Ευτυχώς υπάρχουν κι εκείνοι που δεν έχουν υποστεί λοβοτομή

Γράφει ο

Δαμια­νός Β. Αθα­να­σίου

Στην πολι­τική σκα­κιέρα τα κίνητρα της κάθε κίνησης δεν είναι πάντα ευα­νά­γνω­στα.

Η δημο­τική αρχή Ρόδου, εξα­κο­λου­θεί, παρά την καθο­λική σχεδόν αγα­νά­κτηση για την υπο­βάθ­μιση της ποιό­τη­τας της ζωής μας και την αδυ­να­μία αντι­με­τώ­πι­σης των προ­βλη­μά­των της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, να επι­δί­δε­ται σε τακτι­κι­σμούς και επι­κοι­νω­νιακά τερ­τί­πια, απο­σκο­πώ­ντας σε βρα­χυ­πρό­θε­σμα και ευκαι­ριακά μικρο­πο­λι­τικά οφέλη, ενώ δια­κυ­βεύ­ε­ται η προ­ο­πτική του νησιού σε μακρο­πρό­θε­σμο ορί­ζο­ντα.

Η ρίψη βεγ­γα­λι­κών στον ουρανό με σκοπό να κοιτάμε όλοι πάνω και κάτω από τα πόδια μας να περνούν όλα εκείνα που δεν θέλουν να βλέ­πουμε, είναι ένας γνωστός τρόπος απο­προ­σα­να­το­λι­σμού.

Παλιό το κόλπο…

Δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται μάλλον ότι φαντά­ζουν πιο κου­ρα­σμέ­νοι από ποτέ. Θυμί­ζουν τον άτακτο μαθητή στο τελευ­ταίο θρανίο καμιά βδομάδα πριν πάρει βαθμούς. Ανοί­γουν δε με μεγάλη ταχύ­τητα εικο­νικά μέτωπα μάχης.

Για όλα τα δεινά του νησιού, που απο­τυ­πώ­νο­νται ακόμη και σε φωτο­γρα­φικά ρεπορ­τάζ αλλά και σε δηλώ­σεις τρίτων, για όσα «πλη­γώ­νουν», τα οποία προ­έρ­χο­νται από επίσημα χείλη και για όσα τυχόν ακο­λου­θή­σουν, δεν φταίει η ασκού­μενη πολι­τική ή η παντε­λής σχεδόν έλλειψη συντο­νι­σμού, συνοχής και έργου, αλλά η…. «δημο­κρα­τική».

Ναι αγα­πη­τοί ανα­γνώ­στες, έχουμε ανα­κη­ρυ­χθεί από τον ίδιο τον δήμαρχο, ως επι­κε­φα­λής μιας «συνω­μο­σίας» με συνερ­γά­τες «παρω­χη­μέ­νους» πολι­τι­κούς, που απο­σκο­πεί στην υπο­βάθ­μιση του παρα­γό­με­νου έργου, το οποίο δεν εκθειά­ζουμε, αν και θα οφεί­λαμε ή δεν το περι­μέ­νουμε καρ­τε­ρικά να «ξετυ­λι­χθεί», στο προ­σε­χές μέλλον, κάνο­ντας ασκή­σεις για να πετύ­χουμε την πολυα­να­με­νό­μενη πολι­τική μας «κωλο­τού­μπα»!

Δεν είναι τυχαίο δηλαδή, ότι έχουμε ανα­κη­ρυ­χθεί από τον ίδιο τον δήμαρχο και μάλιστα δημόσια, ως οι υπ’ αρίθμ. ΕΝΑ εχθροί του, ούτε και το γεγονός ότι για κάθε τι που δηλώ­νε­ται ή γρά­φε­ται, αντί άλλης απα­ντή­σεως για την… «ταμπα­κιέρα», επι­διώ­κε­ται να υπο­βαθ­μι­στεί η σημασία του, εντασ­σό­μενο στην ίδια θεωρία «συνω­μο­σίας».

Η τέχνη της επι­κοι­νω­νια­κής παρα­πλά­νη­σης και η επι­χεί­ρηση να στηθεί μια εικο­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι σπου­δαία αλλά και… επι­κίν­δυνη.

Δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται συγκε­κρι­μένα ότι όταν μια παρά­ταξη βασί­ζε­ται σε μεγάλο ποσοστό στην επι­κοι­νω­νία και όχι στην ουσία, τότε είναι προ­φα­νές, είναι σχεδόν νομο­τέ­λεια, να υποστεί τις συνέ­πειες της επι­λο­γής της.

