Κως: Γερμανός τουρίστας κέρδισε αποζημίωση 900 ευρώ επειδή δεν βρήκε ξαπλώστρες στις οικογενειακές διακοπές του

Απο­ζη­μί­ωση άνω των 900 ευρώ επι­δί­κασε γερ­μα­νικό δικα­στή­ριο σε Γερμανό του­ρί­στα, ο οποίος προ­σέ­φυγε στη Δικαιο­σύνη υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η οικο­γέ­νειά του δεν κατά­φερε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ξαπλώ­στρες κατά τη διάρ­κεια δια­κο­πών στην Κω, επειδή άλλοι επι­σκέ­πτες τις κατα­λάμ­βα­ναν από πολύ νωρίς το πρωί.

Όπως ανα­φέ­ρει το CNN, σύμφωνα με την απόφαση του Πρω­το­δι­κείου του Ανό­βε­ρου, ο άνδρας, τα στοι­χεία του οποίου δεν δόθηκαν στη δημο­σιό­τητα, ταξί­δεψε το καλο­καίρι του 2024 στην Κω μαζί με τη σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους. Η οικο­γέ­νεια είχε κατα­βά­λει συνο­λικά 7.186 ευρώ, περίπου 8.500 δολάρια, για πακέτο δια­κο­πών διάρ­κειας 11 ημερών σε ξενο­δο­χείο 384 δωμα­τίων, το οποίο δια­φη­μι­ζό­ταν ως κατά­λυμα με πολ­λα­πλές πισίνες, χώρους χαλά­ρω­σης και πρό­σβαση σε παραλία.

Ο του­ρί­στας υπο­στή­ριξε ότι οι ξαπλώ­στρες στους χώρους της πισίνας ήταν κατει­λημ­μέ­νες ήδη από τις 6 το πρωί, καθώς πολλοί επι­σκέ­πτες τοπο­θε­τού­σαν πετσέ­τες για να τις «κρα­τή­σουν» και απο­χω­ρού­σαν προ­σω­ρινά. Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση, παρά τις ξύλινες πινα­κί­δες του ξενο­δο­χείου που απα­γό­ρευαν ρητά την κράτηση ξαπλω­στρών με πετσέ­τες χωρίς παρου­σία των πελατών, οι κανόνες παρα­βιά­ζο­νταν συστη­μα­τικά.

Ο πατέρας δύο παιδιών κατήγ­γειλε την κατά­σταση στον ταξι­διω­τικό πρά­κτορα, ωστόσο ενη­με­ρώ­θηκε ότι η επιβολή των κανόνων απο­τε­λούσε ευθύνη του ξενο­δο­χείου. Στη συνέ­χεια, όπως ανέφερε, επι­χεί­ρησε χωρίς επι­τυ­χία να επι­κοι­νω­νή­σει με τη διοί­κηση και το προ­σω­πικό του ξενο­δο­χείου, εκφρά­ζο­ντας την ανη­συ­χία του ότι σημα­ντι­κός αριθμός ξαπλω­στρών παρέ­μενε καθη­με­ρινά ανεκ­με­τάλ­λευ­τος λόγω της πρα­κτι­κής αυτής.

Σύμφωνα με την απόφαση του δικα­στη­ρίου, η οικο­γέ­νεια ξυπνούσε νωρίς κάθε ημέρα με στόχο να εξα­σφα­λί­σει θέση στις ξαπλώ­στρες δίπλα στην πισίνα, ωστόσο κατά­φερε να βρει δια­θέ­σι­μες μόνο μία φορά σε όλη τη διάρ­κεια των δια­κο­πών. Ακόμη και τότε, όπως υπο­στή­ριξε ο του­ρί­στας, μόνο ο ίδιος και η σύζυγός του κατά­φε­ραν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν ξαπλώ­στρες, ενώ τα παιδιά τους ανα­γκά­στη­καν να παρα­μεί­νουν πάνω σε πετσέ­τες στο έδαφος.

Το δικα­στή­ριο έκρινε υπέρ του προ­σφεύ­γο­ντος, απο­φαι­νό­μενο ότι οι παρε­χό­με­νες δια­κο­πές παρου­σί­α­ζαν «ταξι­διω­τικό ελάτ­τωμα», καθώς οι υπη­ρε­σίες που είχαν συμ­φω­νη­θεί κατά την κράτηση δεν παρεί­χαν στην πράξη τις ανα­με­νό­με­νες δυνα­τό­τη­τες χρήσης των εγκα­τα­στά­σεων του ξενο­δο­χείου.

Μετά την αρχική προ­σφυγή, η οποία κατα­τέ­θηκε λίγους μήνες μετά το τέλος των δια­κο­πών, ο του­ρί­στας είχε λάβει μερική επι­στροφή χρη­μά­των. Με τη νεότερη απόφαση, οι δικα­στές επι­δί­κα­σαν επι­πλέον απο­ζη­μί­ωση ύψους 986,70 ευρώ, ποσό που αντι­στοι­χεί περίπου σε 1.160 δολάρια.

Σύμφωνα με τη γερ­μα­νική νομο­θε­σία, «ταξι­διω­τικό ελάτ­τωμα» θεω­ρεί­ται κάθε περί­πτωση κατά την οποία οργα­νω­μένο ταξίδι δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στα χαρα­κτη­ρι­στικά και στις παροχές που είχαν συμ­φω­νη­θεί κατά την κράτηση.

Στο σκε­πτικό της από­φα­σης, το δικα­στή­ριο διευ­κρί­νισε ότι ούτε ο ταξι­διω­τι­κός πρά­κτο­ρας ούτε το ξενο­δο­χείο υπο­χρε­ού­νται να δια­θέ­τουν μία ξαπλώ­στρα για κάθε πελάτη. Ωστόσο, επε­σή­μανε ότι οι εγκα­τα­στά­σεις όφειλαν να παρέ­χουν ξαπλώ­στρες σε «εύλογη ανα­λο­γία» προς τον συνο­λικό αριθμό των φιλο­ξε­νού­με­νων.

Ιδιαί­τερη αναφορά έγινε και στα δύο παιδιά της οικο­γέ­νειας, ηλικίας 9 και 12 ετών. Το δικα­στή­ριο σημεί­ωσε ότι, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, είχαν «ανάγκη και δικαί­ωμα» να χρη­σι­μο­ποιούν κάθισμα ή ξαπλώ­στρα αντί να παρα­μέ­νουν στο έδαφος.

Η υπόθεση επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο το φαι­νό­μενο των λεγό­με­νων «πολέμων των ξαπλω­στρών», που παρα­τη­ρεί­ται κάθε χρόνο σε δημο­φι­λείς του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς, όπου παρα­θε­ρι­στές σπεύ­δουν από τις πρώτες πρωινές ώρες να κατα­λά­βουν θέσεις γύρω από τις πισίνες ή στις παρα­λίες ξενο­δο­χείων.

Το ζήτημα έχει οδη­γή­σει ορι­σμέ­νους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς στην Ισπανία και την Κύπρο στην επιβολή πλήρους απα­γό­ρευ­σης κρά­τη­σης ξαπλω­στρών, σε μια προ­σπά­θεια περιο­ρι­σμού των εντά­σεων μεταξύ των επι­σκε­πτών.

Πηγή: koutipandoras.gr