Οικογένεια Τσικνάκη: «Τα στοιχεία «μιλάνε», ο Μανόλης δεν αυτοκτόνησε στο φυλάκιο της Ρω»

Να παρέμ­βουν οι υπουρ­γοί Εθνικής Άμυνας και Δικαιο­σύ­νης και να ανοίξει ξανά η έρευνα στην υπόθεση-θρίλερ

Της Ευαγ­γε­λίας Καρε­κλάκη

Κοι­μού­νται, ξυπνούν και ανα­πνέ­ουν με μία και μόνο σκέψη: να απο­κα­λυ­φθεί η αλήθεια για το τι πραγ­μα­τικά συνέβη στο φυλάκιο της ακρι­τι­κής νήσου Ρω όπου στις 27 Ιουνίου του 2018 ο 22χρονος στρα­τιώ­της Μανόλης Τσι­κνά­κης άφησε την τελευ­ταία του πνοή υπό συν­θή­κες που αμφι­σβη­τού­νται ευθέως από την οικο­γέ­νεια του.

Και αν στην αρχή «μιλούσε» το ένστι­κτο της μάνας, η οποία  με σθένος βρο­ντο­φώ­ναζε ότι το παιδί της δεν είχε κανένα λόγο να αυτο­πυ­ρο­βο­λη­θεί και να δώσει τέλος στη ζωή του, όπως απο­φάν­θηκε επίσημα ο Στρατός, σήμερα, 5,5 χρόνια μετά, σύσσωμη η οικο­γέ­νεια εμφα­νί­ζε­ται ακλό­νητα πεπει­σμένη ότι ο Μανόλης δεν αυτο­κτό­νησε αλλά έπεσε θύμα εγκλη­μα­τι­κής ενέρ­γειας. Μία πεποί­θηση που εδρά­ζε­ται μεταξύ άλλων και στις  εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νες τεχνι­κές εκθέ­σεις πραγ­μα­το­γνω­μό­νων  βάσει των υπαρ­χό­ντων στοι­χείων  της δικο­γρα­φίας, μέρος της οποίας κατά­φε­ραν να πάρουν στα χέρια τους, μετά από σαράντα κύματα, μόλις τον Μάρτιο του 2023, στην εκπνοή της προ­θε­σμίας παρα­γρα­φής.

Η οικο­γέ­νεια του Μανόλη, η δικη­γό­ρος τους,  κα Αλε­ξάν­δρα Σπανάκη και οι δύο τεχνι­κοί σύμ­βου­λοι, η ιατρο­δι­κα­στής κα Ελπίδα Σπα­νου­δάκη και ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας Πυρο­βό­λων Όπλων κ. Ιωάννης Τσιά­μπας, βρί­σκο­νται σε απόλυτη ταύτιση: «ο Μανόλης δεν αυτο­κτό­νησε».

Κατά την οικο­γέ­νεια είναι αδια­νό­ητο ότι  προ­σπε­ρά­στη­καν με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σίες σοβα­ρό­τατα στοι­χεία, τα οποία «φωνά­ζουν» ότι ο 22χρονος δεν μπορεί να αυτο­πυ­ρο­βο­λή­θηκε και μάλιστα με τον ατομικό του οπλισμό. Στοι­χεία που, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, δεν αξιο­λο­γή­θη­καν με απο­τέ­λε­σμα η δικο­γρα­φία να τεθεί ορι­στικά στο αρχείο ως βέβαιη αυτο­χει­ρία τον Σεπτέμ­βριο του 2023.

Η εξέλιξη αυτή αναμ­φί­βολα «κεραυ­νο­βό­λησε» την οικο­γέ­νεια, ωστόσο  δεν ήταν  ικανή  να ανα­στεί­λει τον αγώνα της. Τόσο οι γονείς του Μανόλη, Αντώνης και Μαρία, όσο και η αδερφή του, Αγγε­λική, εμφα­νί­ζο­νται πιο απο­φα­σι­σμέ­νοι από ποτέ  να παλέ­ψουν μέχρι τέλους  για την αλήθεια.

