Ο Γερμανός που μπήκε φυλακή λόγω συνωνυμίας και βγήκε από σύμπτωση – Πως εμπλέκεται η Κως στην οποία ποτέ δεν πήγε

O Σάσα Χόφμαν συνε­λή­φθη στη Σαλα­μίνα για κατοχή επτά γραμ­μα­ρίων χασίς που βρέ­θη­καν πριν από 15 χρόνια σε μια ταχυ­δρο­μική θυρίδα στην Κω, στην οποία δεν είχε πάει ποτέ. Ο ίδιος περι­γρά­φει την εμπει­ρία του στον Κορυ­δαλλό και την προ­σπά­θειά του για δικαιο­σύνη

ΟΓερμανός με το κοινό επίθετο «Χόφμαν» κρα­τή­θηκε για περισ­σό­τερο από δύο μήνες στη φυλακή, για μια παρά­βαση που δεν είχε κάνει. Περι­φε­ρό­ταν επί εβδο­μά­δες μεταξύ πτέ­ρυ­γας Β και Ε του Κορυ­δαλ­λού, παί­ζο­ντας κιθάρα για τους Ρώσους κρα­του­μέ­νους και πιά­νο­ντας φιλίες με Αφγα­νούς και Κούρ­δους, όσο προ­σπα­θούσε –μάταια– να πείσει τις ελλη­νι­κές Αρχές για την αθω­ό­τητά του.

Ηταν κάποιος συγκρα­τού­με­νός του, που παρα­κά­λεσε τον δικη­γόρο του να ρίξει μια ματιά στην υπόθεση του παρά­ται­ρου Γερ­μα­νού, που παρότι μιλάει άπται­στα αγγλικά, κανείς δεν φαι­νό­ταν να τον κατα­λα­βαί­νει. Εάν ο δικη­γό­ρος Αθα­νά­σιος Ανα­γνω­στό­που­λος δεν είχε –αφι­λο­κερ­δώς– δεχθεί να κάνει την ελά­χι­στη έρευνα που δεν είχαν προη­γου­μέ­νως κάνει όσοι όφειλαν, ο Χόφμαν πιθανώς θα κατα­δι­κα­ζό­ταν για κατοχή επτά γραμ­μα­ρίων χασίς που βρέ­θη­καν πριν από 15 χρόνια σε μια ταχυ­δρο­μική θυρίδα στην Κω –στην οποία ποτέ δεν είχε πάει.

«A healer, not a dealer»

Από τη Σαλα­μίνα όπου βρί­σκε­ται τώρα περι­μέ­νο­ντας την εκδί­καση της αίτησης απο­ζη­μί­ω­σης για παρά­νομη κράτηση, ο Σάσα Χόφμαν, 50 ετών, περι­γρά­φει στην «Κ» την αθλιό­τητα της φυλακής, προ­σπα­θώ­ντας να μην είναι πολύ επι­κρι­τι­κός, «γιατί οι Ελληνες είναι περή­φα­νοι».

Γεν­νη­μέ­νος σε αστική οικο­γέ­νεια, με σπουδές στο μάρ­κε­τινγκ και τη δια­φή­μιση σε Πανε­πι­στή­μιο του Τέξας, ο Χόφμαν δια­τη­ρεί σήμερα έναν «χίπικο» τρόπο ζωής, μετα­κι­νού­με­νος με ένα βαν και επι­βιώ­νο­ντας παί­ζο­ντας μουσική στον δρόμο, από επιλογή. Στη Σαλα­μίνα είναι γνωστός ως «περι­πλα­νώ­με­νος φιλό­σο­φος». Το καλο­καίρι του 2023 ο Χόφμαν θέλησε να κοι­μη­θεί «κάτω από ανοι­χτούς ουρα­νούς», όπως λέει. Αφησε για λίγο το βαν του και βρήκε στην ήσυχη ταράτσα ενός τυχαίου σπιτιού λίγη νυχτε­ρινή δροσιά. Εφυγε νωρίς το πρωί, αλλά επέ­στρεψε το από­γευμα για να καθα­ρί­σει –«σαν καλός πρό­σκο­πος που υπήρξε». Ο ιδιο­κτή­της του σπιτιού τον είδε και κάλεσε την αστυ­νο­μία.

