Α-τυπος και υπογραμμός: Το τίμημα

Στην Ελ­λά­δα του 2018, οι νη­σιώ­τες πρέ­πει να τι­μω­ρού­νται αυ­στη­ρά για την επι­λο­γή τους να πα­ρα­μεί­νουν στον τόπο τους και να μην ρί­ξουν μαύρη πέτρα πίσω τους, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι πριν από εμάς…

Η Ρόδος πλη­ρώ­νει κι αυτή το δικό της τί­μη­μα. Πρέ­πει να τι­μω­ρη­θεί για όλα αυτά τα χρό­νια που υπήρ­ξε «κο­σμο­πο­λί­τι­κο νησί», και τώρα φαί­νε­ται πως ήρθε ο λο­γα­ρια­σμός για τα χρό­νια της ευ­η­με­ρί­ας. Τώρα, μόνο κο­σμο­πο­λί­τι­κη δεν είναι. Η ει­κό­να έχει αλ­λά­ξει άρδην, τώρα από κο­σμο­πο­λί­τι­κη έγινε προ­ο­ρι­σμός μα­ζι­κού του­ρι­σμού με τους του­ρί­στες να παίρ­νουν δύο κα­λα­μά­κια για ένα ανα­ψυ­κτι­κό και μια χω­ριά­τι­κη σα­λά­τα για τέσ­σε­ρα άτομα, αν δεν κρα­τούν τα κα­λα­θά­κια από το all inclusive γεύμα ή πρω­ι­νό τους.

Στα μάτια όμως του κρά­τους-ντα­βα­τζή, η Ρόδος πα­ρα­μέ­νει οι­κο­νο­μι­κά εύ­ρω­στη με πολλά ακόμα πε­ρι­θώ­ρια αφαί­μα­ξης, μα η άλ­λο­τε παχιά αγε­λά­δα είναι ένα βήμα πριν να ψο­φή­σει. Και όσο τα χτυ­πή­μα­τα με τον βούρ­δου­λα συ­νε­χί­ζο­νται, το μόνο που μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί είναι να ψο­φή­σει πιο γρή­γο­ρα.

Η οι­κο­νο­μι­κή πα­ρά­με­τρος, είναι μία μόνο πτυχή των προ­βλη­μά­των που βα­ρύ­νουν τους νη­σιώ­τες. Για την ποιό­τη­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς τους θα χρεια­στούν ανα­λύ­σεις επί ανα­λύ­σε­ων, δυ­στυ­χώς μά­θα­με να ζούμε με αυτά.

Ελ­λά­δα δύο τα­χυ­τή­των… Τα νησιά, ανή­κουν στην δεύ­τε­ρη.

Το άρθρο 1 παρ. 4 του Συ­ντάγ­μα­τος ότι «ο κοι­νός νο­μο­θέ­της και η Διοί­κη­ση, όταν δρουν κα­νο­νι­στι­κά, υπο­χρε­ού­νται να λαμ­βά­νουν υπόψη τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες των νη­σιω­τι­κών και ορει­νών πε­ριο­χών, με­ρι­μνώ­ντας για την ανά­πτυ­ξή τους» φα­ντά­ζει πλέον μόνον ως ανέκ­δο­το στα μάτια και τα αφτιά των νη­σιω­τών, που βλέ­πουν τη ζωή τους να ανα­τρέ­πε­ται και να χει­ρο­τε­ρεύ­ει μέρα με τη μέρα. Η νέα κα­ρα­μέ­λα του με­τα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου, είναι ακόμα ένας όρος που ει­σή­χθη στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, αφή­νο­ντας πα­γε­ρά αδιά­φο­ρους τους πε­ρισ­σο­τέ­ρους, διότι πολύ απλά δεν τους αφορά. Διότι δεν τους πε­ρι­λαμ­βά­νει. Αρκεί μια βόλτα από τα πρα­τή­ρια υγρών καυ­σί­μων στα νησιά, για να αντι­λη­φθεί κα­νείς ότι οι με­τα­φο­ρές, στην όποια μορφή τους, μας κο­στί­ζουν ακρι­βά. Πολύ ακρι­βά. Καύ­σι­μα, αε­ρο­πλά­να, πλοία… Η μοίρα του νη­σιώ­τη είναι να πρέ­πει να βάζει πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη για να με­τα­κι­νη­θεί. Για να φάει, για να κα­λύ­ψει τις ανά­γκες του, για να μορ­φώ­σει τα παι­διά του.

Χρή­σι­μοι για να «φυ­λά­με Θερ­μο­πύ­λες», αχρεί­α­στοι για να απο­λαμ­βά­νου­με τα ίδια δι­καιώ­μα­τα με τους στε­ρια­νούς.

Δεν ξέρω αν είναι δύ­σκο­λοι και­ροί για πρί­γκι­πες, αλλά δύ­σκο­λοι και­ροί για νη­σιώ­τες είναι σί­γου­ρα, με ή χωρίς με­τα­φο­ρι­κό ισο­δύ­να­μο.