Δημήτρης Γάκης: Αποχαιρετούμε σήμερα τον άοκνο και χαλκέντερο Δήμαρχο της Ρόδου Φώτη Χατζηδιάκο

Δεν μπο­ρούσα να απα­ντήσω σε εκείνο το τηλε­φώ­νημα της Ρένας το από­γευμα του Σαβ­βά­του 11-11-2023.

Φοβό­μουν, ήξερα τι θα ακούσω. Όλοι το φοβό­μα­σταν αλλά κανείς δεν ήθελε να το πιστέ­ψει. Και θα αργή­σουμε να το συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε.

Κι όμως ο χαλ­κέ­ντε­ρος και άοκνος Δήμαρ­χος μας Φώτης Χατζη­διά­κος έφυγε για το μεγάλο ταξίδι της ζωής του.

Βαριές οι καρδιές όλων μας, μεγάλη η θλίψη από την δυσα­να­πλή­ρωτή απώλεια. Απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα ένα δικό μας άνθρωπο της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας, έναν παθια­σμένο αυτο­διοι­κη­τικό περισ­σό­τερο από καθετί.

Η δια­δρομή και η δράση του σημά­δε­ψαν την πολι­τική, την κοι­νω­νική, την επι­στη­μο­νική και την Αυτο­διοι­κη­τική ζωή του τόπου μας.

Ο Φώτης όμως εκτός από αυτά τα χαρα­κτη­ρι­στικά προ­σφο­ράς στην κοι­νω­νία, αλλά και στον καθέναν ξεχω­ρι­στά άνθρωπο, είχε και μια δική του ανθρώ­πινη πτυχή εξίσου σημα­ντική. Η λιτό­τητα, η εργα­τι­κό­τητα, η πίστη στις αξίες του, το ήθος του, ο αλτρουι­σμός του, η ζεστα­σιά του, η τάση τελειό­τη­τας, η συμ­με­τοχή και δράση σε όλες τις κοι­νω­νι­κές πτυχές αφήνουν ένα ανε­ξί­τηλο απο­τύ­πωμα στην πόλη και τους ανθρώ­πους της. Δεν ήταν μόνο ο πρώτος πολίτης της πόλης ήταν ένας ΕΝΕΡΓΟΣ πολίτης της πόλης. Υπη­ρέ­τησε με αρχές, με αξίες, με ήθος και ευθύνη την μεγάλη του αγάπη που ήταν η αυτο­διοί­κηση.

Η ενα­σχό­λησή του με τα κοινά ξεκί­νησε το 1999 σαν νομαρ­χια­κός σύμ­βου­λος,  συνέ­χισε σαν Πρό­ε­δρος του Νομαρ­χια­κού Συμ­βου­λίου σαν αντι­νο­μάρ­χης και σας αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης. Το 2014 εκλέ­χθηκε δήμαρ­χος Ρόδου.

.

Ο Φώτης ήταν από τους πρώτους ανθρώ­πους που γνώρισα στη Ρόδο. Συν­δε­τι­κός κρίκος ο συνά­δερ­φός του και κου­μπά­ρος μου ο Κώστας ο Βαϊνάς.

Όλο και μου έλεγε ο Φώτης όταν βρι­σκό­μα­σταν: πάρε το Βαϊνά και πάμε για τσί­πουρο. Πορευ­τή­καμε αργό­τερα στον ίδιο δρόμο της αυτο­διοί­κη­σης, σε παράλ­λη­λες όμως δια­δρο­μές. Ο Φώτης πάντα να τρέχει μεταξύ του νομαρ­χια­κού τότε κτιρίου, και αργό­τερα του δημαρ­χια­κού και των δικα­στη­ρίων. Αλλά σίγουρα θα συνα­ντού­σες το Φώτη τα πρωινά στη θάλασσα του ενυ­δρείου για το πρωινό του μπάνιο. Φανα­τι­κός φίλος,οπαδός θα έλεγα, της θάλασ­σας. Κάθε μέρα εκεί.

Θα μείνει όμως αξέ­χα­στη σε όλους μας η φιγούρα του Δημάρ­χου που με το μηχα­νάκι του στρι­φο­γύ­ριζε κάθε μέρα την πόλη να δει την κατά­σταση της. Έλεγε:  «χρη­σι­μο­ποιώ το μηχα­νάκι για τρεις λόγους. Πρώτον για να προ­λα­βαίνω να βλέπω πολλά πράγ­ματα στην πόλη, δεύ­τε­ρον για να επι­σκέ­πτο­μαι πολλούς φορείς, εργο­τά­ξια και οργα­νι­σμούς του δήμου και τρίτον και κυριό­τερο για να μπορώ να στα­μα­τάω και να χαιρετώ όσους συναντώ στο δρόμο».

Αυτός ήταν ο Φώτης. Επι­κοι­νω­νια­κός, λαϊκός εργα­τι­κός αλλά και παρα­γω­γι­κός στο έργο του.

Θέλω όμως φεύ­γο­ντας να του πω ένα μεγάλο συγνώμη γιατί τελευ­ταία τον πλη­γώ­σαμε ως πολι­τι­κός χώρος.

Εγκάρ­δια συλ­λυ­πη­τή­ρια στην γυναίκα του, την αγα­πη­μένη του σύντροφο Αγάπη και το καμάρι του όπως έλεγε το γιο του το Στέργο. Τους εύχομαι να βρουν τη δύναμη να αντι­με­τω­πί­σουν την απώλεια του. Με όπλο την  ισχυρή ανά­μνηση του να κατα­φέ­ρουν να απα­λύ­νουν τον πόνο τους.

Σε απο­χαι­ρε­τούμε σε λίγο φίλε Φώτη στο τελευ­ταίο, μεγάλο ταξίδι τη ζωή σου. Ελαφρύ  να είναι το χώμα που θα σε σκε­πά­σει.

Ρόδος 13-11-2023

Δημή­τρης Γάκης

Πρωην Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου

ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