Η απάντηση

ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ/κλα­δι­κές οργα­νώ­σεις συμ­με­τεί­χαν στη απεργία, με έμφαση στο ΕΣΥ, με τις γνώ­ρι­μες δια­φο­ρε­τι­κές διορ­γα­νώ­σεις, με τις επίσης γνώ­ρι­μες αμφι­λε­γό­με­νες κατα­με­τρή­σεις συμ­με­το­χής, με την πραγ­μα­τι­κό­τητα απώ­λειας εισο­δή­μα­τος σε ευρύ­τατο μέρος του πλη­θυ­σμού και ολοένα βαθύ­τε­ρων ανι­σο­τή­των. Η πτώση της αγο­ρα­στι­κής δύναμης, η δρα­μα­τική αύξηση της φτώ­χειας , με τον πλη­θω­ρι­σμό να καλ­πά­ζει , πυρο­δο­τούν δια­μαρ­τυ­ρίες σε ολό­κληρη την Ευρώπη. Παντού το ίδιο  αίτημα: οι μισθοί δεν μπορούν να αντι­με­τω­πί­σουν τη δρα­μα­τική  αύξηση του κόστους ζωής. Τελειώ­νουν τα χρήματα πολύ πριν τελειώ­σει ο μήνας. Στην Ελλάδα, οι άνθρω­ποι με τον κατώ­τατο μισθό, έχουν χάσει το 40% της αγο­ρα­στι­κής δύναμης!. Στις χώρες της Βαλ­τι­κής είναι πάνω από 20%.««Ένας κοι­νω­νι­κός  πυρετός σαρώνει ολό­κληρη την ευρω­παϊκή ήπειρο. Παρα­κο­λουθώ  τα κοι­νω­νικά κινή­ματα στην Ευρώπη εδώ και 30 χρόνια και αυτό που συμ­βαί­νει τώρα είναι πρω­τό­γνωρο», προει­δο­ποιεί ο Φιλίπ Ποσέ. γενικός διευ­θυ­ντής του Ευρω­παϊ­κού Συν­δι­κα­λι­στι­κού Ινστι­τού­του.  Το ερώτημα είναι βέβαια τι κάνουν οι πολι­τι­κοί, οι κυβερ­νή­σεις και η ΕΕ; Παίρ­νουν σοβαρά  μέτρα για να κάνουν κάτι, να βοη­θή­σουν τους ανθρώ­πους; Η απά­ντηση που δίνει ο κόσμος της εργα­σίας ,είναι όχι.