Ζητούν να υπάρξει  πλήρης και δίκαιη διε­ρεύ­νηση της υπό­θε­σης από μηδε­νική βάση και δια­φα­νείς δια­δι­κα­σίες, πράγμα που προ­ϋ­πο­θέ­τει να ανα­συρ­θεί η δικο­γρα­φία από το αρχείο και να δια­τα­χθεί προ­κα­ταρ­κτική έρευνα από Εισαγ­γε­λέα Στρατού.

Οι γονείς του 22χρονου ποτέ δεν πίστε­ψαν ότι ο γιος τους αυτο­κτό­νησε, όπως απο­φάν­θηκε ο Στρατός. Υπάρ­χουν, όπως λένε, σκιές και ερω­τη­μα­τικά, κυρίως όμως στοι­χεία που δεν ελή­φθη­σαν υπόψη.

Απευ­θύ­νουν δημόσια έκκληση στους Υπουρ­γούς Δικαιο­σύ­νης και Εθνικής Άμυνας να παρέμ­βουν προ­κει­μέ­νου  να διε­ρευ­νη­θεί από την αρχή η υπόθεση. «Βγάλτε την υπόθεση από το αρχείο, δείτε ξανά τα στοι­χεία και τις τεχνι­κές εκθέ­σεις και τότε απο­φαν­θείτε» είναι το μήνυμα-αίτημα της οικο­γέ­νειας που δηλώνει με κατη­γο­ρη­μα­τικό ύφος  ότι ο τρόπος με τον οποίο χει­ρί­στηκε ο Στρατός τη δική τους υπόθεση δημιουρ­γεί πλήθος ερω­τη­μα­τι­κών και σκιών.

Αν και τα σημεία-SOS τα ανα­δει­κνύ­ουν οι τεχνι­κοί σύμ­βου­λοι της οικο­γέ­νειας, πολύ συνο­πτικά υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι:

– ο Μανόλης είχε σκοπιά στις 6 το πρωί της 27ης Ιουνίου του 2018, ημέρα Τετάρτη,  ενώ  σκοπιά είχε και λίγες ώρες πριν, 9-12 τη νύχτα. Την Τετάρτη εκείνη η οικο­γέ­νεια του περί­μενε απά­ντηση για μετά­θεση  στην Κρήτη. Δεν έμαθαν ποτέ…  Ο Μανόλης ήταν αρι­στε­ρό­χει­ρας, όμως έφερε τραύμα εισόδου στο δεξιό ζυγω­μα­τικό και τραύμα εξόδου στην αρι­στερή κροταφο-ινιακή χώρα. Το  τραύμα που φέρει στη δεξιά ζυγω­μα­τική χώρα έχει σχήμα κυκλικό και έχει προ­κλη­θεί από μικρού δια­με­τρή­μα­τος όπλο  και σε καμία  περί­πτωση από τυφέκιο πολε­μικό και πολύ περισ­σό­τερο από G3A3, όπως απο­δί­δε­ται ως ατο­μι­κός οπλι­σμός του.

-Το G3A3 είναι το μονα­δικό όπλο που έχει μπροστά στην κάνη ένα φλο­γο­κρύ­πτη, ο οποίος αφήνει ένα  ιδιαί­τερο ακτι­νωτό εντύ­πωμα αιθάλης. Το χαρα­κτη­ρι­στικό εντύ­πωμα της αιθάλης στο νεκρό παιδί δεν αντι­στοι­χούσε στον τύπο του όπλου του Μανόλη, δηλαδή σε πολε­μικό τυφέκιο G3A3. Οι τεχνι­κοί σύμ­βου­λοί υπο­στη­ρί­ζουν με κατη­γο­ρη­τικό τρόπο ότι το τραύμα δεν συνάδει με το πολε­μικό τυφέκιο που απο­δί­δε­ται στον 22χρονο και ότι ο θάνατος επήλθε από πιστόλι μικρού δια­με­τρή­μα­τος.

