Ποινή φυλάκισης 3 ετών για απάτη επί Δικαστηρίω σε δύο Ροδίτες

Σε ποινή φυ­λά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στο­λή, κα­τα­δι­κά­στη­καν χθες από το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου, δύο κά­τοι­κοι της Ρόδου, που κρί­θη­καν ένο­χοι, με ελα­φρυ­ντι­κά, απά­της επί Δι­κα­στη­ρίω, που το συ­νο­λι­κό όφε­λος και η αντί­στοι­χη ζημία υπερ­βαί­νουν το ποσό των 73.000 ευρώ. Αθώος είχε κρι­θεί πρω­το­δί­κως στην ίδια υπό­θε­ση ένας συ­ντα­ξιού­χος αστυ­νο­μι­κός, ο οποί­ος αγό­ρα­σε το ακί­νη­το που είχε χρη­σι­δε­σπώ­σει συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νός του.

Κατά της πρω­το­δί­κου απο­φά­σε­ως έχει ασκη­θεί αναί­ρε­ση, που ευ­δο­κί­μη­σε ενώ­πιον του Αρεί­ου Πάγου, που έκρι­νε την από­φα­ση αναι­τιο­λό­γη­τη και η δίκη θα επα­να­λη­φθεί.

Ο ένας εκ των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων φέ­ρε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να, ενώ εξε­τα­ζό­ταν ενόρ­κως ως μάρ­τυ­ρας ενώ­πιον αρχής, αρ­μό­διας να διε­νερ­γεί ένορ­κη εξέ­τα­ση, κα­τέ­θε­σε εν γνώ­σει του ψευ­δώς και ει­δι­κό­τε­ρα στη Ρόδο στις 5 Δε­κεμ­βρί­ου 2006, ενώ εξε­τα­ζό­ταν ενόρ­κως ως μάρ­τυ­ρας κατά την εκ­δί­κα­ση αγω­γής χρη­σι­κτη­σί­ας ενώ­πιον του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου, κα­τέ­θε­σε ότι ακί­νη­το στο Καν­δυ­λί έχει αξία μι­κρό­τε­ρη των 12.000 ευρώ, ότι αυτό είναι ακαλ­λιέρ­γη­το και ότι ο συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νός του το κα­τεί­χε από το έτος 1987, καλ­λιερ­γώ­ντας εντός αυτού ελαιό­δε­ντρα, συλ­λέ­γο­ντας βό­τα­να, δια­τη­ρώ­ντας με­λίσ­σια και το­πο­θε­τώ­ντας σκύ­λους για τη φύ­λα­ξή του.

Η αλή­θεια, όπως είχε προ­κύ­ψει από τη δι­κα­στι­κή έρευ­να, ήταν ωστό­σο ότι το ακί­νη­το έχει αξία του­λά­χι­στον 679.200 ευρώ, καλ­λιερ­γεί­ται συ­νε­χώς από το έτος 1993 έως σή­με­ρα και ο συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νός του δεν το κα­τεί­χε από το έτος 1987. Τα ως άνω κα­τέ­θε­σε μά­λι­στα ενώ­πιον του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου και με τον τρόπο αυτό πα­ρεί­χε άμεση συν­δρο­μή στον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του ώστε να πα­ρα­στή­σει ψευ­δώς ότι όσα κα­τέ­θε­σε ήταν αληθή και να πα­ρα­πλα­νή­σει με τον τρόπο αυτό την Ει­ρη­νο­δί­κη η οποία και εξέ­δω­σε από­φα­ση με την οποία ανα­γνω­ρί­σθη­κε η κυ­ριό­τη­τα του συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νου του επί του ακι­νή­του.

Ο δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος, στην ιδιο­κτη­σία του οποί­ου με­τα­γρά­φη­κε το ακί­νη­το δυ­νά­μει της δι­κα­στι­κής από­φα­σης που εξα­σφά­λι­σε, φέ­ρε­ται με πειθώ και πα­ραι­νέ­σεις να προ­κά­λε­σε τον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του να κα­τα­θέ­σει ψέ­μα­τα.

