Κλαυσίγελως

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Τα γε­γο­νό­τα και οι εξε­λί­ξεις στην πο­λι­τι­κή σκηνή που συμ­βαί­νουν το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα δεν έχουν προη­γού­με­νο. Ζούμε μο­να­δι­κές στιγ­μές που με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά όμοιες δεν έχει απο­τυ­πώ­σει η πέννα του ιστο­ρι­κού. Κοι­νο­βου­λευ­τι­κές ομά­δες δια­λύ­ο­νται ενώ για κά­ποιες δί­νε­ται μάχη να δια­τη­ρη­θούν έστω και υπο­τυ­πω­δώς διότι συ­ντρέ­χουν εξαι­ρε­τι­κά ου­σια­στι­κοί λόγοι, που όλοι είτε ει­κά­ζου­με είτε τα ίδια τα γε­γο­νό­τα μας επι­τρέ­πουν να συ­μπε­ρά­νου­με.

Η κυ­βέρ­νη­ση απώ­λε­σε την πλειο­ψη­φία μετά την απο­χώ­ρη­ση του κυ­βερ­νη­τι­κού εταί­ρου της, έφυ­γαν τρεις έμει­ναν τρεις και όλα βαί­νουν καλώς αλλά και η συμ­φω­νία των Πρε­σπών πέ­ρα­σε. Η κυ­βέρ­νη­ση απώ­λε­σε την πλειο­ψη­φία αλλά συ­νέ­βη το εξής πα­ρά­δο­ξο: έξι βου­λευ­τές κα­τέ­θε­σαν επι­στο­λές που δια­βε­βαιώ­νουν a priori την κυ­βέρ­νη­ση ότι θα ψη­φί­ζουν όποιο νο­μο­σχέ­διο κα­τα­τε­θεί. Υπάρ­χουν βλέ­πε­τε και τα ατυ­χή­μα­τα της «γκα­ζό­ζας» σε πε­ρί­πτω­ση ονο­μα­στι­κής ψη­φο­φο­ρί­ας.

Η πο­λι­τι­κή επι­και­ρό­τη­τα βρί­θει πα­ρα­δο­ξό­τη­τας. Ο χρό­νος προς τις κάλ­πες πλέον άρ­χι­σε να με­τρά­ει αντί­στρο­φα και οι εξε­λί­ξεις μας προ­σπερ­νούν και μας αφή­νουν άφω­νους. Δεν υπάρ­χει αυτό που ζούμε. Συν­θλί­βει το γε­γο­νός ότι όλες αυτές οι τρα­γε­λα­φι­κές κα­τα­στά­σεις εκτυ­λίσ­σο­νται μέσα στον ναό της Δη­μο­κρα­τί­ας, ενώ αντί­θε­τα θα μπο­ρού­σαν άρι­στα να απο­τυ­πω­θούν σε μια κα­λο­και­ρι­νή επι­θε­ώ­ρη­ση. Βου­λευ­τές προ­ερ­χό­με­νοι από δια­φο­ρε­τι­κούς κομ­μα­τι­κούς και ιδε­ο­λο­γι­κούς χώ­ρους, και βε­βαί­ως με δια­φο­ρε­τι­κό προ­ε­κλο­γι­κό αφή­γη­μα συ­γκλί­νουν δια­μορ­φώ­νο­ντας μια ανο­μοιο­γε­νή και ετε­ρό­κλι­τη κυ­βερ­νη­τι­κή πλειο­ψη­φία. Κά­ποιοι από αυ­τούς δε, έχουν εκλε­γεί με με­ρι­κές εκα­το­ντά­δες ψή­φους. Και φευ απο­φα­σί­ζουν για θέ­μα­τα μεί­ζο­νος ση­μα­σί­ας, θέ­μα­τα που βρί­σκουν αντί­θε­τη την πλειο­ψη­φία του ελ­λη­νι­κού λαού.

Ανα­ρω­τιέ­ται κα­νείς με όλα αυτά τα ευ­τρά­πε­λα αν πρέ­πει να γε­λά­σει ή να κλά­ψει. Απο­φα­σί­ζε­ται η αλ­λα­γή του κα­νο­νι­σμού της Βου­λής (ούτε και αυτό δεν έχει μα­τα­γί­νει εν μέσω συ­νό­δου) και ανα­κα­λεί­ται με επι­στο­λή του Πρω­θυ­πουρ­γού προς τον ΠτΒ. Για την ιστο­ρία θε­σμι­κά η Βουλή ελέγ­χει την κυ­βέρ­νη­ση. Και όλα αυτά για να σωθεί η Κ.Ο του πρώην εταί­ρου ο οποί­ος δια­μη­νύ­ει και εξα­κο­ντί­ζει βέλη και απει­λές ένθεν και ένθεν. Ενώ η πα­ραί­τη­ση έν­θερ­μου βου­λευ­τή που θα πα­ρα­δώ­σει και την έδρα στο κόμμα του ακόμη εκ­κρε­μεί και η πα­ρω­δία συ­νε­χί­ζε­ται. Με όλα αυτά τα δε­δο­μέ­να κα­νείς δεν γνω­ρί­ζει ούτε μπο­ρεί να ει­κά­σει την ακρι­βή ημε­ρο­μη­νία των εκλο­γών. Αν δη­λα­δή εξα­ντλη­θεί και το τε­λευ­ταίο από το σύ­νταγ­μα προ­βλε­πό­με­νο λεπτό στην εξου­σία ή αν αυτές γί­νουν νω­ρί­τε­ρα εκεί κάπου τον Μάϊο μαζί με τις υπό­λοι­πες όπου και θα επι­κρα­τή­σει η θε­ω­ρία του χάους. Αν συμ­βεί αυτό θα ζή­σου­με και πάλι μο­να­δι­κές στιγ­μές.

Η αναι­μι­κή ανά­πτυ­ξη, τα υψηλά πο­σο­στά ανερ­γί­ας, οι επεν­δύ­σεις που έχουν τεθεί στον αυ­τό­μα­το, με το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα να καρ­κι­νο­βα­τεί και με τους Σκο­πια­νούς να απο­κα­λού­νται Μα­κε­δό­νες ομι­λού­ντες την μα­κε­δο­νι­κή γλώσ­σα οδεύ­ου­με στο δρόμο προς τις κάλ­πες, ενώ τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά δρώ­με­να μας κα­θι­στούν βου­βούς και άφω­νους…..