-Αμφισβητείται ο χρόνος θανάτου με βάση τα πτω­μα­τικά φαι­νό­μενα, τα οποία κατα­γρά­φο­νται στη δικο­γρα­φία. Από τη δικο­γρα­φία προ­κύ­πτει ότι στον τόπο κλήθηκε γιατρός του Στρατού, η οποία κατα­θέ­τει, όπως ανα­φέ­ρε­ται, ότι έκανε ΚΑΡΠΑ στον 22χρονο και μάλιστα άλλαξε τρεις φορές θέση στον στρα­τιώτη για να έχει καλύ­τερη φορά το σώμα, όμως σε άλλο σημείο κατα­θέ­τει ότι τα άκρα του ήταν ψυχρά. Κατά την κα Σπα­νου­δάκη, για να συμβεί αυτό με βάση τη βιβλιο­γρα­φία απαι­τού­νται του­λά­χι­στον τέσ­σε­ρις ώρες και πάνω. Η γιατρός πήγε περίπου 9.15, άρα ό,τι συνέβη, συμπε­ραί­νουν, έγινε μέσα στη νύχτα προς τα χαρά­ματα. Δηλαδή πριν πιάσει ακόμα βάρδια; Στη δικο­γρα­φία δεν υπάρχει κατά­θεση του στρα­τιώτη που τον άλλαξε στην σκοπιά. Έχει ενδια­φέ­ρον επίσης, όπως σχο­λιά­ζουν,  ότι όσο η γιατρός έκανε ΚΑΡΠΑ, με βάση τους ανα­φε­ρό­με­νους χρόνους της δικο­γρα­φίας, το Γενικό Επι­τε­λείο Στρατού είχε ήδη ανα­κοι­νώ­σει τον αυτο­πυ­ρο­βο­λι­σμό του στρα­τιώτη.

-Πολλά είναι τα ερω­τη­μα­τικά της οικο­γέ­νειας και για τον ακριβή τόπο του συμ­βά­ντος καθώς, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, τους έχουν υπο­δει­χθεί δια­φο­ρε­τικά σημεία. Τον Αύγου­στο του 2018, δύο μήνες μετά την τρα­γω­δία, η μητέρα, Μαρία Μανου­κάκη, μαζί με την κόρη της Αγγε­λική και έναν θείο της οικο­γέ­νειας, μετέ­βη­σαν στο νησί της Ρω για να ενα­πο­θέ­σουν μία εικόνα και λου­λού­δια στον τόπο που χάθηκε ο Μανόλης αλλά και για να μάθουν πώς ακριβώς έγινε. Τους υπο­δέ­χθηκε πρόσωπο-αξιωματικός που είχε πλήρη εικόνα του συμ­βά­ντος. «Μου έδειξε ένα σημείο και πώς είχε πέσει. Τίποτα δεν με έπειθε. Με βάση τα λεγό­μενα τους, το παιδί αυτο­κτό­νησε λίγο πιο κάτω από την σκοπιά, κάπως ήταν κατη­φο­ρικά. Υπήρχε μία πέτρα σαν κάθισμα. Έκατσε  και μετά τον πυρο­βο­λι­σμό έπεσε εκεί, σε ένα σημείο που είχε ένα κουβάρι συρ­μα­το­πλέγ­ματα. Ρωτάω: «έχετε καθα­ρί­σει σε αυτό το σημείο;» Απα­ντάει: «όχι, ήταν ακριβώς έτσι». Λέω: «το πρόσωπο του ήταν πεντα­κά­θαρο, μου κάνει εντύ­πωση που είχε πέσει εδώ…» Έτσι, όπως μας τα παρου­σί­ασε, ήταν καθαρά ένας τραυ­μα­τι­σμός από τα αρι­στερά και όχι από δεξιά. Νιώσαμε ότι μας έλεγε ψέματα κατά­φωρα. Μία περι­γραφή που καμία σχέση δεν είχε με την πραγ­μα­τι­κό­τητα» υπο­στη­ρί­ζει η μητέρα. Κάτι που επι­βε­βαί­ωσε και η Αγγε­λική, η οποία υπο­στή­ριξε  ότι ο εν λόγω αξιω­μα­τι­κός τους έκανε λεπτο­μερή περι­γραφή σαν  ανα­πα­ρά­σταση και με βάση αυτή τοπο­θε­τούσε τον τραυ­μα­τι­σμό του αδερφού της στο αρι­στερό μάγουλο. «Μέχρι που μας είπε ότι το όπλο είχε παρα­μεί­νει όρθιο… Τόσες λεπτο­μέ­ρειες».

