ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Α-τυπος και υπογραμμός: Το τίμημα

Μαίρη Φώτη 2 λεπτά ανάγνωση
ΜΑΙΡΗ ΦΩΤΗ

Στην Ελλάδα του 2018, οι νησιώ­τες πρέπει να τιμω­ρού­νται αυστηρά για την επιλογή τους να παρα­μεί­νουν στον τόπο τους και να μην ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι πριν από εμάς…

Η Ρόδος πλη­ρώ­νει κι αυτή το δικό της τίμημα. Πρέπει να τιμω­ρη­θεί για όλα αυτά τα χρόνια που υπήρξε «κοσμο­πο­λί­τικο νησί», και τώρα φαί­νε­ται πως ήρθε ο λογα­ρια­σμός για τα χρόνια της ευη­με­ρίας. Τώρα, μόνο κοσμο­πο­λί­τικη δεν είναι. Η εικόνα έχει αλλάξει άρδην, τώρα από κοσμο­πο­λί­τικη έγινε προ­ο­ρι­σμός μαζικού του­ρι­σμού με τους του­ρί­στες να παίρ­νουν δύο καλα­μά­κια για ένα ανα­ψυ­κτικό και μια χωριά­τικη σαλάτα για τέσσερα άτομα, αν δεν κρατούν τα καλα­θά­κια από το all inclusive γεύμα ή πρωινό τους.

Στα μάτια όμως του κράτους-νταβατζή, η Ρόδος παρα­μέ­νει οικο­νο­μικά εύρωστη με πολλά ακόμα περι­θώ­ρια αφαί­μα­ξης, μα η άλλοτε παχιά αγελάδα είναι ένα βήμα πριν να ψοφήσει. Και όσο τα χτυ­πή­ματα με τον βούρ­δουλα συνε­χί­ζο­νται, το μόνο που μπορεί να επι­τευ­χθεί είναι να ψοφήσει πιο γρήγορα.

Η οικο­νο­μική παρά­με­τρος, είναι μία μόνο πτυχή των προ­βλη­μά­των που βαρύ­νουν τους νησιώ­τες. Για την ποιό­τητα της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς τους θα χρεια­στούν ανα­λύ­σεις επί ανα­λύ­σεων, δυστυ­χώς μάθαμε να ζούμε με αυτά.

Ελλάδα δύο ταχυ­τή­των… Τα νησιά, ανήκουν στην δεύτερη.

Το άρθρο 1 παρ. 4 του Συντάγ­μα­τος ότι «ο κοινός νομο­θέ­της και η Διοί­κηση, όταν δρουν κανο­νι­στικά, υπο­χρε­ού­νται να λαμ­βά­νουν υπόψη τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες των νησιω­τι­κών και ορεινών περιο­χών, μερι­μνώ­ντας για την ανά­πτυξή τους» φαντά­ζει πλέον μόνον ως ανέκ­δοτο στα μάτια και τα αφτιά των νησιω­τών, που βλέπουν τη ζωή τους να ανα­τρέ­πε­ται και να χει­ρο­τε­ρεύει μέρα με τη μέρα. Η νέα καρα­μέλα του μετα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου, είναι ακόμα ένας όρος που εισήχθη στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας, αφή­νο­ντας παγερά αδιά­φο­ρους τους περισ­σο­τέ­ρους, διότι πολύ απλά δεν τους αφορά. Διότι δεν τους περι­λαμ­βά­νει. Αρκεί μια βόλτα από τα πρα­τή­ρια υγρών καυ­σί­μων στα νησιά, για να αντι­λη­φθεί κανείς ότι οι μετα­φο­ρές, στην όποια μορφή τους, μας κοστί­ζουν ακριβά. Πολύ ακριβά. Καύσιμα, αερο­πλάνα, πλοία… Η μοίρα του νησιώτη είναι να πρέπει να βάζει πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη για να μετα­κι­νη­θεί. Για να φάει, για να καλύψει τις ανάγκες του, για να μορ­φώ­σει τα παιδιά του.

Χρή­σι­μοι για να «φυλάμε Θερ­μο­πύ­λες», αχρεί­α­στοι για να απο­λαμ­βά­νουμε τα ίδια δικαιώ­ματα με τους στε­ρια­νούς.

Δεν ξέρω αν είναι δύσκο­λοι καιροί για πρί­γκι­πες, αλλά δύσκο­λοι καιροί για νησιώ­τες είναι σίγουρα, με ή χωρίς μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.