Π. Xρήστος Συμεωνίδης: O ιερέας που άφησε πίσω τη Θεσσαλονίκη και εγκαταστάθηκε Kαστελλόριζο στέλνει μήνυμα για εθνική ομοψυχία

Ο πα­τέ­ρας Χρή­στος Συ­με­ω­νί­δης μαζί με τη σύ­ζυ­γό του, άφη­σαν πίσω τους πριν από πε­ρί­που έναν χρόνο τη Θεσ­σα­λο­νί­κη και εγκα­τα­στά­θη­καν στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο το οποίο δεν είχαν επι­σκε­φθεί προη­γου­μέ­νως ποτέ!

Σή­με­ρα, ο πα­τέ­ρας Χρή­στος, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή» πε­ρι­γρά­φει τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα αλλά και τις δυ­σκο­λί­ες, που βιώ­νει ένας νέος ιε­ρέ­ας στο νο­τιο­α­να­το­λι­κό­τε­ρο άκρο της Ευ­ρώ­πης, μιλά για τις προ­κλή­σεις της πε­ριό­δου εξαι­τί­ας και της παν­δη­μί­ας και στέλ­νει μή­νυ­μα ενό­τη­τας για εθνι­κή ομο­ψυ­χία από το ακρι­τι­κό Κα­στελ­λό­ρι­ζο.

• Πα­τέ­ρα Χρή­στο, πώς βρε­θή­κα­τε στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο;

Στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο, ήρθα πριν από έναν χρόνο. Ο πατήρ Γε­ώρ­γιος, ο ιε­ρέ­ας του νη­σιού που βρί­σκε­ται εδώ για πε­ρί­που 50 χρό­νια, είναι 76 ετών. Ηθελε ο Μη­τρο­πο­λί­της Σύμης, όπου ανή­κει και το Κα­στελ­λό­ρι­ζο, και κά­ποιον νέο ιερέα για να συ­νε­χί­σει την πα­ρά­δο­ση, να δια­σφα­λι­στεί μια συ­νέ­χεια στην εκ­κλη­σία. Με πρό­τει­ναν κά­ποιοι γνω­στοί και απο­φα­σί­σα­με με τη σύ­ζυ­γό μου να έρ­θου­με στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη όπου βρι­σκό­μα­σταν. Η σύ­ζυ­γός μου είναι από την Αθήνα, μέ­να­με ωστό­σο στη Θεσ­σα­λο­νί­κη τα τε­λευ­ταία χρό­νια που πα­ντρευ­τή­κα­με και από εκεί ήρ­θα­με στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο. Ούτε εμείς πε­ρι­μέ­να­με αυτή τη με­τά­βα­ση εδώ, όπως δεν πε­ρι­μέ­να­με και την παν­δη­μία… Εγι­ναν όλα χωρίς να το πε­ρι­μέ­νου­με. Μπορώ να σας πω ότι δεν έχου­με ακόμα συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει ότι ήρ­θα­με για μό­νι­μη εγκα­τά­στα­ση στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο. Ειναι σαν όνει­ρο να το πω… Ηταν μάλ­λον η στιγ­μή για να γίνει κι έγινε.

• Εί­χα­τε επι­σκε­φθεί προη­γου­μέ­νως το Κα­στελ­λό­ρι­ζο, γνω­ρί­ζα­τε το νησί;

Οχι, ήρ­θα­με κα­τευ­θεί­αν για εγκα­τά­στα­ση!

• Οταν το εί­δα­τε για πρώτη φορά πώς σας φά­νη­κε; Πώς ήταν η με­τά­βα­ση από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο;

Ηταν σο­κα­ρι­στι­κή! Εγώ έμενα στο κέ­ντρο της Θεσ­σα­λο­νί­κης, η σύ­ζυ­γός μου είναι από την Αθήνα, τα δυο με­γα­λύ­τε­ρα αστι­κά κέ­ντρα της Ελ­λά­δας και ξαφ­νι­κά βρε­θή­κα­με σε ένα από τα μι­κρό­τε­ρα κα­τοι­κη­μέ­να νησιά της χώρας! Ηταν σο­κα­ρι­στι­κή η αλ­λα­γή αλλά νο­μί­ζω ότι η σύ­ζυ­γός μου την επι­θυ­μού­σε αυτή την πε­ρί­ο­δο την αλ­λα­γή. Εγώ ήμουν πιο επι­φυ­λα­κτι­κός. Ισως αν ερ­χό­μουν πριν για να δω τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης εδώ, να μην έπαιρ­να την από­φα­ση… Επαι­ξε με­γά­λο ρόλο το ό,τι δεν γνώ­ρι­ζα το Κα­στελ­λό­ρι­ζο και εμπι­στεύ­τη­κα τους αν­θρώ­πους που μου πρό­τει­ναν να έρθω στο νησί για να βοη­θή­σω.

