“Τι δεν έχει γνωρίσει ένα δεκαεπτάχρονο παιδί; Δυο σκέψεις για την 11/9…” της Ελευθερίας Φτακλάκη

Τι δεν έχει γνω­ρί­σει ένα δεκα­ε­πτά­χρονο παιδί? Δυο

σκέψεις για την 11/9…

Νομίζω κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τον τρόπο, το δέος,

τα συγκλο­νι­στικά συναι­σθή­ματα που όλοι μας βιώσαμε

βλέ­πο­ντας, στις 11.9.2001, από τους τηλε­ο­πτι­κούς δέκτες

μας στα δελτία ειδή­σεων τα αερο­πλάνα να «καρ­φώ­νο­νται»

στους Δίδυ­μους Πύργους του Παγκο­σμίου Κέντρου

Εμπο­ρίου… Σκηνές που ούτε το πιο ευφά­ντα­στο σενάριο

ταινίας τρόμου δεν μπο­ρούσε να περιέ­χει… Σκηνές που

άλλαξαν δια παντός τον τρόπο που αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τον

κόσμο.

Έννοιες όπως «διεθνής τρο­μο­κρα­τία», «ασύμ­με­τρη

απειλή», «πόλεμος κατά της τρο­μο­κρα­τίας», κλπ έγιναν

σημεία ανα­φο­ράς στη δημόσια συζή­τηση, είτε αυτή γίνεται

σε πολι­τικό επίπεδο, είτε σε ακα­δη­μαϊκό επίπεδο, είτε

ακόμη σε επίπεδο καθη­με­ρι­νής απλής συνα­να­στρο­φής. Τα

κράτη, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, ανα­διορ­γα­νώ­θη­καν

με άξονα τη δημιουρ­γία μηχα­νι­σμών ασφα­λείας και στόχο

την παροχή προ­στα­σίας κατά οποιασ­δή­ποτε απειλής, ιδίως

με τρο­μο­κρα­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά. Οι κοι­νω­νίες πλέον,

ακόμη και οι πιο φιλό­ξε­νες (όπως η ελλη­νική), απέ­κτη­σαν

ένστι­κτα καχυ­πο­ψίας και λει­τουρ­γίες ανα­σφά­λειας, που

τις έκαναν να ορθώ­σουν τείχη συμπε­ρι­φο­ράς προς κάθε τι

το μη οικείο, με έμφαση στην απόρ­ριψη και τον

απο­κλει­σμό, αντί στην αλλη­λεγ­γύη και τη συμπα­ρά­σταση.

Και σε όλα αυτά εάν προ­στε­θούν οι επι­πτώ­σεις της

μεγα­λύ­τε­ρης μετα­να­στευ­τι­κής κρίσης της σύγ­χρο­νης

ιστο­ρίας τότε μπο­ρούμε να έχουμε μια πολύ σαφή εικόνα

του σημε­ρι­νού γίγνε­σθαι.

Σήμερα, 11/9, τα παιδιά μας ξεκι­νούν τη νέα σχολική

χρονιά… Όλα αυτά τα παιδιά, από την πρώτη δημο­τι­κού

εως την τρίτη λυκείου, είναι φορείς αντι­λή­ψεων που

έχουν δια­μορ­φω­θεί τα τελευ­ταία δεκα­ε­πτά χρόνια.

Αντι­λή­ψεις όπως οι προ­α­να­φερ­θεί­σες. Και μας κοιτούν

στα μάτια και ρωτάνε: «τι ασφά­λεια έχουμε για το

μέλλον;» Και η ασφά­λεια αφορά όλες τις εκφάν­σεις της

ζωής τους: την υγεία τους, την εργασία τους, το εισό­δημα

τους, ακόμη και την ίδια τη ζωή τους. Γιατί αυτά τα παιδιά

δεν έχουν γνω­ρί­σει τον κόσμο που είχαμε γνω­ρί­σει εμείς.

Πριν την 11.9.2001. Έναν κόσμο που προ­σέ­φερε ευκαι­ρίες

και προ­τρο­πές, όχι περιο­ρι­σμούς και απο­τρο­πές. Έναν

κόσμο που η συνύ­παρξη μεταξύ των ανθρώ­πων ήταν πηγή

ευτυ­χίας και προόδου (προ­σω­πι­κής, κοι­νω­νι­κής,

οικο­νο­μι­κής), όχι συνθήκη κιν­δύ­νου απώ­λειας της ζωής,

της αξιο­πρέ­πειας και όλων των άλλων αγαθών που

μπο­ρούμε να έχουμε. Έναν κόσμο του οποίου τις θετικές

πτυχές τελικά κάποιοι εκμε­ταλ­λεύ­τη­καν για να

ανα­πτύ­ξουν τη δική τους εγκλη­μα­τική δράση εις βάρος

των υπο­λοί­πων.

Στα παιδιά αυτά, και ιδίως στα παιδιά των δεκα­ε­πτά ετών

που είναι στα πρόθυρα της ενη­λι­κί­ωση τους, και έχουν

ήδη αρχίσει την προ­ε­τοι­μα­σία για τη δύσκολη μάχη της

εισόδου είτε στην ανώτατη εκπαί­δευση είτε στην αγορά

εργα­σίας, πρέπει να τους δώσουμε να κατα­λά­βουν ότι ο

κόσμος δεν μπορεί να είναι μόνο ένα περι­βάλ­λον φόβου

και ανα­σφά­λειας, αλλά μια ευκαι­ρία για προ­σω­πική πρόοδο

και ανά­πτυξη. Τα παιδιά αυτά δεν μπό­ρε­σαν να γνω­ρί­σουν

τον κόσμο που εμείς γνω­ρί­σαμε. Ας τους δώσουμε όμως

τη δυνα­τό­τητα και τα εφόδια να δημιουρ­γή­σουν ένα

κόσμο καλύ­τερο από αυτόν που τους κλη­ρο­δο­τούμε. Και

να το κάνουν όντας σοφό­τερα από τη δική μας εμπει­ρία.

Γιατί το μέλλον τους ανήκει…

Καλή σχολική χρονιά για όλα τα παιδιά!