Ο  Μανόλης στην ακρι­τική Ρω με τη γαλα­νό­λευκη να κυμα­τί­ζει.  Την ημέρα που βρέθηκε νεκρός περί­μενε απά­ντηση για μετά­θεση στην Κρήτη. Μία απά­ντηση που δεν χρειά­στηκε, δυστυ­χώς, να μάθουν ποτέ…

Παρου­σιά­ζει ενδια­φέ­ρον ότι  τον Δεκέμ­βριο του 2018, λίγους μήνες μετά, η Αγγε­λική επε­δί­ωξε να συνα­ντή­σει στην Αθήνα τον φαντάρο που βρήκε πρώτος τον αδερφό της καθώς είχε υπη­ρε­σία σε κοντινή σκοπιά. Ανα­φέ­ρε­ται ως αυτή­κοος μάρ­τυ­ρας του πυρο­βο­λι­σμού. Η Αγγε­λική επέ­δειξε το βίντεο που της είχαν επι­τρέ­ψει για συναι­σθη­μα­τι­κούς λόγους να  τρα­βή­ξει στο κινητό της από τη Ρω. «Το σημείο που μου υπέ­δειξε το παιδί στο βίντεο δεν ήταν αυτό που μας είχαν δείξει στο νησί. Μου είπε ότι τον είχε βρει στην σκοπιά του». Εντελώς δια­φο­ρε­τικό σκηνικό συνά­ντη­σαν, όπως λένε, και στο δεύτερο ταξίδι της οικο­γέ­νειας στη Ρω, ένα χρόνο ακριβώς μετά.

«Ήταν το ένστι­κτο της μάνας, όμως τώρα πια υπάρ­χουν στοι­χεία..»

Η οικο­γέ­νεια αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι υπάρ­χουν άνθρω­ποι που μπορεί να σκέ­φτο­νται αυτό που σε πολλές περι­πτώ­σεις ψιθυ­ρί­ζε­ται: «κανένας γονέας δεν απο­δέ­χε­ται εύκολα την αυτο­κτο­νία για το παιδί του».

Είναι πονε­μέ­νοι άνθρω­ποι, όμως είναι ιδιαί­τερα ευφυείς και μπορούν να αντι­λη­φθούν πράγ­ματα και κατα­στά­σεις, ακόμα και κου­βέ­ντες πίσω από την πλάτη τους. «Ούτε μία μέρα δεν έχει περάσει χωρίς να μην τον νιώ­σουμε δίπλα μας. Είναι πάντα παρών. Λείπει κάθε μέρα. Κάναμε τα πάντα από την πρώτη στιγμή. Είναι η τελευ­ταία σκέψη και η πρώτη μας κάθε πρωί. Και δεν θα αλλάξει αυτό ποτέ σε κανένα μας. Ο Μανόλης ήταν ένα παιδί δοτικό, κοι­νω­νικό, με το χαμό­γελο και το  γέλιο. Είχε πολλά πράγ­ματα να τον κρα­τή­σουν στη ζωή, πολλή αγάπη, πολλούς φίλους, τη δουλειά του.. Πείτε το «ένστι­κτο της μάνας».

Θυμάται-και πώς μπορεί άλλωστε να ξεχάσει-το κατα­ρα­μένο πρωινό που την πήρε τηλέ­φωνο «ο στρα­τη­γός της Ρόδου» και της ανα­κοί­νωσε ότι ο Μανόλης είχε τραυ­μα­τι­στεί βαρύ­τατα με το όπλο του. Έχασε τον κόσμο, προ­σπά­θησε όμως να δια­τη­ρή­σει την ψυχραι­μία της καθώς ήταν στη δουλειά και υπήρχε κόσμος τριγύρω. Μέχρι τελικά να φθάσουν στην ΣΕΑΠ με τον σύζυγο της σε αλλό­φρονα κατά­σταση, η μητέρα κάλεσε πίσω στον αριθμό του στρα­τη­γού. «Αμέσως μου λέει: δεν σας ενη­με­ρώ­σανε κ. Τσι­κνάκη;», «Τι έχει γίνει; Τον ρωτάω. Έχει τελειώ­σει;» Και μου λέει «ναι». Άρπαξε τότε το τηλέ­φωνο μου ο Αντώνης. Τον ρωτάνε αν είναι ο πατέρας και του λένε αμέσως «ο γιος σας αυτο­κτό­νησε». Εκείνος τότε θόλωσε, πέταξε το κινητό κάτω και άρπαξε με τα χέρια του τον ταξί­αρχο».