Δεκα­πέ­ντε χρόνια πίσω, στην Κω, η ιδιο­κτή­τρια ενός ξενο­δο­χείου δια­θέ­τει στους πελάτες της ταχυ­δρο­μική θυρίδα για την προ­σω­πική τους αλλη­λο­γρα­φία. Μια μέρα, η έντονη μυρωδιά μικρο­πο­σό­τη­τας χασίς εντός της θυρίδας κινη­το­ποιεί τις Αρχές. Το δέμα με το χασίς ανέ­γραφε τα στοι­χεία ενός Γερ­μα­νού πελάτη του ξενο­δο­χείου. Ο Γερ­μα­νός παρα­θέ­ριζε στο νησί για μερικές εβδο­μά­δες, αλλά όταν το δέμα του έγινε αντι­λη­πτό, είχε πλέον φύγει. Ακο­λού­θησε η άσκηση ποι­νι­κής δίωξης και το ένταλμα βγήκε στο όνομα του παρα­θε­ρι­στή της Κω, με το κοινό, απ’ ό,τι φαί­νε­ται, γερ­μα­νικό ονο­μα­τε­πώ­νυμο «Σάσα Χόφμαν».

Ο Χόφμαν της Σαλα­μί­νας συνε­λή­φθη το καλο­καίρι του 2023, μετά το περι­στα­τικό της ταρά­τσας, καθώς οι αστυ­νο­μι­κοί είδαν το όνομα στο δια­βα­τή­ριό του να ται­ριά­ζει με εκείνο που ανα­γρα­φό­ταν στο παλιό ένταλμα σύλ­λη­ψης. Τα εντάλ­ματα μένουν ενεργά μέχρι να εκτε­λε­στούν, εκτός και αν το αδίκημα παρα­γρα­φεί. Ετσι μια περι­πέ­τεια από αυτές που ποτέ δεν φαντα­ζό­ταν, ξεκί­νησε για τον φιλή­συχο Χόφμαν. «Μου έλεγαν οι αστυ­νο­μι­κοί “πουλάς σε παιδιά ναρ­κω­τικά”», λέει ο ίδιος στην «Κ», ακόμα με από­γνωση.

«Οταν άκουσα πρώτη φορά την υπόθεσή του, δεν τον πολυ­πί­στεψα», ομο­λο­γεί ο δικη­γό­ρος Αθα­νά­σιος Ανα­γνω­στό­που­λος, που τελικά τον ανέλαβε. «Αλλά επέμενε από την αρχή, επα­να­λαμ­βά­νο­ντας συνέ­χεια “I am healer, not a dealer”» («Είμαι θερα­πευ­τής, όχι δια­κι­νη­τής»), προ­σθέ­τει.

«Δεν έχετε “habeas corpus” σε αυτή τη χώρα;»

«Οι αστυ­νο­μι­κοί τον συλ­λαμ­βά­νουν, ο Χόφμαν χτυ­πιέ­ται “δεν είμαι αυτός, δεν έχω πάει ποτέ στην Κω”, η αστυ­νο­μία του λέει “καλά καλά, θα τα πεις στον εισαγ­γε­λέα”, και ο εισαγ­γε­λέας δια­τά­ζει την προ­σω­ρινή του κράτηση», περι­γρά­φει ο Ανα­γνω­στό­που­λος.

Ξεπερ­νώ­ντας το πρώτο σοκ των συν­θη­κών δια­βί­ω­σης, ο άνθρω­πος που ένιωθε φυλα­κι­σμέ­νος ακόμα και μέσα στον συμ­βα­τικό τρόπο ζωής, καλεί­ται τώρα να συνη­θί­σει το στρί­μωγμα στο κελί «της χει­ρό­τε­ρης φυλακής της χώρας», απ’ ό,τι του είπαν, μαζί με τρεις Πακι­στα­νούς, που αρχικά τον κοιτάνε καχύ­πο­πτα. Αργό­τερα, θα μείνει μαζί με τέσ­σε­ρις χρήστες ναρ­κω­τι­κών. «Πάντως, στη φυλακή κυκλο­φο­ρούν τα πάντα ελεύ­θερα», λέει με νόημα.