Και πραγ­μα­τικά δεν θυμάμαι ποτέ αιρε­τούς να «βομ­βαρ­δί­ζουν» καθη­με­ρινά σχεδόν τα Μέσα Μαζικής Ενη­μέ­ρω­σης, με φωτο­γρα­φίες, ακόμη και από παρεμ­βά­σεις αυτο­νό­η­τες: Από το κλάδεμα δέντρων ως και το βάψιμο σε κολο­νά­κια. Χάλασε το παγκάκι, να πώς ήταν πριν και να πώς το φτιά­ξαμε. Τρύπα στο οδό­στρωμα, να πόσο μεγάλη ήταν πριν και να πώς την κλεί­σαμε. Δημο­σιεύ­θηκε φωτο­γρα­φία με σκου­πί­δια σε κάποια γει­το­νιά, σπεύ­δουμε εκ των υστέρων να καθα­ρί­σουμε…

Είναι τελικά στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμε­νί­ζουμε;

Δεν ξέρει αλήθεια τι να πρω­το­θαυ­μά­σει κανείς… Η Ρόδος έχει υποστεί μια βίαιη υπο­βάθ­μιση του βιο­τι­κού της επι­πέ­δου, οι θεσμοί έχουν εξα­σθε­νή­σει και ο Δήμος Ρόδου έχει υποστεί μια κατα­βα­ρά­θρωση τόσο σε πόρους, όσο και σε στρα­τη­γι­κές οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ανά­καμ­ψης.

Και πώς αντι­με­τω­πί­ζο­νται τα προ­βλή­ματα; Με συσκέ­ψεις επί συσκέ­ψεων και με το ένα δελτίο τύπου μετά το άλλο.

Αφήστε, που μας προ­έ­κυψε αίφνης οιονεί «δήμαρ­χος» ο… περι­φε­ρειάρ­χης, αφού ουσια­στικά ό,τι σημα­ντικό έργο γίνεται ή προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται, περνά από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του κι ό,τι πρό­βλημα προ­κύ­πτει σπεύδει ο ίδιος και οι επι­τε­λείς του να δώσουν λύση…

Μέχρι και στους Αγίους Απο­στό­λους έφτασε προχθές η «χάρη» του Χατζη­μάρ­κου!

Οφεί­λουμε όλοι να δια­μη­νύ­σουμε σε όλους εκεί­νους, που έχουν μάθει να λει­τουρ­γούν με όρους του χθες και χρη­σι­μο­ποιούν διάφορα επι­κοι­νω­νιακά τερ­τί­πια για να καλύ­ψουν το έλλειμμα στρα­τη­γι­κής, αλλά και για να συγκα­λύ­ψουν την απραξία, ότι δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να γίνουμε συνερ­γοί τους, ότι ευτυχώς υπάρ­χουν κι εκείνοι που δεν έχουν υποστεί λοβο­τομή.

Το να χαρα­κτη­ρί­ζε­ται «συνω­μό­της», οποιοσ­δή­ποτε προ­σπα­θεί να αρθρώ­σει μια δια­φο­ρε­τική άποψη ή να ασκήσει κριτική, ακόμη και σκληρή, σε όποιο θέμα κρίνει ότι δεν προ­χω­ράει, περισ­σεύει.

Είναι γνωστή  και ασφαλής η μέθοδος απο­μό­νω­σης και εμπαιγ­μού όσων δεν ασπά­ζο­νται την αυλή.

Στις εικο­νι­κές μάχες υπάρ­χουν όμως μόνον   εικο­νι­κοί νικητές και ηττη­μέ­νοι. Πρό­κει­ται για μάχη εντυ­πώ­σεων με πρό­σκαιρα απο­τε­λέ­σματα.

Οι πραγ­μα­τι­κές μάχες δίδο­νται στην κοι­νω­νία, μια κοι­νω­νία που οφείλει μάλιστα να αφυ­πνι­στεί.

Ο στρου­θο­κα­μη­λι­σμός και η αδια­φο­ρία μάς έχουν κάνει πολύ κακό, με τον “ωχα­δερ­φι­σμό“ πετύ­χαμε εξάλλου να εμπε­δώ­σουμε τα περισ­σό­τερα από τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουμε.

Θα πρέπει κάποτε κάποιοι να κατα­λά­βουν ότι οι πολίτες που  τους χαι­ρε­τούν με ευγέ­νεια στα πανη­γύ­ρια, τους σφίγ­γουν το χέρι ή τους χτυπούν την πλάτη, δεν απο­τε­λούν βαρό­με­τρο για την αποδοχή ή μη, του δημο­τι­κού έργου.

Και να ξέρετε ότι οι γλυ­κα­νά­λα­τες αγάπες με ορι­σμένα Μ.Μ.Ε., πραγ­μα­τικά και υπο­τι­θέ­μενα (ναι, υπάρ­χουν κι αυτά στο δια­δί­κτυο) και οι εκφρά­σεις αμοι­βαίου θαυ­μα­σμού, που γίνο­νται ορι­σμέ­νες φορές τόσο υπερ­βο­λι­κές, που θυμί­ζουν βρα­ζι­λιά­νικα σίριαλ, δεν είναι η λύση στα προ­βλή­ματα του νησιού.

Η εκτό­ξευση, τέλος, πικρό­χο­λων σχολίων, που δεν σέβο­νται ούτε τη μνήμη των νεκρών, από αιρε­τούς, μόνο ως πρό­στυχη και χυδαία μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί.