Γ. Χατζημάρκος: Σκηνοθετημένη η κρίση από τον Χαρ. Κόκκινο – Ο ίδιος επέλεξε από την αρχή την σύγκρουση και την ρήξη

Στην πρό­σφα­τη από­φα­σή του να αφαι­ρέ­σει τις αρ­μο­διό­τη­τες από τον Χω­ρι­κό Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη κ. Χα­ρά­λα­μπο Κόκ­κι­νο – πλην εκεί­νων που ορί­ζει ρητά ο νόμος – ανα­φέρ­θη­κε για πρώτη φορά σή­με­ρα ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος, ο οποί­ος ρω­τή­θη­κε από τους δη­μο­σιο­γρά­φους για την συμ­με­το­χή του κ. Κόκ­κι­νου στην πα­ρά­τα­ξη.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος απά­ντη­σε:

«Η συμ­με­το­χή του κ. Κόκ­κι­νου στην πα­ρά­τα­ξη έχει κρι­θεί. Ο ίδιος με την συ­μπε­ρι­φο­ρά του, με την πρα­κτι­κή του, με τις λο­γι­κές του, με τις απο­φά­σεις του και με όλη την δια­δρο­μή που ακο­λού­θη­σε από την πρώτη ημέρα ανά­λη­ψης των κα­θη­κό­ντων μας, έχει θέσει εαυ­τόν εκτός πα­ρά­τα­ξης.

Η ευ­θύ­νη του επι­κε­φα­λής για την ενό­τη­τα της πα­ρά­τα­ξης είναι με­γά­λη. Αυτήν την ενό­τη­τα προ­σπά­θη­σα να την δια­φυ­λά­ξω, επί πέντε μήνες τώρα, απο­κρού­ο­ντας όλα τα θέ­μα­τα τα οποία προ­έ­κυ­πταν συ­νε­χώς. Από ένα ση­μείο και μετά, η προ­στα­σία της πα­ρά­τα­ξης υπα­γό­ρευ­σε την από­φα­ση που έλαβα την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα, για να δώσω την δυ­να­τό­τη­τα στα μέλη της πα­ρά­τα­ξη να λει­τουρ­γή­σουν στις θέ­σεις ευ­θύ­νης τους, με ένα τρόπο ομαλό, μέσα σε ένα κλίμα συ­νερ­γα­σί­ας.

Αυτές οι απο­φά­σεις δεν είναι ευ­χά­ρι­στες για κα­νέ­να, ούτε λαμ­βά­νο­νται ελα­φριά τη καρ­δία, ούτε είναι κα­νείς εδώ άπει­ρος και αφε­λής για να μην γνω­ρί­ζει τα «από­νε­ρα», πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο την εκ­με­τάλ­λευ­ση του θέ­μα­τος αυτού σε επί­πε­δο επι­κοι­νω­νια­κό. Κα­τα­νοώ ότι το «γαρ­γα­λι­στι­κό» αυτής της υπό­θε­σης είναι πολύ ελ­κυ­στι­κό για τα ΜΜΕ και κιν­δυ­νεύ­εις να συρ­θείς σε μια συ­ζή­τη­ση όπου κυ­ριαρ­χεί η πα­ρα­πο­λι­τι­κή και όχι η πο­λι­τι­κή.

Σε όλες τις προ­κλή­σεις που δέ­χτη­κα όλο αυτό το διά­στη­μα δεν απή­ντη­σα, ακρι­βώς για να μην τρο­φο­δο­τή­σω την πα­ρα­πο­λι­τι­κή. Φρό­ντι­σα να κάνω τη δου­λειά πυ­ρο­σβέ­στη σε όλες τις πε­ρι­πτώ­σεις όπου χρειά­στη­κε. Δου­λειά μου όμως δεν είναι να είμαι πυ­ρο­σβέ­στης. Η δική μου δου­λειά και των μελών αυτής της πα­ρά­τα­ξης είναι να δια­χει­ρι­στού­με τα προ­βλή­μα­τα του τόπου.

