Η ποιότητα της δημοκρατίας και οι εκλογές

Η υπό­θε­ση της πα­γί­δευ­σης του κι­νη­τού του Ν. Αν­δρου­λά­κη από το «κα­κό­βου­λο» λο­γι­σμι­κό Predator και η απο­κά­λυ­ψη της πα­ρα­κο­λού­θη­σής του από την ΕΥΠ για ση­μα­ντι­κό χρο­νι­κό διά­στη­μα, προ­κα­λεί ήδη αλυ­σι­δω­τές πο­λι­τι­κές ανα­τα­ρά­ξεις

Η πο­λι­τι­κή διά­στα­ση ξε­περ­νά κατά πολύ και υπερ­φα­λαγ­γί­ζει συ­νταγ­μα­τι­κά και θε­σμι­κά τα όρια ενός «σφάλ­μα­τος», του οποί­ου την ευ­θύ­νη έσπευ­σε ο Πρω­θυ­πουρ­γός να επι­με­ρί­σει στα δύο συ­γκε­κρι­μέ­να στε­λέ­χη της απο­λύ­του εμπι­στο­σύ­νης και προ­σω­πι­κής του επι­λο­γής. Οι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές και πα­ρά­νο­μες δια­στά­σεις που πήρε το θέμα διε­ρευ­νώ­νται ποι­νι­κά από τον Άρειο Πάγο και θε­σμι­κά-πο­λι­τι­κά από τις κοι­νο­βου­λευ­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες με την επα­νέ­ναρ­ξη της Βου­λής.

Είναι ίσως πρό­ω­ρο να εκτι­μη­θούν οι ση­μα­ντι­κές πο­λι­τι­κές επι­πτώ­σεις καθώς η χώρα έχει ει­σέλ­θει προ­πολ­λού σε οιω­νεί προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο. Το μόνο βέ­βαιο είναι ότι στα τόσα προ­βλή­μα­τα – εθνι­κά, οι­κο­νο­μι­κά, παν­δη­μι­κά, κλι­μα­τι­κά, ενερ­γεια­κά – που βρί­σκο­νται σε πλήρη εξέ­λι­ξη, προ­στί­θε­ται τώρα το πρό­βλη­μα της ποιό­τη­τας της Δη­μο­κρα­τί­ας και των θε­σμών της. Η αί­σθη­ση και η βε­βαιό­τη­τα πια ότι σκο­τει­νοί μη­χα­νι­σμοί δρουν ανε­νό­χλη­τοι.

Αξιο­ποιούν τις σύγ­χρο­νες τε­χνο­λο­γί­ες για να πα­ρα­βιά­σουν την προ­στα­σία των προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων που αφο­ρούν τον Πρό­ε­δρο και συ­να­κό­λου­θα τα στε­λέ­χη ενός με­γά­λου πο­λι­τι­κού κόμ­μα­τος. Θέ­τουν στην προ­ε­κλο­γι­κή ατζέ­ντα και σε πρω­τεύ­ου­σα θέα το θέμα «πως κυ­βερ­νά­ται η χώρα».

Η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των πο­λι­τών, ανε­ξάρ­τη­τα από την πο­λι­τι­κή και κομ­μα­τι­κή τους προ­έ­λευ­ση και κυ­ρί­ως αυτών που συ­να­θροί­ζο­νται στο χώρο του εκ­συγ­χρο­νι­στι­κού, δη­μο­κρα­τι­κού, φι­λε­λεύ­θε­ρου και προ­ο­δευ­τι­κού κέ­ντρου, έχει πλήρη επί­γνω­ση και συ­ναί­σθη­ση του μεί­ζο­νος προ­βλή­μα­τος που εγεί­ρε­ται. Καθώς είχε εμπε­δώ­σει την πε­ποί­θη­ση ότι στην εξέ­λι­ξή της η με­τα­πο­λι­τευ­τι­κή μας δη­μο­κρα­τία άφησε πίσω της ορι­στι­κά πα­ρό­μοιες πρα­κτι­κές, σή­με­ρα βρί­σκε­ται μπρο­στά σε ένα ντό­μι­νο απο­κα­λύ­ψε­ων που παίρ­νει και ευ­ρω­παϊ­κές δια­στά­σεις και αφορά την ποιό­τη­τα της Δη­μο­κρα­τί­ας.

Η συ­ντη­ρη­τι­κή πα­ρά­τα­ξη, που κυ­βερ­νά και δια­κη­ρυ­κτι­κά έχει μέ­τω­πο απέ­να­ντι στην ερ­γα­λειο­ποί­η­ση του κρά­τους και την ιδιο­ποί­η­ση των θε­σμών, απο­κα­λύ­πτει το πραγ­μα­τι­κό της πρό­σω­πο. Ένα πρό­σω­πο που έλκει την κα­τα­γω­γή του από το πα­ρελ­θόν και την πα­ρά­δο­ση της ακραιφ­νούς Δε­ξιάς. Ο πο­λι­τι­κός φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός της, ση­μαία κατά τα άλλα του ση­με­ρι­νού Πρω­θυ­πουρ­γού, έρ­χε­ται σε απ’ευ­θεί­ας σύ­γκρου­ση με την πρα­κτι­κή της.

Οι δη­μο­κρα­τι­κοί πο­λί­τες αρ­νού­νται να συμ­βι­βα­στούν με την ιδέα ότι το «επι­τε­λι­κό κρά­τος» και η «με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή επαγ­γε­λία» συ­ντη­ρούν και ανα­πα­ρά­γουν πρα­κτι­κές εξό­χως αντι­δη­μο­κρα­τι­κές, αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές και πα­ρά­νο­μες.

Οι τε­λευ­ταί­ες δρα­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις επι­βε­βαιώ­νουν και ενι­σχύ­ουν χωρίς καμιά αμ­φι­βο­λία την αυ­τό­νο­μη πο­ρεία και στρα­τη­γι­κή του ΠΑΣΟΚ. Η πρό­τα­σή του για άλλο, ρι­ζι­κά δια­φο­ρε­τι­κό πρό­τυ­πο δια­κυ­βέρ­νη­σης, απο­τε­λε­σμα­τι­κό, σύγ­χρο­νο και κυ­ρί­ως δη­μο­κρα­τι­κό, δεν του επι­τρέ­πει κα­νέ­να «συ­νε­ται­ρι­σμό» στον οποίο το ίδιο δεν έχει πρω­τα­γω­νι­στι­κό και κα­θο­ρι­στι­κό λόγο. Γι’αυτό και η εκλο­γι­κή του στό­χευ­ση δε μπο­ρεί να πε­ριο­ρί­ζε­ται με βάση δη­μο­σκο­πι­κές επι­δό­σεις. Να ανα­τρέ­ψει τους ση­με­ρι­νούς πο­λι­τι­κούς συ­σχε­τι­σμούς είναι ο μόνος δρό­μος. Και αυτός δεν έχει τα­βά­νι για την εκλο­γι­κή του επιρ­ροή.

Πηγή protothema.gr