Η τραγική είδηση είχε γίνει αστρα­πιαία γνωστή. Οι γονείς μέσα στην παρα­ζάλη τους σκέ­φτο­νταν  την Αγγε­λι­κούλα που ήταν στη δουλειά και ήθελαν να σπεύ­σουν κοντά της. Στο σπίτι τους ήδη γινόταν το αδια­χώ­ρητο. Είχε  συρ­ρεύ­σει χιλιά­δες κόσμου. Και τότε ήταν που συγ­γε­νής  ταρα­κού­νησε  τους γονείς  ώστε να κινη­το­ποι­η­θούν άμεσα για τεχνικό σύμ­βουλο.

Η κ. Μαρία Μανου­κάκη ζητά να δημο­σιεύ­σουμε αυτο­λε­ξεί μία φράση που είχε γράψει για να μας δώσει στη συνά­ντηση που είχαμε. «Κάποιοι πάτησαν στο αίμα του παιδιού μου για να πάρουν βαθμούς και τα κατά­φε­ραν!!! Έχουμε χρέος στη μνήμη του να μάθουμε! Ελπίζω στη δικαιο­σύνη».

Και ο σύζυγος της όμως, ο κ. Αντώνης, ένα πράγμα ζήτησε να γρά­ψουμε από μέρους του ως πατέρας του Μανόλη. «Θα είναι ντροπή για την στρα­τιω­τική δικαιο­σύνη, ντροπή για την Ελλη­νική Δημο­κρα­τία, να μη γίνει διε­ρεύ­νηση και να μη μαθευ­τεί η αλήθεια για το θάνατο του γιου μου. Αυτό θέλω να γράψετε από μένα».

Η Αγγε­λική ήταν κατά δύο χρόνια μεγα­λύ­τερη από τον Μανόλη. Είχαν γεν­νη­θεί την ίδια μέρα. Στις 16 Οκτω­βρίου. Η απώλεια του αδερφού και φίλου της είναι δυσα­να­πλή­ρωτη. Έχει σημα­δέ­ψει ανε­ξί­τηλα και τη δική της ζωή. Στέ­κε­ται και εκείνη «βράχος» στην οικο­γέ­νεια της και όλοι μαζί αγω­νί­ζο­νται για την αλήθεια. «Ο Μανόλης έζησε 21,5 χρόνια. Η αγάπη που έχει πάρει και η χαρά που έχει δώσει απο­τυ­πω­νό­ταν πάντα στο χαμό­γελο του. Ήταν η χαρά της ζωής και αυτό τα λέει όλα”.

Αλε­ξάν­δρα Σπανάκη, δικη­γό­ρος της οικο­γέ­νειας Τσι­κνάκη:

«Η απο­στέ­ρηση των δικαιω­μά­των των υπο­στη­ρι­ζό­ντων την κατη­γο­ρία σε μία δικο­γρα­φία όπου πρώιμα και αυθαί­ρετα κατέ­λη­ξαν στην αυτο­χει­ρία, δεν θα απο­τε­λέ­σει εμπόδιο στην ουσια­στική διε­ρεύ­νηση των συν­θη­κών θανά­τω­σης του μονα­δι­κού γιου των εντο­λέων μου εφόσον πλέον έχουμε στη διάθεση μας τις απο­λύ­τως εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νες εκθέ­σεις των ειδικών που δεν αφήνουν κανένα περι­θώ­ριο παρα­δο­χής οποιασ­δή­ποτε μη λογικής σκέψης».