Ο κ. Κόκ­κι­νος από την αρχή επέ­λε­ξε την σύ­γκρου­ση, επέ­λε­ξε την ρήξη και τον μο­να­χι­κό δρόμο. Η τα­κτι­κή αυτή δεν μπο­ρού­σε να οδη­γή­σει σε τί­πο­τε άλλο παρά στην από­φα­ση που έλαβα την προη­γού­με­νη εβδο­μά­δα. Να δώσω την δυ­να­τό­τη­τα στην πα­ρά­τα­ξη και στις υπη­ρε­σί­ες να λει­τουρ­γή­σουν ομαλά και να προ­χω­ρή­σου­με πα­ρα­κά­τω».

Ερω­τη­θείς για την διέ­νε­ξη του κ. Χα­ρά­λα­μπου Κόκ­κι­νου με τον Εντε­ταλ­μέ­νο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Σύμ­βου­λο κ. Χρή­στο Ευ­στρα­τί­ου, ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης απά­ντη­σε ότι η μέχρι σή­με­ρα πο­ρεία του κ. Κόκ­κι­νου, ως μέ­λους της πα­ρά­τα­ξης, έδει­ξε ότι δεν ήταν παρά η αφορ­μή, την οποί­αν σκη­νο­θέ­τη­σε ο ίδιος ο Χω­ρι­κός Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, με σκοπό να προ­κα­λέ­σει την ορι­στι­κή ρήξη:

«Εκτι­μώ ότι το πρό­βλη­μα με τον κ. Ευ­στρα­τί­ου είναι σκη­νο­θε­τη­μέ­νο από τον κ. Κόκ­κι­νο . Ο κ. Κόκ­κι­νος σκη­νο­θέ­τη­σε την κρίση, επι­λέ­γο­ντας ένα θέμα που είχε προ­κύ­ψει δύο μήνες πριν. Υπέ­γρα­ψε μια από­φα­ση, μια μέρα μετά την υπο­γρα­φή της δίκης μου από­φα­σης, τον πε­ρα­σμέ­νο Δε­κέμ­βριο, η οποία – ση­μειω­τέ­ον- του είχε κοι­νο­ποι­η­θεί άμεσα. Επι­πλέ­ον, την δη­μο­σιο­ποιεί σχε­δόν δυο μήνες μετά, λέ­γο­ντας ανα­κρί­βειες και ψέ­μα­τα ότι δεν είχε ενη­μέ­ρω­ση. Η αλή­θεια είναι ότι είχε ενη­με­ρω­θεί και είχε λάβει το ΦΕΚ που αφο­ρού­σε τον κ. Ευ­στρα­τί­ου. Για ποιο λόγο; Ο κ. Κόκ­κι­νος επέ­λε­ξε την σύ­γκρου­ση, σκη­νο­θέ­τη­σε κα­τα­στά­σεις, με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή την πε­ρί­πτω­ση του κ. Ευ­στρα­τί­ου, ένα θέμα που τρο­φο­δο­τού­σε μόνος του κα­θη­με­ρι­νά. Εγώ δεν απά­ντη­σα σε τί­πο­τα όλο αυτό το διά­στη­μα, αντι­θέ­τως του ζή­τη­σα να έλθει να συ­ζη­τή­σου­με. Δεν έγινε ποτέ αυτή η συ­νά­ντη­ση, ενώ στα ΜΜΕ ισχυ­ρι­ζό­ταν άλλα. Το θέμα κλεί­νει εδώ. Δεν πρό­κει­ται να εμπλα­κού­με άλλο σε αυτή την συ­ζή­τη­ση και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο εγώ. Η δια­δρο­μή μου έχει δεί­ξει ότι σε τέ­τοιου εί­δους ζη­τή­μα­τα απα­ντάω απο­τε­λε­σμα­τι­κά. Κάνω όση υπο­μο­νή χρειά­ζε­ται , για όσο χρόνο χρειά­ζε­ται. Όταν αυτή εξα­ντλη­θεί, παίρ­νω την από­φα­ση που πρέ­πει να πάρω».