Α-τυπος και υπογραμμός: Λύκοι και πρόβατα

Θα πε­ρί­με­νε κα­νείς, πως η κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών του ΦΠΑ θα ήταν η στα­γό­να που θα ξε­χεί­λι­ζε το πο­τή­ρι ως συ­νέ­χεια μιας σει­ράς αδι­κιών που έχει υπο­στεί αυτός ο τόπος στα τε­λευ­ταία χρό­νια. Αντ΄αυ­τού, πέρα από κά­ποιες χλια­ρές αντι­δρά­σεις τί­πο­τα δεν θυ­μί­ζει πως στη Ρόδο και στην Κάρ­πα­θο χά­θη­κε ένα κε­κτη­μέ­νο, το μο­να­δι­κό ίσως, που θε­σπί­στη­κε με κυ­ρί­αρ­χο ζη­τού­με­νο την ανα­γνώ­ρι­ση των ιδιαι­τε­ρο­τή­των της νη­σιω­τι­κό­τη­τας, και έπε­ται συ­νέ­χεια για ακόμα 32 νησιά.

Πέρα από τις άτο­νες, πα­ρεμ­βά­σεις των το­πι­κών φο­ρέ­ων οι Ρό­διοι στω­ι­κά υπέ­μει­ναν και αυτή των απώ­λεια. Όπως και τόσες άλλες εξάλ­λου, στα τε­λευ­ταία χρό­νια. Στην μό­νι­μη σύ­γκρι­σή μας με τους Κρη­τι­κούς, πάντα βγαί­νου­με χα­μέ­νοι κι αυτό γιατί όλως πε­ριέρ­γως αν και διά­θε­ση για διεκ­δί­κη­ση υπάρ­χει, τε­λι­κώς οι χλια­ρές μας αντι­δρά­σεις απο­τε­λούν πάντα πα­ρά­γο­ντα οπι­σθο­χώ­ρη­σης. Και μέ­νου­με πίσω με­τρώ­ντας απώ­λειες, έχο­ντας στο πίσω μέρος του μυα­λού μας την σκέψη «πως αν αυτό γι­νό­ταν στην Κρήτη, δεν θα είχε μεί­νει τί­πο­τα όρθιο».

Να είναι άραγε θέμα κα­τα­γω­γής, DNA; Να φταί­ει που εί­μα­στε Ρό­διοι και όχι Κρη­τι­κοί; Από πότε οι Ρό­διοι, στω­ι­κά υπο­μέ­νουν την μοίρα που τους (προ­δια)γρά­φουν οι χαρ­το­για­κά­δες της πρω­τεύ­ου­σας; Από πότε οι Ρό­διοι έγι­ναν μοι­ρο­λά­τρες και άτολ­μοι; Τι μας πε­ρι­μέ­νει πα­ρα­κά­τω; Πόσες ακόμα χα­μέ­νες μάχες θα προ­στε­θουν στη λίστα των απω­λειών;

Κι αν δεν είναι θέμα κα­τα­γω­γής, τότε… τις πταί­ει; Η θηλιά του Μνη­μο­νί­ου απο­τε­λεί ένα καλό άλ­λο­θι, που ακο­λού­θη­σαν πιστά οι πρω­θυ­πουρ­γοί των τε­λευ­ταί­ων ετών. Ο πρω­θυ­πουρ­γός, οι υπουρ­γοί, οι βου­λευ­τές τα ρί­χνουν όλα στο Μνη­μό­νιο επι­χει­ρώ­ντας να πεί­σουν τον πο­λί­τη ότι θα δεν θα μπο­ρού­σε να γίνει δια­φο­ρε­τι­κά έτσι ώστε να τον φέ­ρουν προ τε­τε­λε­σμέ­νων. Να φταί­ει άραγε η αί­σθη­ση ότι «τί­πο­τα δεν μπο­ρεί να αλ­λά­ξει, είναι όρος της συμ­φω­νί­ας» που γί­να­με τόσο μαλ­θα­κοί και ευ­κο­λό­πι­στοι;

‘Η μήπως έχουν με­ρί­διο ευ­θύ­νης και οι πο­λι­τι­κοί μας ταγοί, που αρ­κού­νται στην απο­στο­λή επι­στο­λών και στις δια­μαρ­τυ­ρί­ες δια των δελ­τί­ων τύπου;

Ισως τε­λι­κά να λεί­πει ο μπρο­στά­ρης, εκεί­νος που θα κάνει τον Ρο­δί­τη, να πει «φτά­νει, ως εδώ». Μας λεί­πει εκεί­νος ο λίγο επα­να­στά­της, ο λίγο ανα­τρε­πτι­κός, ο λίγο απρο­σάρ­μο­στος, ο λίγο αντι­συ­στη­μι­κός που θα δώσει το έναυ­σμα, χωρίς να είναι απα­ραί­τη­τα πο­λι­τι­κός. Αρκεί να είναι ένας πο­λί­της ενερ­γός μα­κριά από εξαρ­τή­σεις κομ­μα­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές. Να είναι απο­φα­σι­σμέ­νος και να είναι διεκ­δι­κη­τι­κός. Να είναι ένας από ΄μας, για να πεί­σει και όλους εμάς ότι ήρθε η ώρα πια να δρά­σου­με.

Η τε­λευ­ταία από­πει­ρα πα­ρα­κί­νη­σης των πο­λι­τών, κάπου το 2009 με 2010, ναυά­γη­σε εξαι­τί­ας εκεί­νων που επι­χεί­ρη­σαν να «πα­τρο­νά­ρουν» τη διά­θε­ση για αγώνα και να εκ­με­ταλ­λευ­τούν τον θυμό και την αγα­νά­κτη­ση της κοι­νω­νί­ας προς κομ­μα­τι­κό, όπως απο­δεί­χθη­κε, όφε­λος. Οι «αγα­να­κτι­σμέ­νοι» εκεί­νης της επο­χής, απορ­ρο­φή­θη­καν ξανά από τους κα­να­πέ­δες τους αφού δια­πί­στω­σαν ότι το κί­νη­μα που κα­τέ­κλυ­ζε πλα­τεί­ες και δρό­μους, ήταν σε ένα με­γά­λο πο­σο­στό υπο­κι­νού­με­νο. Αλλοι, λίγοι, εξαρ­γύ­ρω­σαν την «αγα­νά­κτη­ση» με μια κα­ρέ­κλα. Και κάπως έτσι, «πνί­γη­κε» μια προ­σπά­θεια που αν είχε ευ­δο­κι­μή­σει και ανα­πτυ­χθεί σωστά, θα απο­τε­λού­σε σή­με­ρα ένα ισχυ­ρό όπλο ενά­ντια στην λαί­λα­πα του Μνη­μο­νί­ου που περνά και σα­ρώ­νει τα πάντα.

Είναι ανά­γκη να ξε­κι­νή­σου­με και πάλι από το ση­μείο μηδέν, συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι, υπο­ψια­σμέ­νοι και απο­φα­σι­σμέ­νοι ως Ρό­διοι, ως ενερ­γοί πο­λί­τες. Δια­φο­ρε­τι­κά, το έργο θα το δούμε σε επα­νά­λη­ψη πολ­λές φορές. Και έτσι λοι­πόν προ­κύ­πτει εύ­λο­γα το ερώ­τη­μα… λύκοι υπάρ­χουν επει­δή υπάρ­χουν πρό­βα­τα ή η ανά­γκη μας να λει­τουρ­γού­με ως πρό­βα­τα «γεννά» τους λύ­κους;