Όλα όσα δεν συζητάμε

Όσο καθ’ ημάς οι προ­κλή­σεις ενόψει της 9ης Ιουνίου περιο­ρί­ζο­νται στην μάχη της παρα­πο­λι­τι­κής θεμα­το­γρα­φίας μεση­με­ρια­νών εκπο­μπών και στην γνωστή συντα­γο­γρα­φία του λαϊ­κι­σμού -ένθεν κακείθεν- στην Ευρώπη τίθε­νται σιγά σιγά τα ερω­τή­ματα της επό­με­νης μέρας. Η κλι­μα­τική κρίση, η ενιαία αγορά, η αγρο­τική πολι­τική, η ανα­ζή­τηση ενιαίου αμυ­ντι­κού δόγ­μα­τος, ευρω­α­τλα­ντι­κές σχέσεις ανα­λό­γως του απο­τε­λέ­σμα­τος των αμε­ρι­κα­νι­κών εκλογών, η νέα ΚΑΠ, το ευρω­ο­μό­λογο, το Ταμείο Ανά­καμ­ψης, οι κανόνες για το κράτος Δικαίου, οι θέσεις για την διεύ­ρυνση (που αφορούν άμεσα και την βαλ­κα­νική γει­το­νιά μας)  τα σχέδια Λέτα και Ντράγκι και άλλα πολλά, ως -ίσως- μια (απέλ­πιδα;) προ­σπά­θεια να ξανα­πιά­σουμε το νήμα απέ­να­ντι στον επε­λαύ­νο­νται ανορ­θο­λο­γι­σμό και εν τέλει αντιευ­ρω­παϊ­σμό της ακρο­δε­ξιάς. Θα ήταν ενδια­φέ­ρον, αν ένας δημο­σιο­γρά­φος που συντο­νί­ζει πάνελ με υπο­ψη­φί­ους ευρω­βου­λευ­τές, έστρεφε τη συζή­τηση απο­κλει­στικά σε ευρω­παϊκά θέματα, ζητώ­ντας από τους συμ­με­τέ­χο­ντες να τοπο­θε­τη­θούν με τεχνο­κρα­τικό τρόπο. Ανα­ρω­τη­θείτε: πόσοι από τους φλύ­α­ρους ψευ­το­ε­παϊ­ο­ντες των κομ­μα­τι­κών ευρω­ψη­φο­δελ­τίων έχουν την παρα­μι­κρή ιδέα. Αρκεί μία ερώτηση για ένα τεχνικό θέμα ευρω­παϊ­κού ενδια­φέ­ρο­ντος προ­κει­μέ­νου να ανα­δει­χθεί το μέγεθος της άγνοιάς τους. ΟΙ περισ­σό­τε­ροι ρίχνουν κου­μπου­ριές στον αέρα με άσφαιρα. Ολοι τους, για παρά­δειγμα, λένε ότι θα αγω­νι­στούν για κάτι. Τι είναι αυτό το κάτι; Τα δίκαια της Ελλάδας, η καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών, το μέλλον της νεο­λαίας και φυσικά το περι­βάλ­λον. Ολοι ανα­φέ­ρουν το περι­βάλ­λον. Αν τος ζητή­σεις να σου εκθέ­σουν μία προς μία τις ιδέες τους για την πράσινη μετά­βαση, τις ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές ενέρ­γειας και το μακρο­οι­κο­νο­μικό απο­τύ­πωμα των ευρω­παϊ­κών πολι­τι­κών, θα είχε απί­στευτη πλάκα, αλλά δεν τους ρωτά κανείς. Οι δημο­σιο­γρά­φοι δεν τους εκθέ­τουν. Κακώς. Ας είμαστε ειλι­κρι­νείς και δίκαιοι. Στα ευρω­ψη­φο­δέλ­τια των κομ­μά­των υπάρχει πολλή φύρα που απο­σκο­πεί κυρίως ή και μόνο στην ψηφο­θη­ρία, υπάρ­χουν, όμως, και πρόσωπα που δια­θέ­τουν τις ελά­χι­στες έστω εγγυ­ή­σεις ότι θα πάρουν σοβαρά τη δουλειά τους …εις την Εσπερία. Υπάρ­χουν ευρω­βου­λευ­τές που έχουν ήδη δια­γρά­ψει αξιό­λογη πορεία, υπάρ­χουν και ευρω­βου­λευ­τές που έλαμψαν δια της απου­σίας τους .Εδώ, πρέπει να πιάσει δουλειά ο ψηφο­φό­ρος, εκείνος του­λά­χι­στον που επαί­ρε­ται να δηλώνει Ευρω­παίος.