Όλοι μιλούν για Οκτώβριο εκτός από αυτόν που θα το αποφασίσει

Το Μέγαρο Μαξίμου επιμένει στωικά ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας, την ίδια στιγμή που τα πάντα γύρω του κινούνται με ρυθμό προεκλογικής εκστρατείας. Οι υπουργοί παίρνουν εντολή να κλείσουν τα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης έως το τέλος Αυγούστου ώστε να φωτογραφηθούν στη ΔΕΘ, δρομολογούνται περιοδείες σε Βόρεια Ελλάδα και Αττική, ο Κυρανάκης εγκαταλείπει τις Μεταφορές για να στρώσει τον κομματικό μηχανισμό και ο μικρός σε εύρος ανασχηματισμός διαβάζεται από όλους ως το πιο εύγλωττο μήνυμα. Όταν μάλιστα ο πρωθυπουργός αλλάζει την τελευταία στιγμή γνώμη και κρατά τον Παύλο Μαρινάκη στον ρόλο του εκπροσώπου μέχρι τις κάλπες, καταλαβαίνεις ότι η λέξη κάλπες έχει πάψει να είναι απαγορευμένη στους διαδρόμους.

Πίσω από τη χορογραφία υπάρχει όμως ψυχρός υπολογισμός που αξίζει να ειπωθεί καθαρά. Το σχέδιο για την Ελλάδα του 2030 σερβίρεται ως μακρόπνοο όραμα με συνταγματική αναθεώρηση και επετειακές αναφορές στα 200 χρόνια, στην πράξη όμως λειτουργεί ως αφήγημα που πρέπει να είναι έτοιμο ακριβώς για τη Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνηση βιάζεται γιατί μετράει τον χρόνο ως αντίπαλο, τον χρόνο που θα χρειαστεί ο Αλέξης Τσίπρας για να εδραιωθεί, που θα δώσει στον Αντώνη Σαμαρά να στήσει κόμμα και που θα φέρει έναν βαρύ χειμώνα ακρίβειας λόγω του πολέμου στο Ιράν. Με τη Νέα Δημοκρατία στο 26,7% και χωρίς ορατή αυτοδυναμία, και με τη Μαρία Καρυστιανού να κινείται έως και στο 11,4% ως απρόβλεπτος παίκτης, η επίσπευση μοιάζει λιγότερο με θριαμβευτική επιλογή και περισσότερο με βιασύνη να κλείσει η κάλπη πριν αλλάξει η εικόνα.

Το παράδοξο είναι ότι όσο πιο έντονα όλα δείχνουν Οκτώβριο, τόσο πιο ακριβό γίνεται για τον Μητσοτάκη να φανεί πως έτρεξε στις κάλπες από φόβο και όχι από δύναμη.