Ο Χόφμαν κατα­λή­γει να γίνει φίλος με όλους. Αλλάζει συνο­λικά πέντε κελιά και κάπου βρίσκει μια κιθάρα. «Την είχε φέρει ένας κρα­τού­με­νος ύστερα από σειρά αιτή­σεων και με τα χίλια ζόρια και ήταν τόσο καλός που με άφησε να παίζω», διη­γεί­ται. Παίζει μουσική στην αυλή με την κιθάρα του, τον ακούει και ευφραί­νε­ται η ρωσική μαφία που είναι, όπως περι­γρά­φει ο Χόφμαν, «ίσως η πιο οικο­γε­νειακή και αγα­πη­μένη πτέρυγα». «Οι Ρώσοι είναι οι πιο δεμένοι εκεί μέσα, επίσης οι πιο πει­θαρ­χη­μέ­νοι και χλι­δά­τοι», παρα­τη­ρεί εμφανώς εντυ­πω­σια­σμέ­νος με τις ανέσεις των δικών τους κελιών. «Στη φυλακή οι άνθρω­ποι είναι όπως ακριβώς και έξω. Κάποιοι παρα­πάνω εγω­ι­στές, κάποιοι που θέλουν να βοη­θή­σουν τον διπλανό τους περισ­σό­τερο», λέει συνο­ψί­ζο­ντας την εμπει­ρία του.

Ομως, παρότι ο Χόφμαν προ­σπα­θεί να μετα­τρέ­ψει την κρίση σε πολύ­τιμο δίδαγμα, δεν παύει να ασφυ­κτιά από την αδικία που νιώθει να υφί­στα­ται. «Δεν άντεχε μέσα στη φυλακή, φώναζε “δεν με κατα­λα­βαί­νει κανείς, τι πρέπει να κάνω, σε ποιον να μιλήσω”», λέει ο δικη­γό­ρος του. «Και επειδή είναι καλ­λιερ­γη­μέ­νος άνθρω­πος, ανα­ρω­τιό­ταν πολύ στο­χευ­μένα: «δεν έχετε “habeas corpus” σε αυτή την χώρα;», εννο­ώ­ντας το δικαί­ωμα ακρό­α­σης και πρό­σβα­σης σε δίκαιη δίκη.

Αθώος με ένα απλό τηλε­φώ­νημα

Ο δικη­γό­ρος Αθηνών Αθα­νά­σιος Ανα­γνω­στό­που­λος που τον ανέλαβε, με τη συμβολή της δικη­γό­ρου Ρόδου Κατε­ρί­νας Νοτο­πού­λου, ξεκί­νησε την έρευνα για να δια­πι­στώ­σει ποιος ήταν ο Χόφμαν ζητώ­ντας από την ξενο­δόχο της Κω να βρει στα βιβλία πελατών της, την κατα­χώ­ριση του προ 15ετίας Γερ­μα­νού του­ρί­στα. Η γυναίκα του έστειλε μια φωτο­γρα­φία από την κατα­γραφή του πελάτη της, που είχε ίδιο ονο­μα­τε­πώ­νυμο με τον Χόφμαν της Σαλα­μί­νας, αλλά και διαφορά ηλικίας δέκα χρόνων.

Χωρίς δικη­γόρο, ο Χόφμαν δεν θα μπο­ρούσε να απο­δεί­ξει την αθω­ό­τητά του. Μέσα από τη φυλακή όπου βρι­σκό­ταν ήταν αδύνατο να βρει την εγγραφή στο βιβλίο της ξενο­δό­χου της Κω, το οποίο τεκ­μη­ρί­ωνε πως επρό­κειτο για άλλο άτομο. Επι­πλέον, την εποχή που δια­πρά­χθηκε το αδίκημα, ο Χόφμαν βρι­σκό­ταν στην Παρα­γουάη με τη γυναίκα και την κόρη του. «Σε μια τρι­το­κο­σμική χώρα που όταν με στα­μά­τησε η αστυ­νο­μία γιατί δεν φόραγα κράνος, προ­σπά­θησε να συνεν­νοη­θεί πραγ­μα­τικά μαζί μου, παρότι κανείς δεν μίλαγε τη γλώσσα του άλλου», λέει. Ο Χόφμαν υπο­στή­ριζε πως είχε φωτο­γρα­φίες και έγγραφα για να το απο­δεί­ξει, αλλά κανείς δεν τον άκουγε.

Αυτό που με ενοχλεί σε αυτή την υπόθεση είναι η γρα­φειο­κρα­τική αντί­ληψη της απο­νο­μής δικαιο­σύ­νης. Ολοι κάνανε τη δουλειά τους σωστά, απλώς την κάνανε λίγο επι­φα­νειακά. […]Ο ανα­κρι­τής δεν μπο­ρούσε να κάνει ένα τηλέ­φωνο να βρει τα στοι­χεία; Εγώ πώς τα βρήκα; Ε, αυτό το τηλε­φώ­νημα δεν έγινε και ένας άνθρω­πος μπήκε άδικα στη φυλακή, ύστερα από 15 χρόνια.