• Η από­φα­ση ενός ιερέα, και μά­λι­στα νέου, να εγκα­τα­στα­θεί στο νησί για να εξα­σφα­λι­στεί η συ­νέ­χεια της εκ­κλη­σί­ας, είναι ση­μα­ντι­κή και κα­θο­ρι­στι­κή όχι μόνο για εσάς αλλά και για το νησί.

Νο­μί­ζω ότι οποιοσ­δή­πο­τε δη­μό­σιος υπάλ­λη­λος απο­φα­σί­ζει να με­τα­κο­μί­σει εδώ, έρ­χε­ται για να προ­σφέ­ρει στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο και χωρίς ιδιαί­τε­ρα κί­νη­τρα. Εμείς δεν εί­χα­με κί­νη­τρο για να έρ­θου­με εδώ. Ακόμα και το σπίτι που μέ­νου­με με ενοί­κιο είναι, δεν εί­χα­με κά­ποιο σπίτι της εκ­κλη­σί­ας.

• Υπήρ­χε κάτι που σας δυ­σκό­λε­ψε μέχρι να εγκλι­μα­τι­στεί­τε, να εν­σω­μα­τω­θεί­τε σε αυτή την μικρή κοι­νω­νία;

Κάθε μέρα συ­να­ντώ δυ­σκο­λί­ες αλλά κάθε μέρα είναι και μια ευ­χά­ρι­στη έκ­πλη­ξη. Ακόμα και σή­με­ρα που μι­λά­με υπάρ­χουν πράγ­μα­τα που δεν είναι λυ­μέ­να, γρα­φειο­κρα­τι­κά, θε­σμι­κά, πρα­κτι­κά, αλλά υπάρ­χουν και πράγ­μα­τα που είναι πολύ όμορ­φα και που δεν θα τα είχα σε ένα αστι­κό κέ­ντρο. Είμαι σε ένα νησί, η θά­λασ­σα είναι απλό­χε­ρα γύρω μου, έχω πρό­σβα­ση σε αν­θρώ­πους που δεν θα την είχα εύ­κο­λα… Εδώ όποιον συ­να­ντάς θα μι­λή­σεις, είτε κά­τοι­κο είτε επι­σκέ­πτη. Εί­μα­στε έναν χρόνο πε­ρί­που εδώ και έχου­με μι­λή­σει από την Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας, μέχρι εκ­προ­σώ­πους φο­ρέ­ων, μέχρι διά­ση­μους και επώ­νυ­μους αν­θρώ­πους που εν­δια­φέ­ρο­νται για το νησί. Αυτά είναι τα καλά. Τώρα, τα άσχη­μα είναι ότι δεν υπάρ­χουν πολ­λές εκ­κλη­σί­ες, οι πε­ρισ­σό­τε­ρες αντι­με­τω­πί­ζουν κτη­ρια­κά προ­βλή­μα­τα, ο ερ­γα­σια­κός χώρος -αν υπάρ­χει- είναι άσχη­μος, γρα­φείο εδώ δεν έχω ως ιε­ρέ­ας, προ­σπα­θώ να δια­μορ­φώ­σω κά­ποια αί­θου­σα με τη βο­ή­θεια ορι­σμέ­νων δω­ρη­τών… Το ερ­γα­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον πρέ­πει να πω ότι είναι δύ­σκο­λο. Αλλά υπάρ­χουν άλλα καλά που εξι­σορ­ρο­πούν αυτές τις δυ­σκο­λί­ες. Εξαρ­τά­ται πού θα επι­λέ­ξεις να δώ­σεις έμ­φα­ση, στα αρ­νη­τι­κά ή στα θε­τι­κά.

• Η σύ­ζυ­γος πώς το βιώ­νει όλο αυτό;

Η σύ­ζυ­γος είναι χη­μι­κός μη­χα­νι­κός και πήρε το πτυ­χίο της πρό­σφα­τα από το Πο­λυ­τε­χνείο. Είναι σε μια φάση που ήθελε λίγο ηρε­μία, μα­κριά από αστι­κά κέ­ντρα. Της αρέ­σει εδώ, ήθελε αυτή την αλ­λα­γή.

