ­νο­μι­λία» και ότι, από το ίδιο το βί­ντεο, όπως υπο­στη­ρί­ζει, προ­κύ­πτει μο­νό­λο­γος και όχι ιδιω­τι­κή επι­κοι­νω­νία που να προ­στα­τεύ­ε­ται ως απόρ­ρη­το.

Για την απει­λή, η δή­μαρ­χος απα­ντά με τρόπο που αφή­νει 2 επί­πε­δα. Δη­λώ­νει ότι δεν θυ­μά­ται να εκ­στό­μι­σε τη φράση που απο­δί­δε­ται στη μή­νυ­ση, ενώ προ­σθέ­τει ότι ακόμη και αν ει­πώ­θη­κε, εντάσ­σε­ται στην έντα­ση της στιγ­μής, χωρίς πρό­θε­ση άσκη­σης σω­μα­τι­κής βίας, και ότι δεν προ­κά­λε­σε τρόμο ή ανη­συ­χία, όπως απαι­τεί­ται για την πλή­ρω­ση του αδι­κή­μα­τος.

Τέλος, στην κα­τη­γο­ρία περί δη­μό­σιας υπο­κί­νη­σης μί­σους, η δή­μαρ­χος αντι­τεί­νει ότι η δική της φρα­σε­ο­λο­γία στό­χευε να στιγ­μα­τί­σει συ­μπε­ρι­φο­ρά που θε­ω­ρεί απάν­θρω­πη και όχι να προ­τρέ­ψει σε πρά­ξεις μί­σους, επι­μέ­νο­ντας ότι, κατά την ανά­γνω­σή της, το επί­μα­χο στοι­χείο της υπό­θε­σης είναι η φράση που απο­δί­δει στην κα­ταγ­γέλ­λου­σα για τους με­τα­νά­στες και όχι όσα η ίδια υπο­στη­ρί­ζει ότι είπε ως αντί­δρα­ση.