Επι­πλέον, ο 50χρονος με τον εναλ­λα­κτικό τρόπο ζωής, δεν είχε χρήματα για δικη­γόρο. Θεω­ρη­τικά, είχε τη δυνα­τό­τητα να ζητήσει τον διο­ρι­σμό συνη­γό­ρου υπε­ρά­σπι­σης, ο οποίος όμως θα διο­ρι­ζό­ταν στη Ρόδο όπου θα διε­ξα­γό­ταν η δίκη, ενώ εκείνος κρα­τού­νταν στην Αθήνα.

«Αυτό που με ενοχλεί σε αυτή την υπόθεση είναι η γρα­φειο­κρα­τική αντί­ληψη της απο­νο­μής δικαιο­σύ­νης. Ολοι κάνανε τη δουλειά τους σωστά, απλώς την κάνανε λίγο επι­φα­νειακά», επι­ση­μαί­νει ο Αθα­νά­σιος Ανα­γνω­στό­που­λος. «Ο ανα­κρι­τής δεν επέ­μεινε να το ψάξει, βρήκε έναν φυγό­δικο Γερμανό, έβγαλε ένα ένταλμα σύλ­λη­ψης με όνομα-επώνυμο, άγνωστα λοιπά στοι­χεία και δεν ασχο­λή­θηκε παρα­πάνω. Οι αστυ­νο­μι­κοί καλώς τον συνέ­λα­βαν, αφού τους χτύπησε στο σύστημα. Ο άνθρω­πος θα είχε μείνει στη φυλακή άδικα και δεν θα τον πίστευε κανένας. Θα πήγαινε στο δικα­στή­ριο και θα χτυ­πιό­ταν “δεν είμαι εγώ, δεν έχω πάει ποτέ στην Κω”, το δικα­στή­ριο θα έλεγε “μας τα έχουν πει και άλλοι” και θα τον κατα­δί­καζε. Δεν είχε τίποτα να απο­δεί­ξει την αθω­ό­τητά του. Δεν διέθετε τα υλικά μέσα».

Τώρα, ο νόμος του δίνει το δικαί­ωμα να ζητήσει απο­ζη­μί­ωση για την άδικη κράτησή του επί 68 ημέρες, διεκ­δι­κώ­ντας από 30 έως 50 ευρώ ανά ημέρα. Η εκδί­καση της απο­ζη­μί­ω­σης έχει οριστεί για τις 11 Μαρτίου. «Φαι­νο­με­νικά έγιναν όλα όπως έπρεπε, αλλά ήταν επι­φα­νειακά», λέει ο δικη­γό­ρος του Χόφμαν. «Δηλαδή, ο ανα­κρι­τής δεν μπο­ρούσε να κάνει ένα τηλέ­φωνο να βρει τα στοι­χεία; Εγώ πώς τα βρήκα; Ε, αυτό το τηλε­φώ­νημα δεν έγινε και ένας άνθρω­πος μπήκε άδικα στη φυλακή ύστερα από 15 χρόνια».

Ο Σάσα Χόφμαν ελπίζει του­λά­χι­στον οι ελλη­νι­κές Αρχές να απο­λο­γη­θούν και να τον απο­ζη­μιώ­σουν «για τον κλεμ­μένο του χρόνο και όσα υπέφερε», αλλά δεν έχει καμία εμπι­στο­σύνη. Παρα­μέ­νει ανάμεσα στους καλούς φίλους που έκανε στη Σαλα­μίνα, οι οποίοι όσο είχαν χάσει τα ίχνη του φρό­ντι­σαν τα λιγοστά του υπάρ­χο­ντα και τα σκυλιά του. Κάπου πήρε το αυτί του και αυτή την ιστορία με το «φιλό­τιμο» και πως οι Ελληνες φημί­ζο­νται για αυτή την, υπο­τι­θέ­μενα, αμε­τά­φρα­στη λέξη. Και σαν φιλή­συ­χος περι­πλα­νώ­με­νος φιλό­σο­φος που θέλει να είναι, επι­μέ­νει να αναζητά την ύπαρξή της ανάμεσα στις στρε­βλώ­σεις του εγχώ­ριου συστή­μα­τος απο­νο­μής δικαιο­σύ­νης.

Πηγή kathimerini.gr

Ελβίρα Κρίθαρη