• Ο σχε­δια­σμός είναι να πα­ρα­μεί­νε­τε στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο;

Αν με ρω­τού­σα­τε πριν από ενά­μι­ση χρόνο, αν θα ερ­χό­μουν στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο ως ιε­ρέ­ας, θα σας έλεγα ότι δεν υπήρ­χε στο πλάνο ούτε καν ως σκέψη και με την παν­δη­μία σε εξέ­λι­ξη. Εξάλ­λου, υπάρ­χει άλλη δια­δι­κα­σία που πρέ­πει να ακο­λου­θή­σει ένας ιε­ρέ­ας για να αλ­λά­ξει Μη­τρό­πο­λη, δεν ισχύ­ει ό,τι για τους άλ­λους δη­μο­σί­ους υπαλ­λή­λους. Πέρα όμως από το δια­δι­κα­στι­κό μέρος, εδώ στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο είναι ση­μα­ντι­κό και το ηθικό κομ­μά­τι. Εδώ είναι το νο­τιο­α­να­το­λι­κό­τε­ρο άκρο της Ελ­λά­δας και της Ευ­ρώ­πης αφε­νός και αφε­τέ­ρου δεν υπάρ­χουν αντι­κα­τα­στά­τες που να πε­ρι­μέ­νουν στην…. ουρά και που επι­θυ­μούν -αν φύγω- να με αντι­κα­τα­στή­σουν. Είναι ισχυ­ρό λοι­πόν και το ηθικό κομ­μά­τι και πρέ­πει να το δούμε και αυτό. Δεν έχου­με σχέ­διο, ούτε πλάνο. Βλέ­πο­ντας και κά­νο­ντας…

• Ακού­γο­ντάς σας πά­ντως αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ότι, περ­νώ­ντας ο χρό­νος, αυτό το ηθικό αί­σθη­μα της ευ­θύ­νης και της εθνι­κής συ­νεί­δη­σης ενι­σχύ­ε­ται μέρα με τη μέρα.

Στο νησί ήρ­θα­με πέ­ρυ­σι τον Ιού­νιο για εγκα­τά­στα­ση. Λίγο αρ­γό­τε­ρα, ακο­λού­θη­σε η ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή έντα­ση -τον Αύ­γου­στο του 2020- και μά­λι­στα οι ντό­πιοι που έχουν ζήσει κι άλλα πε­ρι­στα­τι­κά, δεν θυ­μού­νται τέ­τοιας έντα­σης επει­σό­δια.Οπότε, ναι έχετε δίκιο, κάθε μέρα που περ­νά­ει αυτό βα­ρύ­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο, το εθνι­κό και το ηθικό κομ­μά­τι απο­κτά με­γα­λύ­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα και έτσι το βιώ­νου­με κι εμείς.

• Υπάρ­χει κάτι που σας λεί­πει από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη;

Εδώ στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο και εγώ και η σύ­ζυ­γός μου, δεν έχου­με κα­νέ­ναν συγ­γε­νή, μόνο φί­λους και γνω­στούς που απο­κτή­σα­με στο τε­λευ­ταίο έτος. Οπότε όλοι μας οι συγ­γε­νείς, οι φίλοι, είναι στη Θεσ­σα­λο­νί­κη και στην Αθήνα. Κι αν κάτι μας λεί­πει είναι οι οι­κο­γέ­νειές μας και οι φίλοι μας. Δεν είναι εύ­κο­λη η με­τά­βα­ση και η πρό­σβα­ση προς τη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Στον έναν χρόνο που είμαι εδώ, μόνο μια φορά κα­τά­φε­ρα να πάω. Σί­γου­ρα το να μην έχεις τους δι­κούς σου αν­θρώ­πους κοντά σου, είναι ένα μειο­νέ­κτη­μα. Οι και­ρι­κές συν­θή­κες παί­ζουν κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο εδώ για τις με­τα­κι­νή­σεις, και για τα πλοία και για τα αε­ρο­πλά­να, οπότε ο βαθ­μός δυ­σκο­λί­ας είναι με­γα­λύ­τε­ρος διότι μπο­ρεί ένα τα­ξί­δι να ανα­βλη­θεί ιδίως σε μια έκτα­κτη ανά­γκη. Αυτό το κομ­μά­τι είναι δύ­σκο­λο.

• Μιας και ανα­φερ­θή­κα­τε στις πε­ρι­πτώ­σεις εκτά­κτων ανα­γκών, η πε­ριο­ρι­σμέ­νη πρό­σβα­ση σε ορ­γα­νω­μέ­νες δομές υγεί­ας στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο, όπως και στα πε­ρισ­σό­τε­ρα ελ­λη­νι­κά νησιά, ήταν κάτι που σας απα­σχό­λη­σε φεύ­γο­ντας από ένα με­γά­λο αστι­κό κέ­ντρο;

Δεν το σκε­φτή­κα­με στην αρχή, το αντι­λη­φθή­κα­με στην πο­ρεία και βε­βαί­ως είναι κι αυτός ένας πα­ρά­γο­ντας ανα­σταλ­τι­κός για τα μικρά νησιά, παί­ζει κι αυτό το ρόλο του. Η σύ­ζυ­γός μου για πα­ρά­δειγ­μα, τώρα θα πρέ­πει να πάει στην Αθήνα για κά­ποιες εξε­τά­σεις που πρέ­πει να κάνει οι οποί­ες δεν μπο­ρούν να γί­νουν εδώ και που είναι δύ­σκο­λο να γί­νουν και στη Ρόδο. Ισως αν εί­χα­με μια με­γα­λύ­τε­ρη οι­κο­γέ­νεια, αν εί­χα­με παι­διά, να μας απα­σχο­λού­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο.