Άσκη­σε δε την 3η Απρι­λί­ου 2006 αγωγή χρη­σι­κτη­σί­ας κατά του πραγ­μα­τι­κού ιδιο­κτή­τη σχε­τι­κά με την κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του φέ­ρο­ντάς τον ως αγνώ­στου δια­μο­νής και στη συ­νέ­χεια, στις 5 Δε­κεμ­βρί­ου 2006, κατά την εκ­δί­κα­ση ενώ­πιον του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου, προ­σκό­μι­σε στο Δι­κα­στή­ριο ως μάρ­τυ­ρα απο­δεί­ξε­ως των ισχυ­ρι­σμών του τον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του.

Ο τρί­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος, που απηλ­λά­γη, αγό­ρα­σε το 2007 τα 21.000 (εκ των συ­νο­λι­κά 22.640) με­ρί­δια εξ αδιαι­ρέ­του του ακι­νή­του. Ο συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νός του φέ­ρε­ται να είχε συμ­φω­νή­σει με μία άλλη υπο­ψή­φια αγο­ρά­στρια την πώ­λη­ση τμή­μα­τος του επί­δι­κου, πλην όμως αυτός υπα­να­χώ­ρη­σε, απο­φα­σί­ζο­ντας την ολική με­τα­βί­βα­σή του σε εκεί­νον που απηλ­λά­γη. Στον ίδιο με­τα­βι­βά­στη­κε τε­λι­κώς το έτος 2008 και το έτερο (ενα­πο­μεί­ναν) τμήμα του ακι­νή­του, ήτοι τα 1.640 με­ρί­δια εξ αδιαι­ρέ­του. Από το πι­στο­ποι­η­τι­κό του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, προ­κύ­πτει ότι κατά το χρόνο της πρώ­της με­τα­βί­βα­σης το έτος 2007, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος που το είχε απο­κτή­σει με την απα­τη­λή χρη­σι­κτη­σία φε­ρό­ταν ως κύ­ριος του επί­δι­κου ακί­νη­του, δυ­νά­μει τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου, με την οποία ανα­γνω­ρι­ζό­ταν στο πρό­σω­πό του ότι συ­μπλη­ρώ­θη­κε ο νό­μι­μος χρό­νος κτη­τι­κής πα­ρα­γρα­φής, γε­γο­νός που συ­νη­γο­ρεί ότι εκεί­νος που το αγό­ρα­σε δεν μπο­ρού­σε να γνω­ρί­ζει τυχόν άλλο ιδιο­κτη­σια­κό κα­θε­στώς επί του ακι­νή­του πέραν του ανα­γρα­φό­με­νου στο Κτη­μα­το­λό­γιο. Το ποσό που φέ­ρε­ται να κα­τέ­βα­λε ανέρ­χε­ται σε 60.000 ευρώ, ενώ ενε­γρά­φη επ’ αυτού προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης για δι­πλά­σια αξία από τρά­πε­ζα.

Ση­μειώ­νε­ται ότι οι μη­νυ­τές δια­τεί­νο­νται ότι η χρη­σι­κτη­σία ασκή­θη­κε με δι­κό­γρα­φο στο οποίο εμ­φα­νι­ζό­ταν ως “αντί­δι­κός τους” κά­τοι­κος του νη­σιού που έχει απο­βιώ­σει, ενώ έγινε επί­δο­ση της αί­τη­σης χρη­σι­κτη­σί­ας και άλλες δια­τυ­πώ­σεις που τον εμ­φά­νι­ζαν ως αγνώ­στου δια­μο­νής. Είχε απο­βιώ­σει μά­λι­στα το 1964 κα­τα­λεί­πο­ντας κλη­ρο­νό­μους κατά τη νό­μι­μη δια­δο­χή.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κα­τη­γο­ρού­με­νων πα­ρέ­στη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Γ. Ρω­μαί­ος, Γ. Χα­ρί­τος και Μ. Κου­τσού­κος ενώ ως συ­νή­γο­ρος πο­λι­τι­κής αγω­γής ο δι­κη­γό­ρος κ. Π. Τσού­λος.