Αλόγιστη χρήση

Η κακο­και­ρία «Εύα» πέρασε κι εμείς περά­σαμε το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο, με τον ανα­τρι­χια­στικό ήχο του 112 να μας ειδο­ποιεί για αποφυγή άσκοπων μετα­κι­νή­σεων,  για μια «κακο­και­ρία» που παλιά τη λέγαμε φθι­νο­πω­ρινή βροχή. Είναι Νοέμ­βρης και η κακο­και­ρία, είναι φυσιο­λο­γική. Το αφύσικο, ήταν οι θερ­μο­κρα­σίες που είχαμε ως τώρα. Και κάπως έτσι οι συζη­τή­σεις ότι η υπόθεση αυτή έχει κατα­ντή­σει να μοιάζει με την ιστορία του ψεύτη βοσκού, φού­ντω­σαν: όταν θα είναι πραγ­μα­τικά έκτακτη ανάγκη, κανένας πια δεν θα δώσει σημασία στο 112. Βέβαια μη μας φαί­νε­ται περί­ερ­γος όλος αυτός ο πανικός κάθε φορά που ο καιρός “χαλάει” λίγο η περισ­σό­τερο, τα μηνύ­ματα από το 112, το κλεί­σιμο σχο­λείων, κατα­στη­μά­των, δρόμων. Φυσικό δεν είναι σε μια χώρα με κακο­τε­χνίες στους δρόμους, φρεάτια ακα­θά­ρι­στα, ρέματα και ποτάμια φραγ­μένα, απο­χε­τευ­τικό ετών που αδυ­να­τεί να καλύψει τις αυξα­νό­με­νες ανάγκες, έλλειψη αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων, να προει­δο­ποιούν και να μετα­κυ­λούν την ευθύνη στον καθένα μας για την προ­στα­σία του, αν έστω και ένα αεράκι ή μια ψιχάλα πάρει και σηκώσει τον κου­ρε­λια­σμένο μπερντέ; Οπότε σου λέει: «ας στείλω εγώ ένα 112 να υπάρχει και αν το παρα­κού­σουν και εγκλω­βι­στούν σε κανέναν πλημ­μυ­ρι­σμένο δρόμο από τα βου­λω­μένα φρεάτια, πρό­βλημά τους».