• Είστε νέος ιε­ρέ­ας σε ηλι­κία και ήθελα να σας ρω­τή­σω αν είναι αυτό ένα στοι­χείο που μπο­ρεί να φέρει τους νέους αν­θρώ­πους πιο κοντά στην εκ­κλη­σία.

Είμαι 34 ετών, υπάρ­χουν και νε­ό­τε­ροι που έγι­ναν ιε­ρείς στα 20 τους χρό­νια για πα­ρά­δειγ­μα. Πρώ­τι­στο στοι­χείο για έναν ιερέα είναι ο χα­ρα­κτή­ρας του. Η νε­ό­τη­τα παί­ζει σί­γου­ρα ένα ρόλο, ίσως γιατί ο νέος ιε­ρέ­ας είναι πιο κοντά στην ηλι­κία με τα παι­διά, αλλά κυ­ρί­ως ο χα­ρα­κτή­ρας, ο τρό­πος του ιερέα και οι καλές πρά­ξεις, είναι οι βα­σι­κοί πα­ρά­γο­ντες που θα φέ­ρουν κοντά στην εκ­κλη­σία τον νέο άν­θρω­πο. Το κα­λύ­τε­ρο που έχου­με να κά­νου­με εμείς οι ιε­ρείς είναι να γι­νό­μα­στε κάθε μέρα κα­λύ­τε­ροι, να εί­μα­στε ελ­κυ­στι­κοί, προ­σε­κτι­κοί και όμορ­φοι στην ψυχή.

• Σε κρί­σι­μες πε­ριό­δους όπως αυτή της παν­δη­μί­ας ή σε κρί­σι­μες κα­τα­στά­σεις όπως τα γε­γο­νό­τα που βιώ­σα­με πέ­ρυ­σι στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο με την ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή έντα­ση, θα λέ­γα­τε ότι ωθούν τον κόσμο να στρα­φεί προς την εκ­κλη­σία ανα­ζη­τώ­ντας ελ­πί­δα;

Νο­μί­ζω ότι πολύ σωστά το θέ­τε­τε, ιδίως σε πε­ρι­πτώ­σεις κρί­σε­ων, όπως αυτή της παν­δη­μί­ας ή της έντα­σης με την Τουρ­κία, ο κό­σμος στρέ­φε­ται προς την εκ­κλη­σία- και όχι κα­τ΄α­νά­γκην στον ιερέα- για να βρει μια πα­ρη­γο­ριά, ένα απο­κού­μπι, μια ελ­πί­δα… Ο κό­σμος απο­ζη­τά μια άγκυ­ρα στο χώρο της εκ­κλη­σί­ας, στο χώρο της θρη­σκεί­ας, στο χώρο του Θείου. Πέρα από την παν­δη­μία, πέρα από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση, πέρα από την υγειο­νο­μι­κή κρίση, ζούμε και μια ηθική κρίση την τε­λευ­ταία θα έλεγα όχι 10ετία, αλλά 20ετία. Ισως συμ­βαί­νουν τέ­τοια φαι­νό­με­να για να επα­να­φέ­ρουν τις ηθι­κές μας αξίες, να επα­νέλ­θου­με στο δρόμο του Θεού…

• Ποιο μή­νυ­μα θέ­λε­τε να στεί­λε­τε από το Κα­στελ­λό­ρι­ζο;

Ολοι οι Ελ­λη­νες, με αφορ­μή τα επει­σό­δια που έγι­ναν εδώ αλλά και στον Εβρο στα τε­λευ­ταία χρό­νια, να αγα­πή­σουν λίγο πε­ρισ­σό­τε­ρο την πα­τρί­δα τους. Νο­μί­ζω ότι κά­ποιες τέ­τοιες στιγ­μές ενώ­νουν τον κόσμο πε­ρισ­σό­τε­ρο. Τα εθνι­κά θέ­μα­τα είναι ένας πα­ρά­γο­ντας ενό­τη­τας όπως και η εκ­κλη­σία είναι ένας πα­ρά­γο­ντας ενό­τη­τας.