Η κ. Αλε­ξάν­δρα Σπανάκη

Ελπίδα Σπα­νου­δάκη, ιατροδικαστής-τεχνική σύμ­βου­λος

1.     Σύμφωνα με τη διε­νέρ­γεια Νεκροψίας-Νεκροτομής και την εξέταση της εξω­τε­ρι­κής επι­φά­νειας του σώματος και συγκε­κρι­μένα της κεφαλής δια­πι­στώ­θηκε ένα τραύμα εισόδου στη δεξιά ζυγω­μα­τική χώρα αστε­ροει­δούς σχή­μα­τος και με το δέρμα να εμφα­νί­ζει ενα­πό­θεση αιθάλης και ίχνη πυρί­τι­δας καθώς και επι­χεί­λια εκδορά.

2.     Το τραύμα εξόδου ανα­γνω­ρί­ζε­ται στην αρι­στερή κροταφο-ινιακή χώρα και εμφα­νί­ζει αστε­ροει­δές σχήμα χωρίς ενα­πό­θεση αιθάλης.

3.     Τα ανωτέρω τραύ­ματα είναι δηλω­τικά πλήξης της κεφαλής με βρα­χύ­καννο πυρο­βόλο όπλο από κοντινή από­σταση.

4.     Απουσία χαρα­κτη­ρι­στι­κού Εντυ­πώ­μα­τος Αιθάλης στο δέρμα στο τραύμα εισόδου, όπως αντι­στοι­χεί στις εγκοπές του φλο­γο­κρύ­πτη  από το μακρύ­καννο πολε­μικό τυφέκιο τύπου G3A3.

5.     Κατά την νεκρο­τομή και συγκε­κρι­μένα στην περιοχή της κεφαλής δια­πι­στώ­θη­καν κακώ­σεις δηλω­τι­κές από πλήξη με βρα­χύ­καννο πυρο­βόλο όπλο και ΟΧΙ με μακρύ­καννο πολε­μικό τυφέκιο τύπου G3A3, δηλαδή ΔΕΝ παρα­τη­ρού­νται μαζικές κακώ­σεις των οστών του κρανίου και του εγκε­φα­λι­κού παρεγ­χύ­μα­τος.

6.     Σύμφωνα με το σύνολο των εγγρά­φων της δικο­γρα­φίας δια­πι­στώ­νε­ται ΜΕΤΑΦΟΡΑ της σορού σε 3 του­λά­χι­στον δια­φο­ρε­τι­κές θέσεις γεγονός το οποίο δια­πι­στώ­νε­ται και κατά Νεκροψία-Νεκροτομή λόγω της ύπαρξης ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΩΝ ΚΑΚΩΣΕΩΝ στο σώμα του άτυχου στρα­τιώτη.

7.     Ανα­λη­θής ο χρόνος θανάτου με βάση τις ένορκες κατα­θέ­σεις.

8.     Να σημειω­θεί ότι ο στρα­τιώ­της Τσι­κνά­κης Εμμα­νουήλ ήταν αρι­στε­ρό­χει­ρας.

Η κ. Σπα­νου­δάκη και ο κ. Τσιά­μπας

Ιωάννης Τσιά­μπας, πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας πυρο­βό­λων όπλων – βλη­τι­κής, τεχνι­κός εκρη­κτι­κών υλών.

H μορ­φο­λο­γία και η φύση του θανά­σι­μου τραύ­μα­τος που φέρει ο Στρ (ΠΖ) Εμμα­νουήλ ΤΣΙΚΝΑΚΗΣ ΔΕΝ είναι συμβατή με το όπλο (μακρύ­καννο, ραβδωτό, πολε­μικό τυφέκιο G3A3) και το ισχυρό πυρο­μα­χικό (7,62×51 ΝΑΤΟ) που φέρεται ότι χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε από τον ίδιο για την δήθεν αυτο­χει­ρία του για τους ακό­λου­θους λόγους:

1.    Οι τραυ­μα­τι­κοί πόροι τόσο της πύλης εισόδου όσο και της πύλης εξόδου έχουν δια­στά­σεις 4,1 και 3 εκ. αντί­στοιχα, οι οποίες δεν συνά­δουν με το δια­μέ­τρημα και την υψηλή ταχύ­τητα (ενέρ­γεια) της βολίδος του φυσιγ­γίου 7,62×51 ΝΑΤΟ. Ειδι­κό­τερα, η πύλη εξόδου της βολίδος έχει μικρό­τε­ρες δια­στά­σεις από την πύλη εισόδου γεγονός απο­λύ­τως μη συμβατό στην περί­πτωση πυρο­βο­λι­σμού από πολε­μικό πυρο­βόλο όπλο όπως το «G3Α3».

2.    Στην νεκρο­ψία – νεκρο­τομή ο εγκέ­φα­λος του θανό­ντος εμφα­νί­ζε­ται σχεδόν ακέ­ραιος, ομοίως και τα οστά του κρανίου, γεγονός δηλω­τικό ότι δεν έχει επι­δρά­σει επί αυτών το φαι­νό­μενο της ανά­πτυ­ξης προ­σω­ρι­νής κοι­λό­τη­τας (temporary cavity) ούτε το φαι­νό­μενο του υδρο­στα­τι­κού σοκ που ανα­μέ­νουμε στις περι­πτώ­σεις πυρο­βο­λι­σμών εξ εγγυ­τά­του απο­στά­σεως (δηλ. σχεδόν εξ επαφής) από μακρύ­καννο, ραβδωτό όπλο και από πυρο­μα­χικό υψηλής ταχύ­τη­τας και ενέρ­γειας όπως αυτό που φέρεται ότι χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε.

3.    Παρά το γεγονός ότι ο φερό­με­νος αυτο­πυ­ρο­βο­λι­σμός έγινε εξ εγγυ­τά­του απο­στά­σεως απου­σιά­ζει αδι­καιο­λό­γητα το μεγάλο εντύ­πωμα αιθάλης επί του δέρ­μα­τος του θύματος το οποίο θα έπρεπε να είναι εμφα­νέ­στατο συνε­πεία τη εκτό­νω­σης του μεγάλου όγκου αερίων που δημιουρ­γεί η πυρο­δό­τηση του ισχυ­ρό­τα­του φυσιγ­γίου δια­με­τρή­μα­τος 7,62×51 ΝΑΤΟ. Επι­πρό­σθετα, το πολε­μικό τυφέκιο G3A3 δια­θέ­τει στο άκρο της κάννης φλο­γο­κρύ­πτη ο οποίος είναι χαρα­κτη­ρι­στι­κός και μονα­δι­κός για το όπλο αυτό. Στις περι­πτώ­σεις πυρο­βο­λι­σμού εξ εγγυ­τά­της απο­στά­σεως, όπως στο εξε­τα­ζό­μενο συμβάν, εκτός από το μεγάλο γενικό απο­τύ­πωμα αιθάλης των αερίων εκ της καύσης της πυρί­τι­δας ανα­μέ­νουμε και το εύρημα του αστε­ροει­δούς απο­τυ­πώ­μα­τος του φλο­γο­κρύ­πτη το οποίο επίσης δεν υπάρχει στην υπόθεσή μας.

4.    Εκτός από όλα τα παρα­πάνω συνα­ντάμε το φαι­νο­με­νικά παρά­δοξο της μη ύπαρξης – μη ανεύ­ρε­σης χαρα­κτη­ρι­στι­κών σωμα­τι­δίων κατα­λοί­πων πυρο­βο­λι­σμού (Gunshot Residues – GSR) ούτε στα χέρια, ούτε στα ενδύ­ματα του θανόντα !

Μόνο βρα­χύ­καννο πυρο­βόλο όπλο πιστόλι δύναται να προ­κα­λέ­σει τραύ­ματα τέτοιου είδους και μόνο βρα­χύ­καννο πυρο­βόλο όπλο πιστόλι εκ του τρόπου λει­τουρ­γίας του απορ­ρί­πτει σημα­ντικά ολι­γό­τερα έως καθόλου κατά­λοιπα ιχνών πυρο­βο­λι­σμού ειδικά δε όταν το πιστόλι είναι και­νού­ριο, σύγ­χρονο και καλώς συντη­ρη­μένο.

Πηγή cretalive.gr

Ευαγ­γε­λία Καρε­κλάκη